II SA/Sz 606/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Emilia Szeliga-Rydzewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od organu Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego W. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 31 stycznia 2025 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji", "ZWITD") nałożył na W. S. (dalej: "strona", "skarżący") jako zarządzającego transportem w S. Przedsiębiorstwie Autobusowym "D." sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 500 zł, na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm., dalej: "u.t.d."). Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w dniu 22 listopada 2024 r. około godz. 11 na pętli autobusowej znajdującej się przy ul. [...] w S. skontrolowano autobus linii regularnej nr [...] T.P. marki Solaris o nr rej. [...], kierowany przez W. C.. Na podstawie przedłożonych dokumentów oraz oświadczenia kierowcy ustalono, że w chwili kontroli wykonywany był publiczny transport zbiorowy osób w komunikacji miejskiej w ramach linii komunikacyjnej [...]. Przewóz odbywał się w imieniu i na rzecz S. [...] "D." sp. z o.o. W trakcie kontroli została przeprowadzona kontrola wstępna stanu technicznego autobusu komunikacji miejskiej marki Solaris (VIN: [...]), która wykazała usterkę niebezpieczną w tym pojeździe polegającą na wycieku płynów – stałym powstawaniu kropli, co stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa. Usterka ta określona została w pozycji 8.4.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r., poz. 4141 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego"), jako usterka niebezpieczna. W związku z tym stwierdzono naruszenie przepisów o zdatności technicznej pojazdów z załącznika nr 3 u.t.d., określone pod lp. 9.2, a także naruszenie załącznika nr 4 u.t.d. określone pod lp. 15.2 – wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia. Odwołując się do art. 66 ust. 1 pkt 1, art. 129a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251, dalej: "p.r.d.") organ I instancji wskazał, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało na szkodę kogokolwiek oraz że kontrola ruchu drogowego w odniesieniu do kierującego pojazdem, który wykonuje przewóz drogowy w rozumieniu u.t.d. należy również do Inspekcji Transportu Drogowego. Stosownie do art. 129fa ust. 1 p.r.d. pojazd wytypowany przez kontrolującego do sprawdzenia stanu technicznego w ramach kontroli ruchu drogowego podlega wstępnej drogowej kontroli technicznej, która jest przeprowadzana zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego. Pismem z dnia 9 grudnia 2024 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczono o treści art. 92c UTD. W dniu 30 grudnia 2024 r. wpłynęły do organu wyjaśnienia strony, z których wynikało, że autobus który został poddany kontroli rozpoczął kurs o godzinie [...] i wyjechał w trasę w pełni sprawny technicznie po przeprowadzeniu w nocy z 21 na 22 listopada 2024 r. czynności obsługi codziennej przez pracowników S. . Potwierdza to raport sporządzony przez kierowcę pojazdu oraz książka pojazdu (brak adnotacji o usterkach). Strona podniosła, że kontrolujący nie określili precyzyjnie miejsca wycieku płynu i stwierdziła, że jedynym miejscem wycieku był wyciek z rozszczelnionej chłodnicy, w której używany był płyn chłodzący Glicar G12+, nie stanowiący zagrożenia dla środowiska. Wynika to z karty charakterystyki tego płynu. Ponieważ zarządzający transportem w przedsiębiorstwie S. nie miał wpływu na powstałe naruszenie, nie powinna być na niego nałożona kara za to naruszenie, dlatego wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie. Odnosząc się do wyjaśnień strony ZWITD wyjaśnił, że stwierdzona podczas kontroli usterka została określona w pozycji 8.4.1 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego i została zakwalifikowana jako usterka niebezpieczna, co oznacza, że stanowi ona naruszenie przepisów o zdatności technicznej pojazdów z załącznika nr 4 u.t.d określone pod lp. 15.2 – wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Kontrola drogowa bezspornie wykazała stały kropelkowy wyciek płynu eksploatacyjnego, innego niż woda. Kontrolujący inspektor