II SA/Sz 609/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska, Protokolant Sekretarz sądowy Emilia Szeliga-Rydzewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi G. R. na uchwałę Rady Miejskiej Mielna z dnia 20 sierpnia 2021 r. nr XL/425/2021 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy Mielno w obrębie ewidencyjnym Mielenko obejmującego teren położony na południe od drogi powiatowej Nr 3504Z I. oddala skargę; II. oddala wniosek pełnomocnika organu Rady Miejskiej Mielna o zasądzenie kosztów postępowania. G. R. (dalej "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Miasta M. nr [...] z dnia 20 sierpnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy M. w obrębie ewidencyjnym M. , obejmującego teren położony na południe od drogi powiatowej nr [...] (Dz. Urz. Woj. Z. z 2021 r., poz. [...]), w części dotyczącej działki stanowiącej własność skarżącego o numerze [...], obręb ewidencyjny M. , gmina M.. Zarzucił organowi: 1. Istotne naruszenie zasad sporządzania planu – naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 27 oraz art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: UPZP), w związku z faktem, iż zmiany przyjęte w MPZP pozostają sprzeczne z założeniami przyjętymi w studium i jego załącznikach nr 3 i nr 4, określonych w uchwale Rady Gminy nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. 2. Naruszenie art. 20 ust. 1 UPZP poprzez przyjęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (dalej: MPZP) postanowień w zakresie zabudowy niezgodnych z postanowieniami i założeniami studium określonymi w uchwale Rady Gminy nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r., które to ustalenia – zgodnie z art. 20 ust. 1 UPZP – są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. 3. Naruszenie art. 20 ust. 1 UPZP poprzez dołączenie do uchwały Rady Miejska nr [...] w sprawie uchwalenia MPZP części gminy M. w obrębie ewidencyjnym M. , ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Z. w dniu 30 września 2021 r., poz. [...], niewłaściwego załącznika nr 3, który określa sposób rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącego uchwały nr [...] w części gminy M. w obrębie ewidencyjnym S. , a więc bez związku z ogłoszoną uchwałą dotyczącą MPZP dla obrębu ewidencyjnego M. . W związku z powyższym skutkuje to brakiem załącznika nr 3 określającego sposób rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu MPZP w obrębie ewidencyjnym M. . 4. Istotne naruszenie przysługującego skarżącemu prawa własności, w aspekcie naruszenia interesu prawnego i faktycznego oraz posiadanych uprawnień, tj. art. 64 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 140 k.c. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części ustalającej zmianę sposobu korzystania z działki o numerze ewidencyjnym [...], gmina M., obręb ewidencyjny M. . Skarżący podniósł, że posiada interes prawny do złożenia przedmiotowej skargi jako właściciel nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą, bowiem jej ustalenia mają istotne znaczenie w kwestii przeznaczenia nieruchomości. Każda zmiana przeznaczenia nieruchomości objętej planem miejscowym (nawet postrzegana jako korzystna dla właściciela) stanowi ingerencję w sferę prawa własności. Tym samym właściciele nieruchomości mają co do zasady interes prawny, wynikający z art. 140 k.c., do złożenia skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Jakub Terlega, Tomasz Olejnik, "Naruszenie interesu prawnego jako przesłanka zaskarżenia aktów planistycznych gmin", Forum Prawnicze 2018, s. 74–75). W ocenie skarżącego na skutek powyższej uchwały doszło do bezprawnej ingerencji w konstytucyjnie chronione prawo własności oraz prawo zabudowy nieruchomości (działka nr ew. [...], obręb ewidencyjny M. , gmina M.), poprzez przeznaczenie jej wyłącznie pod tereny rolnicze, z całkowitym zakazem zabudowy, przez przypisanie do obszaru 24 R. Powoduje to brak możliwości realizacji na tej działce zamierzeń gospodarczych w postaci zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W otoczeniu działki znajdują się obiekty zabudowy, w tym dwa pensjonaty oraz zabudowa mieszkaniowa. Podkreślenia wymaga, iż działka skarżącego położona jest w tej samej linii co pozostałe zabudowania – jako pierwsza działka w szeregu przy drodze