II SA/Sz 610/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę R.O. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] umarzającą postępowanie o udostępnienie informacji publicznej zarzucając zaskarżonej decyzji, że zawarte w niej pouczenie o możliwości wniesienia od niej skargi do tut. Sądu jest błędne. W odpowiedzi na skargę Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Ponadto organ wyjaśnił, że pismo [...] z dnia [...]zatytułowane "skarga na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji" zostało potraktowane jako odwołanie od tej decyzji i przekazane zgodnie z właściwością Komendantowi Głównemu Policji, w konsekwencji niewłaściwe pouczenie skarżącego, zawarte w treści decyzji co do prawa odwołania do Sądu nie miało dla skarżącego negatywnych skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwana dalej "P.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.). W świetle powołanego przepisu należy stwierdzić, że skargę do Sądu można skutecznie złożyć od decyzji ostatecznej, co do zasady decyzji organu drugiej instancji. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja wydana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji umarzająca postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zgodnie z art. 16 ust. 1 cyt. ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa powyżej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust 2 cyt. ustawy). W tej sytuacji znajdzie zastosowanie przepis art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 j.t.) zgodnie, z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2). Zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 j.t.) w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji jest Komendant Główny Policji. W tej sytuacji od decyzji wydanej przez komendanta wojewódzkiego Policji przysługuje możliwość wniesienia odwołania do Komendanta Głównego Policji. Wobec powyższego podkreślenia wymaga, że przedmiotowa skarga została złożona przez R.O. bez wyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia, bowiem od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia, czyli Komendanta Głównego Policji. Skarga wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. w myśl którego Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż te wymienione w pkt od 1-5 powołanego artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy P.p.s.a.). Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w judykaturze wyrażono pogląd zgodnie z którym jedną z "innych" przyczyn niedopuszczalności skargi, o których mowa w powołanym przepisie jest niewyczerpanie środków zaskarżenia /por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1993/08, publikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl/. Na marginesie należy stwierdzić, że na powyższe orzeczenie nie miała wpływu okoliczność błędnego pouczenia skarżącego w kwestionowanej decyzji o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, które nie może kreować samodzielnego uprawnienia strony do złożenia skargi do sądu, gdy takie prawo nie wynika z przepisów ustawy. W tej sytuacji należało orzec o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.