nie ma natomiast obowiązku dokładnego określenia miejsca wycieku jak i rodzaju płynu eksploatacyjnego, jaki wycieka z pojazdu. Podczas kontroli organoleptycznej dokonywanej w czasie kontroli drogowej często nie jest możliwe ustalenie konkretnego miejsca wycieku i rodzaju wyciekającego płynu. Ustawodawca nie dopuścił jednak możliwości wycieku z pojazdu jakiegokolwiek płynu niezależnie od charakterystyki produktu czy stopnia zagrożenia dla środowiska. W pojeździe poddanym kontroli miał miejsce wyciek płynów eksploatacyjnych, co potwierdziła sama strona w złożonych pisemnie wyjaśnieniach, wskazując na wyciek z rozszczelnionej chłodnicy, co organ zaliczył do przewozu drogowego pojazdem posiadającym niebezpieczną usterkę wyposażenia, stanowiącą poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa określoną w pozycji 8.4.1 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego, co wyczerpuje znamiona naruszenia zawarte w poz. lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. W odwołaniu od decyzji podniesiono zarzut wydania jej z naruszeniem; - art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wskazanie w treści decyzji art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., który nie koresponduje z treścią wydanej decyzji, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i pominięcia dowodów przedstawionych przez skarżącego i tym samym zakwalifikowanie ujawnionej usterki jako niebezpiecznej, - art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w decyzji, dlaczego organ zakwalifikował stałe powstawanie kropli jako usterkę niebezpieczną, - § 5 i 6 w zw. z lp. 8.4.1 zał. nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż wyciek płynu stanowił niebezpieczną usterkę w sytuacji gdy nie zostało ustalone, co to za płyn wyciekał. W odwołaniu skarżący powtórzył złożone wcześniej wyjaśnienia, że w dniu kontroli doszło do rozszczelnienia układu chłodniczego i wycieku płynu do chłodnicy Glicar G12+, który nie jest płynem szkodliwym dla środowiska. Strona wyjaśniła przed organem I instancji, że nie miała wpływu na powstanie tej usterki i nie mogła jej zapobiec. Kierowca przed wyjazdem w trasę nie zgłaszał żadnych nieprawidłowości w stanie pojazdu. Do odwołania dołączono dokumenty świadczące o sprawdzeniu stanu technicznego pojazdu. W ocenie skarżącego organ nie wykazał, by ujawniona usterka stanowiła zagrożenie dla środowiska lub bezpieczeństwa ruchu, co czyni odwołanie uzasadnionym. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "GITD") decyzją z dnia 3 czerwca 2025 r., nr BP.501.426.2025.0993.SZ16, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie GITD zebrany materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej i filmowej, dokumentów przewozowych, wyjaśnień strony potwierdza, że w dniu 22 listopada 2024 r. przewóz drogowy wykonywany był pojazdem posiadającym usterkę w postaci wycieku z pojazdu płynu innego niż woda, co powodowało stałe powstawanie kropli i stanowiło bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa, która to usterka zasadnie została zakwalifikowana jako niebezpieczna. W trakcie kontroli inspektorzy ITD ujawnili, że płyn inny niż woda wyciekał z tyłu pojazdu, w miejscu zamontowania silnika pojazdu. Na sporządzonej w trakcie kontroli dokumentacji fotograficznej oraz filmowej widać skraplającą się ciecz koloru czerwonego (rudego) w miejscu postoju pojazdu. Wyciekający płyn nie był wodą lecz innym płynem eksploatacyjnym używanym w pojeździe. Wyciek z pojazdu płynu powodujący stałe powstawanie kropli, stanowił poważne zagrożenie dla środowiska lub bezpieczeństwa, zakwalifikowane jako wykonywanie przewozu drogowego pojazdem mającym usterkę niebezpieczną, co uzasadniało stwierdzenie naruszenia określonego w lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. i wymierzenie kary przewidzianej za to naruszenie osobie zarządzającej transportem u przedsiębiorcy w dniu kontroli. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż ustawodawca wprowadzając sankcję za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem, z którego następuje wyciek cieczy innych niż woda nie ograniczył zastosowania tego przepisu do substancji wyjątkowo szkodliwych dla środowiska czy bezpieczeństwa. Sam fakt stwierdzenia, że wyciekająca ciecz nie jest wodą stanowi podstawę do stwierdzenia usterki. W przeciwnym razie konieczne byłoby ustalenie, czy dana ciecz jest szkodliwa i w jakim stopniu dla środowiska. Takie postępowanie jest niedopuszczalne bowiem gdyby ustawodawca chciał wskazać, że do usterki dochodzi wskutek wycieku szkodliwych substancji, wskazałby o jakie substancje chodzi. Tymczasem z przepisu 8.4.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego wynika, że chodzi o wyciek płynów innych niż woda. Takim płynem będzie paliwo, olej silnikowy, jak również płyn do chłodnicy. Wyciek każdego z tych płynów w postaci stałego powstawania kropli jest usterką niebezpieczną pojazdu. Nie jest natomiast konieczne ustalanie rodzaju substancji jaka się wydobywa o ile nie jest to woda, a tym samym jak bardzo niebezpieczna jest dla środowiska lub bezpieczeństwa. Każda ciecz wydobywająca się z pojazdu, która nie jest wodą, a która powoduje stałe powstawanie kropli oznacza, że mamy do czynienia z usterką niebezpieczną. W trakcie kontroli kontrolujący nie musi ustalać, czy wyciekająca z pojazdu ciecz jest olejem silnikowym, czy innym płynem użytkowanym w pojeździe, poza ustaleniem, że wyciekająca ciecz nie jest wodą. W przypadku stwierdzenia wycieku wody z pojazdu, usterki takiej nie można zakwalifikować jako niebezpiecznej. Każda inna ciecz wydostająca się z pojazdu oznacza podstawę do zakwalifikowania usterki jako niebezpiecznej, jak w niniejszej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego osoba zarządzająca transportem nie może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez twierdzenie, że przed rozpoczęciem przewozu pojazd przeszedł kontrolę podczas której nie stwierdzono usterki. Samo wdrożenie w przedsiębiorstwie procedur mających na celu zapewnienie zgodnego z prawem stanu technicznego pojazdów, sprawdzenie stanu technicznego pojazdu przed wyruszeniem w trasę i niewykrycie usterek czy brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy nie zwalnia osoby zarządzającej transportem z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a u.t.d. W przeciwnym razie osoba taka mogłaby powoływać się na tego rodzaju okoliczności właściwie w każdej sytuacji stwierdzenia niezgodnego z prawem stanu pojazdu. Skontrolowany pojazd w dniu kontroli miał 17 lat. Środowisko w którym pracował, tj. ruch miejski gdzie silnik pojazdu z uwagi na zatrzymywanie i ruszanie pojazdu znacznie się nagrzewa, przyczynia się do skrócenia żywotności jego podzespołów w tym elementów do chłodzenia silnika. Chłodnia i przewody w których przemieszcza się płyn do chłodzenia silnika o dużej temperaturze mogą po długim okresie eksploatacji ulec w każdym czasie awarii. Dlatego sam przegląd nie wystarczy, konieczna jest wymiana eksploatowanego taboru na nowszy lub wymiana zużytych podzespołów w pojazdach. W ocenie organu odwoławczego w sprawie należycie ustalono stan faktyczny, a postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad określonych w k.p.a., sama zaś decyzja nie narusza prawa. Dlatego też GITD utrzymał w mocy decyzję ZWITD. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę decyzję W. S. wniósł o jej uchylenie w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Ponownie podniósł zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji, a ponadto: - zarzut naruszenia 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. poprzez nieuzasadnione przyjęcie za organem I instancji, iż stwierdzoną przez kontrolerów w dniu 22 listopada 2024 r. usterkę należało uznać za zagrażającą bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu, w sytuacji gdy nie ustalili oni na czym dokładnie usterka, w wyniku której doszło do wycieku płynu z pojazdu, polegała, - zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy skontrolowany pojazd posiadał ważne badania techniczne, w nocy przed wyjazdem w trasę przeszedł procedurę obsługi codziennej i wyjeżdżając o godz. 4.40 w dniu kontroli był w pełni sprawny technicznie, bez żadnych wycieków płynów eksploatacyjnych, co pozwalało na przyjęcie, że skarżący nie miał żadnego wpływu na powstanie stwierdzonej