II SA/Sz 601/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...], [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. B., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr[...] , utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce A. Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej BT 43444 [...] wraz z instalacją elektryczną, na terenie działki nr [...] , obr.[...] , gmina[...] . W skardze strona skarżąca zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, ewentualnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., jeżeli organ nie uwzględniłby niniejszego wniosku. Według skarżącej, wykonanie decyzji doprowadzi do faktycznego posadowienia przedmiotowej inwestycji, co już samo w sobie prowadzić będzie do faktycznej zmiany rzeczywistości, w postaci trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślała, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić właśnie w przypadku trudnych do odwrócenia skutków, a nie skutków niemożliwych w ogóle do usunięcia. Zaznaczyła, że w przypadku ewentualnego wyeliminowania przez Sąd z obrotu decyzji wydanych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym o udzieleniu pozwolenia na budowę, po wybudowaniu obiektu, będzie powodowało to trudne do odwrócenia skutki. Argumentowała, że ewentualne usunięcie wybudowanego obiektu może zostać nie wykonane z uwagi na brak dobrowolnego zastosowania się do takiego obowiązku przez inwestora, czego nie można z góry wykluczyć na obecnym etapie sprawy. Zdaniem skarżącej, powyższe wiązać się będzie wówczas, co najmniej z koniecznością prowadzenia rozciągniętych w bliżej nieokreślonym okresie postępowań, mających na celu wykonanie obowiązku usunięcia zrealizowanej inwestycji. Skarżąca podniosła, że inwestycja ta będzie funkcjonować do czasu ewentualnego jej usunięcia, wywołując oddziaływanie na nieruchomości skarżącej oraz innych uczestników postępowania, które stanowią miejsca dostępne dla ludzi. Uważa, że w niniejszej sprawie nie oceniono zaś nawet skumulowanego oddziaływania wszystkich anten stacji bazowej oraz tego czy istnieje możliwość kumulacji oddziaływania tychże anten z innymi, już zrealizowanymi inwestycjami, wiążącymi się z emisją pola elektromagnetycznego. Skarżąca na poparcie uzasadnienia wniosku, odwołała się również do wywodów przedstawionych w uzasadnieniu skargi (pkt I), wskazujących na konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Podniosła, że w wyniku realizacji inwestycji, po stronie skarżącej oraz innych uczestników postępowania, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody związanej z możliwym negatywnym oddziaływaniem inwestycji, podczas gdy nie zostało ono zbadane przez właściwe organy w toku postępowania prowadzonego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r, o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z którym możliwe byłoby należyte zabezpieczenie kwestii ochrony zdrowia i życia ludzkiego, środowiska naturalnego w związku z realizacją inwestycji. Zdaniem strony, mając na uwadze samą charakterystykę inwestycji, nie można odmówić zasadności twierdzeniu, że wywierać będzie ona wpływ na środowisko, w tym ludzi pozostających w obszarze oddziaływania obiektu. Końcowo skarżąca podniosła, że jeżeli w niniejszej sprawie wydano decyzję obarczoną uchybieniami wskazanymi w skardze, w tym w szczególności bez uprzedniej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z uwagi na uchybienia organów administracji oraz inwestora, jako niezasadne jawi się uzależnienie wstrzymania wykonania decyzji od złożenia kaucji na zabezpieczenie ewentualnych roszczeń inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub w części. Jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi administracyjnemu, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest sąd, który może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Ponieważ z akt sprawy wynika, że organ nie poddał badaniu wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo wyraźnego w tym zakresie żądania skargi, a strona żądanie tego rodzaju adresowała także do sądu administracyjnego, przedmiotowy wniosek powinien być rozpoznany przez sąd. W świetle ww. art. 61 § 3 P.p.s.a., niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, opubl. w Lex nr 1754857). W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała wystąpienia okoliczności, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przed wszystkim należy, iż skarżąca winna uprawdopodobnić, że to w stosunku do niej skutki wykonania zaskarżonej decyzji są tego rodzaju, że przekraczają przeciętną miarę następstw wywołanych wykonaniem aktu. Zdaniem Sądu, nie stanowi o wystąpieniu tego rodzaju okoliczności argumentacja skarżącej, że usunięcie wybudowanego obiektu może nie zostać wykonane lub będzie się wiązać z prowadzeniem "rozciągniętych" postępowań w bliżej nieokreślonym okresie, w celu wykonania obowiązku usunięcia zrealizowanej inwestycji. Należy mieć bowiem na względzie, iż to inwestor realizując inwestycję na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę podejmuje ryzyko, że w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego, zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nawet do wykonania rozbiórki. Sąd zauważa, że skarżąca nie określiła przy tym wielkości szkody, jaka jej zdaniem wynika z wykonania zaskarżonej decyzji, ani nie przedstawiła dowodów, pozwalających zweryfikować wyliczenie tej szkody. Skoro to inwestor będzie zobowiązany do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, tak więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie strony skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 145/17, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca nie uprawdopodobniła też w żaden sposób, że wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę spowoduje szkodę związaną z negatywnymi oddziaływaniami inwestycji na jej nieruchomość. Wobec podniesionych przez skarżącą argumentów co do braku ustaleń w zakresie skumulowanego oddziaływania inwestycji oraz argumentacji o obarczeniu decyzji uchybieniami wskazanymi w skardze, Sąd wskazuje, że są one zarzutami kierowanymi przeciwko legalności wydanej decyzji. Tymczasem na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania, sąd administracyjny nie jest władny ocenić zgodność z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a jedynie bada czy występuje prawdopodobieństwo wystąpienia następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie może wywołać wykonanie danego aktu lub czynności. Kierując się powyższym, Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny negatywnych następstw, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., jakie mogą wiązać się dla niej z wykonaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, okoliczności tego rodzaju nie można było wywieść z akt sprawy, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.