powiatowej nr [...] Zdaniem skarżącego zmiany przyjęte w planie pozostają sprzeczne z założeniami przyjętymi w studium określonym w uchwale Rady Gminy nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r., w szczególności z załącznikami nr 3 i nr 4. Zgodnie z tymi załącznikami działka skarżącego znajduje się na terenie oznaczonym jako obszar D22 ZL oraz D22 R+AG, które – według legendy – stanowią tereny zabudowy jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej oraz tereny rolne z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej i agroturystycznej. MPZP całkowicie wykluczył na tym terenie jakąkolwiek zabudowę, oznaczając obszar symbolem 24-R – tereny rolnicze bez możliwości zabudowy. Ewidentna sprzeczność pomiędzy treścią uchwały a jej częścią graficzną narusza zasady sporządzenia MPZP i w konsekwencji powoduje nieważność uchwały w tej części. Zgodnie z art. 9 ust. 4 UPZP ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Ponadto zmiany w MPZP pozostają również niezgodne z załącznikiem nr [...] do uchwały nr [...] Rady Gminy M. z dnia 27 kwietnia 2010 r., zatytułowanym "Uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę ustaleń projektu zmiany studium". Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podkreślił, że zaskarżona uchwała została przekazana do kontroli Wojewodzie, który nie stwierdził jej niezgodności z prawem, a tym samym potwierdził, że ustalenia planu miejscowego nie naruszają ustaleń obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że w planie miejscowym działka nr [...], obręb ewidencyjny M. , oznaczona jest symbolem 24-R jako teren rolniczy. W § 26 uchwały zawarto ustalenia szczegółowe dla tego obszaru. Skarżący, kwestionując te zapisy, nie zgadza się z treścią planu miejscowego i zarzuca organowi naruszenie art. 28 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm.), tj. niezgodność ustaleń przyjętego planu miejscowego z obowiązującym studium (pkt 1–3 skargi) oraz naruszenie prawa własności skarżącego (pkt 4 skargi). Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad sporządzania planu, organ podniósł, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (art. 20 ust. 1 UPZP). Skarżący w pkt 1 skargi oraz w jej uzasadnieniu powołuje się na załączniki nr 3, 4 i 5 do uchwały Rady Gminy M. nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r., które stanowią: – załącznik nr 3 – planszę "Zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M.; część I – uwarunkowania rozwoju" w skali 1:10 000, – załącznik nr 4 – planszę "Zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M.; część II – kierunki zagospodarowania przestrzennego" w skali 1:10 000 (a nie "uwarunkowania", jak wskazał skarżący), – załącznik nr 5 – uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę ustaleń projektu studium (tekst). Kierunki zagospodarowania przestrzennego wskazane do uwzględnienia w planach miejscowych zostały określone w załącznikach nr 2 i nr 4 do tej uchwały. Zdaniem organu powoływanie się w skardze na zapisy załączników nr 3 i nr 5 jest bezzasadne, gdyż nie zawierają one kierunków przeznaczonych do bezpośredniego uwzględnienia w planach miejscowych. Organ wskazał ponadto, że skarżący błędnie określił oznaczenie działki nr [...] w załącznikach nr 3 i nr 4 studium. Zgodnie z załącznikiem nr 3 (plansza uwarunkowań rozwoju) działka ta położona jest na obszarze oznaczonym symbolem D22 R+AG – rolnicza przestrzeń produkcyjna z zabudową zagrodową. Natomiast na załączniku nr 4 (kierunki zagospodarowania) teren obejmujący działkę nr [...] oznaczony jest jako IV.R2, gdzie zgodnie z kierunkami rozwoju określonymi w studium: symbol IV oznacza obszar funkcjonalny zabudowy zagrodowej i obsługi agroturystyki, a symbol R2 – tereny rolne z dopuszczeniem zabudowy. Nie przewidziano tam funkcji innej niż rolnicza. Na stronie 42 części II studium, w pkt 4.3, wymieniono obszary funkcjonalne otwarte gminy (ZN, ZL, ZE, R1, R2, W, PL) i wskazano, że stanowią one element systemu przyrodniczego gminy, pełniąc jednocześnie funkcje gospodarcze, estetyczne, turystyczno-wypoczynkowe i rekreacyjne. Jako główny kierunek zmian określono dla nich zakaz zabudowy, z wyjątkiem realizacji – na obszarach R2 – zabudowy dopuszczonej na podstawie przepisów odrębnych, tj. zabudowy zagrodowej. Studium