usterki, do której doszło w trakcie wykonywania przewozu, na skutek zdarzeń i okoliczności których skarżący nie mógł przewidzieć. Zdaniem skarżącego decyzja organu odwoławczego wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, dlatego powinna zostać uchylona. Organ odwoławczy oraz organ I instancji naruszyły art. 107 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie podniesionego w odwołaniu zarzutu wewnętrznej sprzeczności decyzji nakładającej karę pieniężną polegającej na wskazaniu błędnej podstawy prawnej wydanej decyzji i nie wskazaniu przepisów prawa które zostały naruszone. W trakcie postępowania przed organem I instancji skarżący wykazał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, by stwierdzona podczas kontroli usterka była usterką niebezpieczną w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa. Ponadto w chwili gdy kontrolowany pojazd opuszczał rano zajezdnię był on sprawny technicznie, bez żadnych wycieków, na co skarżący przedłożył organowi szereg dokumentów. Skarżący przedłożył także m. in. kartę charakterystyki płynu chłodzącego Glicar G12+ potwierdzającą, że płyn ten nie zawiera substancji zagrażających środowisku lub bezpieczeństwu, a także zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym po dokonanej wymianie chłodnicy w dniu 4 grudnia 2024 r., potwierdzające przedmiot stwierdzonej usterki, rodzaj wyciekającego płynu oraz skuteczne usunięcie przez S. " stwierdzonej usterki. Przeprowadzone po wymianie chłodnicy w dniu 4 grudnia 2024 r. badanie techniczne autobusu przez uprawnionego diagnostę potwierdziło, że jest on sprawny technicznie i nie ma wycieków jakichkolwiek płynów. W dacie kontroli autobus ten posiadał także aktualne badania techniczne co potwierdzało, że jego stan techniczny nie powodował zagrożenia dla bezpieczeństwa i środowiska. Dokonana w sposób prawidłowy ocena materiału dowodowego w sprawie pozwala na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości charakteru stwierdzonej w dacie kontroli usterki, rodzaju wyciekającego z pojazdu płynu oraz oczywisty brak wpływu skarżącego na powstanie tego naruszenia. Skarżący nie mógł przewidzieć, że do wycieku płynu chłodzącego z chłodnicy dojdzie. O ile pewne podzespoły, materiały eksploatacyjne w tym płyny w pojeździe należy wymieniać po upływie określonego czasu lub po przejechaniu określonego dystansu, to w przypadku takiego elementu pojazdu jak chłodnica nie sposób jest przyjąć, że skarżący, jako osoba zarządzająca transportem w S. " powinien był zarządzić wymianę chłodnicy na zapas, tym bardziej że rano w dniu kontroli stan chłodnicy nie wskazywał na konieczność jej wymiany. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, dlaczego organ odwoławczy odmówił wiarygodności mocy dowodowej dowodom przedstawionym przez skarżącego, a dokonując ustaleń faktycznych całkowicie pominął ich ocenę, oparł się wyłącznie na protokole kontroli z dnia 22 listopada 2024 r., obarczonym szeregiem nieprawidłowości, na które strona zwracała uwagę. Organ odwoławczy nie ustalił rodzaju usterki stwierdzonej w pojeździe ani charakteru wyciekającego płynu. Także organ I instancji kierując się zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego miał możliwość ustalenia rodzaju wyciekającego płynu eksploatacyjnego, a tym samym przedmiotu usterki i to już w dniu kontroli. Kontrolujący bowiem z kontroli sporządzili zapis wideo (w kolorze), w oparciu o który na podstawie koloru oraz konsystencji wyciekającej substancji możliwe było określenie jej rodzaju. Dla średnio doświadczonego kierowcy, a tym bardziej inspektora ITD wiadomym być powinno, że różowy kolor w zakresie płynów eksploatacyjnych w pojeździe odpowiada płynowi chłodzącemu. Potwierdziły to szczegółowe oględziny pojazdu co do identyfikacji miejsca i przyczyny stwierdzonego wycieku, po zjeździe pojazdu w dniu kontroli do zajezdni przy ul. [...]