II SA/Sz 602/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2016 uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 110 ust. 7 pkt 3 i art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), Komendant Powiatowy Policji w S. odmówił przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2016 mł. asp. w stanie spoczynku E. G., zwolnionemu ze służby w Policji w dniu [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 8 grudnia 2016 r. wszczęto postępowanie w sprawie ustalenia prawa E. G. do nagrody rocznej za rok 2016. Organ ustalił, że orzeczeniem z dnia [...] r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w S. utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. w części dotyczącej uznania ww. funkcjonariusza winnym zarzucanych mu czynów dyscyplinarnych, ale uchylił to orzeczenie w części dotyczącej wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i wymierzył mu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, tj. referenta łącznie z karą dyscyplinarną obniżenia stopnia, do stopnia młodszego aspiranta Policji. Organ zauważył, że E. G. wniósł o dopuszczenie dowodu w postępowaniu z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 719/16, który odnosi się do ww. orzeczeń dyscyplinarnych. W ocenie organu, powyższy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż ww. wyrok nie był prawomocny i nie miał znaczenia dla rozpatrywanej sprawy, dotyczącej ustalenia prawa do nagrody rocznej za rok 2016. Organ nie uwzględnił także wniosku strony o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego. Według organu, ewentualne kwestie wypadku w służbie, czy też przebywania strony na zwolnieniach lekarskich nie należą do przedmiotu postępowania. Wskazując na brzmienie art. 110 ust. 8 pkt 1 oraz art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, organ wskazał na ww. orzeczenie organu odwoławczego z dnia [...] r. wymierzające E. G. karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Organ stwierdził, że orzeczenie to jest prawomocne (od dnia 6 maja 2016 r.) i fakt ten nie został podważony do chwili wydania decyzji w przedmiocie nagrody rocznej. Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji uznał, że stronie nie przysługuje nagroda roczna za 2016 r. E. G. wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia organu pierwszej instancji z dnia [...] r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Wydanemu orzeczeniu funkcjonariusz zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 110 ust. 7 pkt 3 w zw. z art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez bezpodstawne uznanie, że wyrok z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 719/16, w niniejszym postępowaniu administracyjnym nie zasługuje na uwzględnienie – nie ma wpływu na wynik sprawy, - przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, stosując ich regulacje w całkowicie dowolny sposób, a tym samym powodując ich sprzeczność z podstawowymi prawami i wolnościami skarżącego, jako obywatela, o których mowa w ww. przepisach, b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu, c) art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób bezpośrednio podważający praworządność tych organów, nie podejmując żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, a tym samym prowadząc postępowanie w sposób zmierzający do ograniczenia zaufania obywatela do organów państwa, d) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (nagłe zakończenie postępowania w dniu 19 stycznia 2017 r.), niepowiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego, e) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy, w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu strony, który wyraża się w jej uprawnieniu do zgłaszania wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.), f) art. 79 § 1 i 2 k.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia odwołującego się o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z dokumentów, przynajmniej na siedem dni przed terminem, przez co doszło do naruszenia uprawnienia strony do udziału w przeprowadzeniu dowodu (§ 2) a tym samym oczywistego naruszenia przepisu z art. 81 k.p.a., g) art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie norm prawa obligujących organ administracji do oceny całokształtu materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik sprawy, h) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), Komendant Wojewódzki Policji w S. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie E. G. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kwestionowana decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem. Organ odwoławczy przypomniał, że wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenie stopnia, to jedna z najsurowszych kar z katalogu sankcji, ustanowionych w art. 134 ustawy o Policji. Stwierdził, że skoro przełożony uznał za stosowne orzeczenie wobec podwładnego jednej z najsurowszych kar dyscyplinarnych, kierując się m.in. rangą, charakterem i skutkami popełnionego przewinienia – to wydanie decyzji odmawiającej przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2016, było jedynie wypełnieniem ustawowej dyspozycji, określonej w art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji. Organ drugiej instancji uznał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było uzasadnione i znajduje oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut odwołania o naruszeniu art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ pierwszej instancji przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie administracyjne, podejmując wszelkie czynności służące wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący. Także zarzut naruszenia w sprawie art. 10 § 1 k.p.a., organ odwoławczy uznał za bezzasadny. Stwierdził, że organ pierwszej instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, czego