nie dopuszcza zatem na tych terenach innego wykorzystania niż rolnicze ani innej zabudowy niż zagrodowa, związaną z działalnością rolniczą. W oparciu o zapisy studium, które ma charakter ogólny, sporządzono plan miejscowy uwzględniający wyznaczone kierunki i uszczegóławiający przeznaczenie terenów. W planie wskazano zarówno tereny rolnicze bez możliwości nowej zabudowy, jak i tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych. Obydwa te przeznaczenia są – zdaniem organu – zgodne z rolniczym kierunkiem wyznaczonym w studium. Studium dopuszcza na tych terenach zabudowę zagrodową, przy czym pojęcie "dopuszcza się" oznacza możliwość, a nie obowiązek jej lokalizacji. Nie oznacza to, że na każdej działce i w każdym miejscu może zostać zrealizowana zabudowa zagrodowa, gdyż musi ona pozostawać w związku z gospodarstwem rolnym. Obszar objęty granicami planu pozostał w studium jako teren rolny również dlatego, że gmina nie przewidywała rozwoju infrastruktury technicznej dla tego terenu. Organ podniósł, że inne są potrzeby infrastrukturalne dla siedlisk rolniczych na kilkuhektarowych gospodarstwach, a inne dla zabudowy jedynie formalnie mającej charakter rolniczy, w rzeczywistości zaś rekreacyjny lub sezonowy. Dopuszczenie zabudowy zagrodowej na wszystkich terenach rolniczych mogłoby prowadzić do obchodzenia przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Działki o niewielkiej powierzchni nie dają możliwości utworzenia samodzielnego gospodarstwa rolnego, dlatego uzasadnione jest przeznaczenie ich na cele rolnicze bez prawa zabudowy. W ocenie organu uchwalony plan miejscowy służy ochronie ładu przestrzennego, ogranicza niekontrolowany rozwój zabudowy i wyznacza obszary, na których zabudowa może powstać na określonych warunkach. Za niezasadne uznano twierdzenie skarżącego, że zakaz zabudowy spowoduje chaos inwestycyjny. Organ podsumował, że zarzuty dotyczące istotnego naruszenia zasad sporządzania planu są chybione, gdyż ustalenia planu miejscowego nie są sprzeczne ze studium. Stanowisko to – jak wskazano – znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyroki o sygn. akt II OSK 1371/22, II OSK 1234/23, II OSK 2819/22 z dnia 7 listopada 2024 r.). Podkreślono również, że skarżący w uwagach do projektu planu domagał się przeznaczenia działki pod zabudowę jednorodzinną, a nie zagrodową. W piśmie procesowym z dnia 15 września 2022 r. skarżący odniósł się do odpowiedzi organu na skargę, podtrzymał zarzuty oraz wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia: – protokołu z sesji Rady Miejskiej z dnia 20 sierpnia 2021 r. w części dotyczącej głosowania nad uwagami do MPZP, – nagrania wideo z sesji Rady Miejska z dnia 20 sierpnia 2021 r. dotyczącego głosowania nad uwagami do MPZP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Na wstępie Sąd stwierdza, że skarżący spełnił wymogi formalne do wniesienia skargi. Niewątpliwie posiada on legitymację skargową wynikającą z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1153). Skarżący jest właścicielem nieruchomości – działki nr [...] – objętej zaskarżonym planem miejscowym. Ustalenia planu, w szczególności § 26 wprowadzający całkowity zakaz zabudowy jednorodzinnej, w sposób bezpośredni i realny ingerują w przysługujące mu prawo własności, naruszając tym samym jego interes prawny. Zgodnie z Konstytucją RP każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności (art. 64 Konstytucji RP). Jednym ze sposobów ograniczenia prawa własności nieruchomości są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, które narzucają określony sposób zabudowy lub wyłączają możliwość zabudowy na całości bądź części działki. Ograniczenia takie są dopuszczalne pod warunkiem spełnienia konstytucyjnych przesłanek, w szczególności zasady proporcjonalności, tj. zakazu nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w prawo własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, którym służy. Ograniczenia te powinny być wprowadzane w formie przepisów ustawowych. W niniejszej sprawie podstawę stanowiły przepisy UPZP, upoważniające gminę do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym ustala się przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 i art. 20 UPZP), co w konsekwencji prowadzi do ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności. Zgodnie