. Właściwa ocena materiału dowodowego pozwalała na zakwalifikowanie usterki jako drobnej, bez znaczenia dla bezpieczeństwa pojazdu i wpływu na środowisko, nie powodująca ograniczeń w dalszym użytkowaniu pojazdu. Jednak ww. dowodów i okoliczności organ odwoławczy nie wziął pod uwagę przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji, czym naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Skarżący za nietrafne uznał stanowisko organu, jakoby nie miał on obowiązku ustalenia źródła wycieku i rodzaju płynu eksploatacyjnego, co stanowi rażące nadużycie § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego. W rozporządzeniu tym literalnie wymieniono obszary podlegające kontroli drogowej, chłodnica nie jest elementem innego wyposażenia, o którym mowa w § 5 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia ani elementem żadnego z układów wskazanych w lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Chłodnica jest elementem układu chłodzenia, którego rolą jest wyłącznie utrzymanie właściwej temperatury silnika, chroniąc go przed przegrzaniem. Sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli stanu technicznego pojazdu wynikają z załącznika do rozporządzenia, który szczegółowo wymienia elementy pojazdu podlegające kontroli, nie wymienia jednak chłodnicy. Układ chłodzenia jako taki nie ma żadnego wpływu na bezpieczne poruszanie się pojazdu, a z charakterystyki używanego w pojeździe płynu chłodniczego wynika, że płyn nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Z załącznika nr 1 pkt 8.4.1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego wynika, że usterką niebezpieczną jest stałe powstawanie kropli, które stanowi poważne ryzyko dla środowiska i bezpieczeństwa. Nie każde więc stałe powstawanie kropli jest objęte tym zapisem, a tylko takie, które stanowi poważne ryzyko dla środowiska i bezpieczeństwa. Skarżący w sposób bezsporny i oczywisty wykazał w postępowaniu, że używany w pojeździe płyn chłodniczy ryzyka takiego nie powodował. Niesprawność chłodnicy nie może być podstawą do stwierdzenia naruszenia przepisów o wykonywaniu przewozów, zaś kontrolujący dopuścił się rażącej nadinterpretacji tego przepisu i przekroczył zakres możliwej kontroli określony w rozporządzeniu. Nie do przyjęcia jest stanowisko organu, że można było przewidzieć wystąpienie stwierdzonej usterki. Do usterek dochodzi bowiem najczęściej w trakcie ruchu pojazdów a nie w trakcie postoju, dlatego sugestia, że zapobiec usterce mogłoby wprowadzenie obowiązku sprawdzania pojazdu przez kierowcę również na przystankach końcowych, jest nietrafna. Nawet gdyby na którymś z przystanków kierowca dokonał oględzin i stwierdził usterkę, nie mógłby zapobiec jej powstaniu. Sugerowana przez organ odwoławczy zmiana taboru jest natomiast dokonywana, ale stopniowo i cyklicznie, w miarę posiadanych przez Gminę Miasto S. jako jedynego wspólnika Spółki, środków pieniężnych. Skarżący, jako osoba zarządzająca transportem w tej Spółce nie ma realnego wpływu na decyzje w zakresie zakupu nowych autobusów. W ocenie skarżącego organ odwoławczy w zakresie stwierdzonej usterki nie dokonał żadnej analizy przepisów prawa, która uzasadniałaby stanowisko, że stwierdzona usterka miała charakter niebezpieczny, niezasadnie podtrzymał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za stwierdzone uchybienie. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz o dopuszczenie dowodu w postaci karty charakterystyki płynu do chłodnic Glicar G12+ na fakt, że jest to produkt niebezpieczny dla środowiska. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, iż podczas kontroli stwierdzono usterkę kontrolowanego pojazdu – wyciek płynu innego niż woda w postaci stałego powstawania kropli. Usterka została zakwalifikowana jako niebezpieczna ponieważ dotyczyła substancji która po opuszczeniu zamkniętego układu pojazdu i przedostaniu się na powierzchnie drogi jest szkodliwa dla środowiska. Nie zasługuje na aprobatę stanowisko skarżącego, że w sprawie nie zostało wykazane, iż w pojeździe miała miejsce usterka niebezpieczna, bowiem organy oparły się jedynie na kontroli wstępnej (organoleptycznej), a nie na szczegółowej kontroli technicznej. Kontrola która została przeprowadzona odpowiada obowiązującym przepisom prawa które przewidują, że kontrola szczegółowa jest zalecana w przypadku, gdy kontrola wstępna nie pozwoliła na zakwalifikowanie usterki do jednej z trzech kategorii usterek wymienionych w § 5 pkt 7 