II SA/Sz 608/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi B.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej B.W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], nr [...], nałożył na B.W., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...], karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz.1265 ). Od decyzji tej B.W. odwołała się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (odwołanie z dnia [...]). Decyzją z dnia [...], Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, zwany dalej "GITD", "po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] wniesionego od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] ([...]tysięcy) złotych", utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W pierwszym zdaniu uzasadnienia organ stwierdził: "Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości [...] ([...]tysięcy) złotych." Powyższa decyzja została doręczona B.W. w dniu [...]. W dniu [...] B.W. sporządziła (skargę nadano w urzędzie pocztowym dnia [...]) skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z następujących powodów: nie odwoływała się nigdy od decyzji, o której mowa w decyzji GITD, naruszono zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się (kwota kary uległa podwyższeniu), wystąpiły inne błędy w ustaleniach faktycznych przywołane w osnowie rozstrzygnięcia. Ponadto podniosła szereg zarzutów merytorycznych dotyczących wydanej decyzji. W dniu [...] GITD wydał na podstawie art.126 w związku z art.113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "K.p.a.", postanowienie prostujące oczywistą omyłkę w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...] "w ten sposób, że w uzasadnieniu decyzji zwrot: - "po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] wniesionego od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] ([...] tysięcy) złotych", - "Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości [...] ([...] tysięcy) złotych". zastąpił zwrotami: - "po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] wniesionego od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] ([...]) złotych", - "Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości [...] ([...]) złotych". W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że "w powyższej decyzji błędnie wpisano w uzasadnieniu numer decyzji organu I instancji oraz kwotę nałożonej tą decyzją kary pieniężnej, co prostuję w w/w sposób. Prostowana omyłka stanowi "oczywistą omyłkę pisarską" w rozumieniu art. 113 K.p.a., w związku z czym należało orzec jak na wstępie". W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja organu odwoławczego powinna także wskazywać decyzję od której wniesiono odwołanie z podaniem jej numeru, daty, a przede wszystkim organu, który ją wydał. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 K.p.a.). Oznacza to, że organ ten nie może w szczególności zmienić takiej decyzji, chyba że zezwalają na to przepisy szczególne. Zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w powyższym przepisie są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". W orzecznictwie sądowym pojęciom tym nadaje się następujące znaczenia: - błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, - błąd pisarki - widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiącą równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu" (uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). Rozbieżność między rozstrzygnięciem, a uzasadnieniem decyzji należy zakwalifikować do omyłki istotnej, która nie podlega naprawieniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a. W niniejszej sprawie w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy błędnie oznaczył organ, który wydał decyzję pierwszoinstancyjną, podał błędną datę wydania i numer decyzji, błędnie przytoczył datę wniesionego odwołania, a wreszcie błędnie ustalił wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej. Następnie organ uznał, że powyższe błędy stanowią oczywistą omyłkę pisarską, którą można sprostować w drodze postanowienia, wydanego na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. W ocenie sądu, nie było możliwe dokonanie sprostowania wyżej opisanych błędów w trybie przepisu art. 113 K.p.a. i potraktowania ich jako oczywistej omyłki. Rozwiązania uregulowane w art. 113 § 1 K.p.a. dotyczą wad nieistotnych aktu administracyjnego, natomiast wady istotne weryfikowane mogą być jedynie przy wykorzystaniu zwykłych bądź nadzwyczajnych środków prawnych. W świetle orzecznictwa sądowo-administracyjnego pojęcie "oczywista omyłka" winno być rozumiane ściśle w sposób zawężający. Z tego względu, modyfikacja decyzji nie może wpływać na ukształtowanie praw lub obowiązków w sferze prawa administracyjnego. Błąd, który popełniono w opisanej decyzji jest tego rodzaju, że nie można go traktować jak nieistotną wadliwość. Zaskarżona decyzja wydania została z naruszeniem art. 107 § 1 w zw. z art. 140 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Dodać także należy, że w uzasadnieniu decyzji występują także inne błędy w ustaleniu stanu faktycznego i choć sąd ma świadomość, że powstały one w wyniku zastosowania metody "kopiuj wklej", nie umniejsza to w żaden sposób naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i 8 K.p.a. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 152, zaś w pkt III na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.