wyrazem była możliwość składania wniosków, co też policjant czynił, a organ pierwszej instancji rozpatrywał wnioski. Zdaniem organu, strona posiadała faktyczną i realną możliwość udziału w postępowaniu, w każdym jego stadium. Odnośnie wniosku strony o dopuszczenie w postępowaniu administracyjnym dowodu z wyroku Sądu z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 719/16, organ wyjaśnił, że orzeczenie to nie jest prawomocne w związku z wniesioną w dniu 27 stycznia 2017 r., przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., skargą kasacyjną. Wobec zarzutu odwołania o naruszeniu w sprawie art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., organ odwoławczy, po analizie decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, że organ ją wydający dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, jak również właściwie uzasadnił przyczyny pozbawienia strony prawa do nagrody rocznej za 2016 r. Organ odwoławczy w odpowiedzi na zarzut dotyczący naruszenia wydaną decyzją art. 107 § 3 k.p.a., stwierdził, że ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę orzekania, nie nasuwa wątpliwości i był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie pozbawienia prawa do nagrody rocznej. Wskazał, że podstawowym dowodem w niniejszej sprawie jest orzeczenie dyscyplinarne w przedmiocie wymierzenia stronie kary dyscyplinarnej. Argumentował, że w sprawie nie występowały przeciwstawne dowody, organ nie musiał zatem dokonywać oceny dowodów i wskazywać, które uznał za wiarygodne, a którym odmówił mocy dowodowej. Zdaniem organu odwoławczego, uzasadnienie kwestionowanej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Dodał, że strona zarzucając organowi zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, a także niedopełnienie należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej, nie wskazała na czym polegało naruszenie powołanych przepisów k.p.a. oraz jakie mogłoby mieć ono wpływ na wynik sprawy. E. G. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie w całości, jako wydanej z naruszeniem prawa oraz o uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Ewentualnie, w razie uznania, że ww. decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Wniósł ponadto o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą organ. Wniósł o zobowiązanie organu do przesłania wszelkich posiadanych w sprawie dokumentów wraz z odpowiedzią na skargę. Rozpoznanie niniejszej sprawy również pod nieobecność skarżącego i/lub jego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji organu odwoławczego E. G. zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 110 ust. 7 pkt 3 w zw. z art. 110 ust. 8 pkt 1 ustawy o Policji w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wszczęcie i przeprowadzenie postępowania w przedmiocie nagrody rocznej za rok 2016, pomimo faktu, że orzeczenie z dnia [...] r., nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. oraz poprzedzające je orzeczenie organu pierwszej instancji z dnia [...] r., nr [...] wydane w postępowaniu dyscyplinarnym, na mocy wyroku Sądu z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 719/16, przestały wywoływać skutki prawne – orzeczenie w przedmiocie ukarania grzywną dyscyplinarną w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie było prawomocne. - przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, stosując ich regulacje w całkowicie dowolny sposób, a tym samym powodując ich sprzeczność z podstawowymi prawami i wolnościami skarżącego, jako obywatela, o których mowa w ww. przepisach, b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu, c) art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób bezpośrednio podważający praworządność tych organów, nie podejmując żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, a tym samym prowadząc postępowanie w sposób zmierzający do ograniczenia zaufania obywatela do organów państwa, d) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (nagłe zakończenie postępowania w dniu 19 stycznia 2017 r.), niepowiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego, e) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy, w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wyraża się w jej uprawnieniu do zgłaszania wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.), f) art. 35 § 3 i art. 12 § 1 i 2 k.p.a., poprzez niezałatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym w terminie do miesiąca od dnia otrzymania odwołania w dniu [...] r., organ nadał do skarżącego przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję w dniu 23 marca 2017 r. g) art. 79 § 1 i 2 k.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia odwołującego się o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z dokumentów przynajmniej na siedem dni przed terminem, przez co doszło do naruszenia uprawnienia strony do udziału w przeprowadzeniu dowodu (§ 2) a tym samym oczywistego naruszenia przepisu z art. 81 k.p.a., h) art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie norm prawa obligujących organ administracji do oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy, i) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Komendant Wojewódzki Policji w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem, doprowadziła do wniosku, że akt ten, podobnie jak decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji w S. utrzymał w mocy decyzję, którą Komendant Powiatowy Policji w S. odmówił Skarżącemu przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2016. Organ powoływał się przy tym na prawomocne orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r., którym wymierzono Skarżącemu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe – referenta, łącznie z karą dyscyplinarną obniżenia stopnia do stopnia młodszego aspiranta Policji, które stanowiło podstawę wszczęcia, w dniu 8 grudnia 2016 r., postępowania w sprawie prawa do nagrody rocznej za 2016 r. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że z treści zaskarżonej decyzji wynika wyraźnie, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), podczas gdy w podstawie jej wydania wskazał na art. 138 § 1 pkt 2 tej ustawy, który jest stosowany w przypadku wydania w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej. Powyższą niezgodność Sąd potraktował w kategoriach omyłki pisarskiej organu, która nie miała wpływu na wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji w konfrontacji z podniesionymi w skardze zarzutami wypada zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, odnosząc się do podnoszonego przez Skarżącego zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia okoliczności, iż orzeczenie o ukaraniu karą dyscyplinarną zostało uchylone przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie, wskazał, że decyzja o wymierzeniu kary dyscyplinarnej zyskała walor prawomocności w rozumieniu art. 135o ust. 1 ustawy o Policji. Ponadto, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2362/15 organ wywiódł, że nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie powoduje utraty przez orzeczenie dyscyplinarne przymiotu wykonalności, nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji, jak również nie tamuje wszczęcia i zakończenia innych postępowań, które są konsekwencją wymierzenia określonej kary dyscyplinarnej, w tym przypadku pozbawienia prawa do nagrody rocznej. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje zatem ocena skutków nieprawomocnego wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 719/16, którym uchylone zostało orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r., w przedmiocie wymierzenia E. G. kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia stopnia. Wyjaśnienia zatem wymaga, że zgodnie z art. 152 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 15 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie z dniem 25 maja 2016 r., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Przepisu § 1 nie stosuje się do aktów prawa miejscowego (§ 2). Oznacza to, że uchylona decyzja, od chwili wydania wyroku, nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, pomimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny. W obecnym brzmieniu art. 152 p.p.s.a. skutek taki następuje bez stwierdzenia Sądu - z mocy prawa. Jak wynika z akt sprawy postępowanie w sprawie ustalenia Skarżącemu prawa do nagrody rocznej za 2016 r., zostało wszczęte w dniu 8 grudnia 2016 r., a decyzje o odmowie przyznania nagrody rocznej zapadły dniu [...] r. (w I instancji) i [...] r. (w II instancji), a więc już po wydaniu wyroku uchylającego orzeczenie o wymierzeniu Skarżącemu kary dyscyplinarnej i przed jego uprawomocnieniem. W ocenie Sądu doszło zatem do naruszenia art. 152 § 1 p.p.s.a., bowiem organy w sposób wadliwy oceniły skutki wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nieprawomocnego wyroku, którym wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja stanowiąca podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej. Nie mogła odnieść zamierzonego skutku argumentacja organu zmierzająca do wykazania, że skoro decyzja o wymierzeniu Skarżącemu kary dyscyplinarnej zyskała walor prawomocności w rozumieniu art. 135o ust. 1 ustawy o Policji, to organ był zobligowany do wszczęcia postępowania i zbadania, czy istnieją przesłanki do odmowy przyznania policjantowi prawa do nagrody rocznej, a następnie wydania decyzji w tej sprawie. W dacie wszczęcia postępowania w tej sprawie wyrok eliminujący z obrotu prawnego decyzję o ukaraniu Skarżącego, który to akt stanowił podstawę podjętych działań już istniał i wywoływał skutki, o których mowa w art. 152 p.p.s.a. Ochrona wynikająca z art. 152 p.p.s.a ma charakter tymczasowy ze względu na oczekiwanie na zaistnienie skutków związanych z prawomocnym orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego, które znoszą potrzebę jej zastosowania (patrz M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz, w R. Hauser, M. Wierzbowski (red.). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 152, Warszawa 2017, str. 685). Oznacza to, że wskutek wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku z dnia 16 listopada 2016 r., organ nie mógł skutecznie powoływać się w postępowaniu dotyczącym przyznania nagrody rocznej, na okoliczność wydania przez organ odwoławczy decyzji w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej, która w świetle art.110 ust. 7 i 8 ustawy o Policji powoduje obniżenie lub odmowę przyznania policjantowi nagrody rocznej w przypadku naruszenia przez niego dyscypliny służbowej, bowiem jak już wyżej wskazano począwszy od dnia 16 listopada 2016 r. nie wywoływała ona skutków prawnych. Oceny tej nie zmienia przywoływany przez organ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 75/14, należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, że wyrokiem tym sąd oddalił skargę na decyzję w przedmiocie kary dyscyplinarnej. Zatem nie mógł on wywołać skutków, o których mowa w art. 152 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie jego wydania, bowiem skutki te dotyczą wyłącznie orzeczeń wydanych na skutek uwzględnienia skargi. W konsekwencji należało uznać, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w sposób istotny, mający wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ winien zastosować się do przedstawionej wyżej oceny Sądu co do kształtujących sytuację policjanta skutków wydania nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/sz 719/16 w świetle aktualnego brzmienia art. 152 p.p.s.a., co będzie miało istotny wpływ na dokonanie przez organ oceny zasadności przyznania skarżącemu nagrody rocznej. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r.