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego. Stwierdzenie przez kontrolującego usterki pojazdu nie obliguje go do skierowania pojazdu na kontrolę szczegółową w przypadku gdy już na etapie kontroli wstępnej może on stwierdzić, że usterka ta kwalifikuje się do którejkolwiek kategorii usterek wymienionych i zdefiniowanych w § 5 pkt 7 rozporządzenia. To kontrolujący a nie kontrolowany podmiot decyduje o konieczności poddania pojazdu szczegółowej kontroli technicznej. Inspektorzy ITD upoważnieni do przeprowadzania kontroli pojazdów posiadają wiedzę potrzebną do oceny technicznej pojazdu, a stwierdzona usterka nie wymagała w realiach niniejszej sprawy potwierdzenia czy ustalenia poprzez przeprowadzenie szczegółowej kontroli technicznej. Stwierdzona usterka była widoczna gołym okiem, tym samym łatwa do ujawnienia i nie wymagająca szczegółowej kontroli pojazdu, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy. Ustaleń kontroli nie kwestionował kierowca pojazdu. Ponadto, nawet gdyby zgodzić się ze skarżącym, że przyczyną stwierdzonej usterki była awaria chłodnicy i wyciekał - w postaci kropli płyn do chłodnic Glicar 12+ wykorzystywany do układu chłodzenia silników spalinowych, nie zasługuje na aprobatę twierdzenie skarżącego, że nie jest to produkt niebezpieczny dla środowiska. Skarżący na poparcie swojej tezy przedstawił jedną stronę z charakterystyki tego produktu (k-68), gdzie w sekcji 2 "Identyfikacja zagrożeń" wskazano, że produkt ten nie jest klasyfikowany jako niebezpieczny dla środowiska. Analiza treści całego dokumentu przeczy stanowisku skarżącego w tym zakresie. Na stronie czwartej w sekcji 8 "Kontrola narażenia - zagrożenie dla środowiska" zawarto ostrzeżenie, że nie należy dopuścić aby produkt przedostał się do gleby, systemu wodnego lub odwadniającego. Natomiast w sekcji 12 "Informacje ekologiczne" ostrzega się, aby nie dopuszczać do zanieczyszczenia wód powierzchniowych i gruntowych lub gleby oraz nie wprowadzać produktu do kanalizacji. Wskazuje to na to, że produkt jest bezpieczny dla środowiska, gdy jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. W każdym innym przypadku nie jest bezpieczny i taka sytuacja wystąpiła w kontrolowanej sprawie. Płyn ten po opuszczeniu układu zamkniętego w pojeździe zagraża środowisku. Płyn ten jest mieszaniną substancji, której podstawowym składnikiem jest glikol etylenowy, który jest niebezpieczny dla środowiska ze względu na swoją wysoką toksyczność i potencjalne negatywne skutki dla organizmów żywych i ekosystemów. Organ podkreślił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów – chłodziwa do których można zaliczyć płyn chłodzący, stanowią odpad niebezpieczny w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zgodnie z art. 3 ust. 4 tej ustawy odpady niebezpieczne oznaczają odpady wykazujące się co najmniej jedną spośród właściwości niebezpiecznych (np. toksyczność, łatwopalność). W myśl art. 3 ust. 37 ustawy Prawo ochrony środowiska przez substancję niebezpieczną rozumie się substancję która ze względu na swoje właściwości chemiczne, biologiczne lub promieniotwórcze może, w razie nieprawidłowego obchodzenia się z nią, spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska; substancją niebezpieczna może być surowiec, produkt, półprodukt, odpad, a także substancja powstała w wyniku awarii. Płyn do chłodnic jest tego rodzaju substancją. Na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje stanowisko zawarte w skardze i wnosi o oddalenie wniosku dowodowego organu. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił przeprowadzić dowód z karty charakterystyki płynu Glicar G12+ załączonej do akt postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 167) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. kontrolę działalności administracji publicznej sądy administracyjne sprawują pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny według wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, skarga zasługuje na uwzględnienie, choć zasadniczo z innych powodów niż w niej wskazane. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł jako zarządzającego transportem. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Karę pieniężną nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 93 ust. 1 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Zgodnie z lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, organ nakłada karę pieniężną w wysokości 500 zł. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji zgodnie uznały, że ujawniona podczas przeprowadzonej w dniu 22 listopada 2024 r. kontroli drogowej usterka ww. pojazdu w postaci stałego powstawania kropli i wycieku płynu jest usterką niebezpieczną i stanowi podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w oparciu o lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Organy odwołują się przy tym do pkt 8.4.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego. Regulacja zawarta w lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. nie zawiera szczegółowego opisu usterek. Wskazuje, że mają to być usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, które zostały zakwalifikowane jako niebezpieczne. Kwalifikacji tej należy dokonać na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego. Stosownie do § 5 ust. 5 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tej kontroli są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia, zaś usterki niewymienione w tym załączniku ocenia się pod względem zagrożenia, jakie stwarzają dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W załączniku tym, w formie tabelarycznej, wyodrębniono następujące obszary: 0 – identyfikacja pojazdu; 1 – układ hamulcowy; 2 – układ kierowniczy; 3 – widoczność; 4 – światła, światła odblaskowe i wyposażenie elektryczne; 5 – osie, koła, opony i zawieszenie; 6 – podwozie i elementy przymocowane do podwozia; 7 – inne wyposażenie; 8 – uciążliwość; 9 – badania dodatkowe dotyczące pojazdów kategorii M2 i M3 przeznaczonych do przewozu osób. W poszczególnych obszarach wskazano kryteria uznania stanu pojazdu za niezadowalający i dokonano klasyfikacji usterek na drobne, poważne, niebezpieczne. W świetle powyższego należy stwierdzić, że nie wszystkie wymienione w rozporządzeniu w sprawie kontroli ruchu drogowego usterki uznane za niebezpieczne, a tylko takie które dotyczą układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia (tj. wymienione w pkt 1, pkt 2, pkt 5, pkt 6, pkt 7 i uznane jako niebezpieczne), mogą stanowić podstawę do nałożenia kary pieniężnej na podstawie lp.15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Tym samym, zdaniem Sądu, pkt 8.4.1 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego ujęty w obszarze 8 – uciążliwość (8.4 inne pozycje związane z ochroną środowiska), według którego wyciek płynu poprzez stałe postawanie kropli, które stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa uznane za usterkę niebezpieczną, nie może stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej na podstawie lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Zwrócić należy uwagę, że organy nie przeprowadziły wszechstronnego postępowania wyjaśniającego - przede wszystkim nie ustaliły miejsca wycieku i rodzaju wyciekającej cieczy, co mogłoby prowadzić do stwierdzenia, że istnieją podstawy do nałożenia kary w oparciu o lp.15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Zdają się też akceptować stanowisko skarżącego, że ujawniony w trakcie kontroli drogowej wyciek był wyciekiem płynu chłodniczego. Wbrew stanowisku organu I instancji wyciek płynu chłodniczego nie stanowi usterki "innego wyposażenia" zakwalifikowanej jako niebezpieczna, określonej w lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Mając powyższe na uwadze, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznać należało za naruszające art. 92a ust. 2 u.t.d. w związku z lp.15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. w sposób mający wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. (punkt I sentencji wyroku). Ponownie rozpatrując sprawę organy powinny uwzględnić powyższe uwagi, ponownie ocenić zgromadzony materiał dowodowy w kontekście zaistnienia przesłanek z art. 92a ust. 2 u.t.d. i ewentualnie go uzupełnić, zaś w przypadku braku podstaw do nałożenia kary postępowanie umorzyć. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji wyroku).