z koncepcją władztwa planistycznego, mającą umocowanie w art. 4 UPZP, organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia o przeznaczeniu terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. W pojęciu tym mieszczą się ograniczenia prawa własności wprowadzane w planach miejscowych. Podmioty zainteresowane nie mogą oczekiwać, że rada gminy będzie każdorazowo dostosowywać ustalenia planu do żądań właścicieli nieruchomości położonych na obszarze objętym planem lub w jego sąsiedztwie (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995 r., sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi wtedy, gdy niemożliwe staje się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na prawo korzystania z rzeczy lub rozporządzania nią (por. wyroki TK z 25 maja 1999 r., sygn. SK 9/98, oraz z 12 stycznia 1999 r., sygn. P 2/98). Pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów korzystania lub rozporządzania rzeczą nie musi jeszcze oznaczać naruszenia istoty prawa własności. Ze specyfiki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że jest on sporządzany dla konkretnego obszaru i możliwych do indywidualnego określenia nieruchomości. Przepisy dopuszczają daleko idącą indywidualizację ustaleń planu miejscowego, nawet na poziomie poszczególnych działek. Wyjaśnić należy, że skarga na akt prawa miejscowego nie ma charakteru actio popularis. Do jej wniesienia nie wystarcza sama ewentualna sprzeczność uchwały z prawem ani powołanie się na interes społeczny lub publiczny. Skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy jego własną, prawnie chronioną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegającą na tym, że uchwała bezpośrednio ingeruje w sferę jego praw lub obowiązków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny powinien być osobisty, indywidualny, konkretny i aktualny oraz oparty na normie prawa powszechnie obowiązującego – przede wszystkim administracyjnego materialnego, wyjątkowo także cywilnego, jeżeli przepisy prawa administracyjnego odwołują się do instytucji prawa cywilnego. Samodzielnie normy prawa cywilnego nie stanowią podstawy interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Badając dopuszczalność skargi na akt prawa miejscowego, sąd jest zobowiązany ustalić, czy doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. W niniejszej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny z prawa własności działki objętej planem. Naruszenia tego interesu upatruje w przeznaczeniu terenu oznaczonego symbolem 24-R na cele rolnicze z zakazem zabudowy, mimo że – jak wskazuje – sąsiednie tereny są zabudowane budynkami jednorodzinnymi lub letniskowymi. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt II OSK 1234/23 przesądził, iż MPZP wprowadzony zaskarżoną uchwałą nie narusza studium w zakresie rolnego przeznaczenia nieruchomości skarżącego położonej na terenie o symbolu 24-R. Należy zatem – w ślad za NSA – wskazać, że ustalenia studium uprawniały organ gminy do zaliczenia nieruchomości skarżącego do terenu rolnego, o czym stanowi § 26 MPZP. Dla tej oceny nie ma znaczenia, że w studium funkcję zabudowy zagrodowej określono jako dopuszczalną. Ustalenia studium należy interpretować w odniesieniu do całego obszaru IV.R2, a nie wyłącznie do pojedynczej nieruchomości. Uwzględniając wszystkie tereny w MPZP oznaczone symbolami R i RM w odniesieniu do obszaru IV.R2, brak jest podstaw do przyjęcia, że w planie miejscowym przekroczono granice władztwa planistycznego. Użyte w studium sformułowanie "dopuszcza się" nie oznacza nakazu lokalizowania zabudowy zagrodowej, turystycznej lub sportowo-rekreacyjnej na danym terenie, lecz jedynie możliwość jej rozważenia przez organ planistyczny. Sformułowanie to pozostawia lokalnemu normodawcy wybór co do sposobu zagospodarowania terenu. Potwierdza to również treść studium dla obszaru o symbolu R1, dla którego jednoznacznie wykluczono inne niż rolnicze przeznaczenie. Nie zachodzi zatem sprzeczność pomiędzy ustaleniami studium dla terenów IV.R2 i R1 a ustaleniami MPZP dla terenów oznaczonych symbolem 24-R. Jednocześnie zaskarżona uchwała przewiduje na części obszaru IV.R2 tereny RM, a więc zabudowę zagrodową, realizując kierunki polityki przestrzennej gminy M.. Studium jest aktem polityki wewnętrznej gminy, o charakterze ogólnym i kierunkowym. Wyznacza ramy polityki przestrzennej, natomiast ich uszczegółowienie następuje w planach miejscowych. Wymóg braku sprzeczności planu miejscowego ze studium nie oznacza konieczności prostego przeniesienia jego zapisów do planu. W ramach władztwa planistycznego dopuszczalna jest interpretacja ustaleń studium przez organ stanowiący gminy, który nie może jednak wyjść poza jego ogólne ramy (por. orzecznictwo NSA). W niniejszej sprawie nie wykazano, aby ustalenia studium miały taki stopień szczegółowości, który obligowałby organ planistyczny do przeznaczenia działki skarżącego pod zabudowę zagrodową. Organ mógł zatem – w granicach przysługującego mu władztwa planistycznego – pozostawić ten teren jako rolny, co nie narusza prawa własności ani tym bardziej istoty tego prawa. Sąd wskazuje, że choć MPZP dopuszcza zabudowę zagrodową na określonych terenach, nie oznacza to możliwości jej realizacji w każdym miejscu objętym takim przeznaczeniem. Zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), zabudowa zagrodowa obejmuje w szczególności budynki mieszkalne oraz gospodarcze w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych lub leśnych. Jest ona funkcjonalnie powiązana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Trafnie zatem organ wskazał, że nie na każdej działce i nie w każdym miejscu taka zabudowa może powstać. Wyznaczenie konkretnych obszarów pod zabudowę zagrodową, z uwzględnieniem istniejących siedlisk, lokalnych uwarunkowań i planów rozwojowych gminy, mieści się w granicach władztwa planistycznego. Ustalenia MPZP nie są sprzeczne ze studium. Skoro dopuszczono w nim możliwość zabudowy zagrodowej na terenach rolnych, możliwe było wyznaczenie w planie miejsc, w których zabudowa taka może być realizowana, przy jednoczesnym zachowaniu rolnego charakteru pozostałych obszarów i wprowadzeniu zakazu zabudowy. Organ wskazał, że M. ma charakter rolniczy i gmina dąży do jego zachowania. Zdaniem Sądu argument ten zasługuje na uwzględnienie. Analiza załącznika graficznego do MPZP wskazuje, że zagospodarowanie terenów położonych na południe od drogi powiatowej nr [...] zostało zaplanowane w sposób spójny, a działka skarżącego nie stanowi wyjątku od tej koncepcji. Zaskarżony plan w istocie nie zmienia przeznaczenia terenu, na którym położona jest nieruchomość skarżącego — teren ten zachowuje funkcję rolniczą. Wprowadzenie zakazu nowej zabudowy nie może być w realiach sprawy uznane za niezgodne z prawem. Postanowienia planu nie pozbawiły skarżącego możliwości dysponowania nieruchomością. Sąd dostrzega, że skarżący jest niezadowolony z ustaleń planu, które niweczą jego zamierzenia inwestycyjne. Jednak sam brak zgodności planów inwestycyjnych właściciela z zapisami MPZP nie stanowi podstawy do stwierdzenia naruszenia interesu prawnego. Plan miejscowy musi godzić interesy publiczne i prywatne, co nie zawsze prowadzi do rozwiązań satysfakcjonujących właścicieli nieruchomości. Działania organu nie naruszają zasady proporcjonalności — nieruchomości innych podmiotów na tym obszarze podlegają takim samym regulacjom, co wynika z załącznika graficznego do uchwały (m.in. teren 24-R). Nie doszło zatem do naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Brak możliwości zabudowy gruntów rolnych sam w sobie nie oznacza naruszenia istoty prawa własności (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Zachowana zostaje bowiem podstawowa funkcja tych gruntów — produkcja rolna — co służy realizacji zasad zrównoważonego rozwoju oraz bezpieczeństwa ekologicznego (art. 5 i art. 74 ust. 1 Konstytucji RP). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego załącznika nr 3, Sąd wskazuje, że dołączenie w publikacji niewłaściwego załącznika miało charakter błędu technicznego i zostało sprostowane uchwałą Rady Miejska z dnia 30 lipca 2025 r. Zgodnie z prawem każda nieuwzględniona uwaga została odczytana na sesji i poddana odrębnemu głosowaniu. Przepisy nie wymagają podejmowania osobnej uchwały dla każdej uwagi. Przebieg ten został odnotowany w protokole oraz nagraniu sesji. W aktach sprawy znajdują się wykazy uwag wraz z rozstrzygnięciami, a Sąd nie stwierdził w tym zakresie uchybień proceduralnych. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.