II SA/Sz 613/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi P. Cz. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego P. Cz. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia (...( Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 51 ust. 1 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P.C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia (...(, umarzającej postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych w przyziemiu budynku przy ul. (...( - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. na wniosek P.C. wszczął w dniu 16 marca 2004 r. postępowanie w sprawie robót budowlanych i uznając, że nie ma podstaw do wydania żadnej z decyzji wskazanych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego, na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie. Od tej decyzji odwołał się współwłaściciel budynku P.C. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania bądź o rozstrzygnięcie merytoryczne na podstawie zebranych w sprawie dowodów. Skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 15, art. 16, art. 104 ust. 2, art. 105, art. 77 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 95 i art. 76 ust. 1 kpa, co skutkuje obowiązkiem wznowienia postępowania na mocy art. 145 ust. 1 pkt 8 kpa. Ponadto skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 51 ust.1, 3 i 5 Prawa budowlanego, art. 2 ust 2 i 3 oraz art. 22 ust 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Skarżący podniósł też, że przedmiotowa sprawa rozpatrywana jest od marca 2004 r. i każdą decyzję organu pierwszej instancji wydano z naruszeniem przepisów i przekroczeniem terminów przewidzianych do załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 104 § 2 kpa decyzje administracyjne mają rozstrzygać sprawy co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób zakończyć sprawę. Wniosek skarżącego dotyczył przebicia otworów drzwiowych z pomieszczenia wspólnego do pomieszczenia mieszkalnego inwestorów, zburzenia przewodów kominowych i ściany działowej w korytarzu oddzielającej korytarz wspólny od lokalu inwestorów. W ocenie skarżącego w zaskarżonej decyzji organ ustosunkował się tylko do części samowoli budowlanej, tj. przebicia otworów drzwiowych oraz zburzenia przewodów kominowych. Nie odniósł się natomiast do samowoli polegającej na zburzeniu ściany działowej i bezpodstawnie uznał, że sprawa ta usankcjonowana została zaświadczeniem Prezydenta Miasta Ś. z dnia (...(, w którym wyodrębniono lokal mieszkalny oraz nie zakwestionowanym przez ten organ zgłoszeniem robót z 12 maja 2003 r. Skarżący zarzucił również, że organ I instancji wydając decyzję znał już treść dołączonych do akt wyroków Sądu Okręgowego oraz Apelacyjnego w S. i wiedział, że zaświadczenie i zgłoszenie robót budowlanych są dotknięte wadą nieważności, jako wydane na podstawie nieprawdziwych oświadczeń inwestorów. Ponadto skarżący stwierdził, że organ I instancji umorzył postępowanie pomimo braku podstaw do zastosowania art. 105 kpa. Poza tym organ ten był związany na mocy art. 16 kpa decyzją z dnia (...( Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. o pozwoleniu na użytkowanie budynku, w której ustalono dane liczbowe powierzchni zabudowy, powierzchni użytkowej, powierzchni mieszkaniowej i powierzchni wspólnej. Na podstawie tego obliczono udziały właścicieli lokali w częściach wspólnych budynku. Burząc ścianę działową w korytarzu sprawcy samowoli doprowadzili do faktycznych zmian w wielkościach powierzchni mieszkalnej i użytkowej i tym samym do niezgodności pomiędzy danymi liczbowymi zawartymi w decyzji, a stanem faktycznym w budynku. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 76 ust. 1 i 77 kpa, ponieważ w postępowaniu dowodowym nie uwzględniono ważnych dowodów, którymi były wyroki: Sądu Okręgowego w S. z (...( i Sądu Apelacyjnego w S. z (...(, uchylające uchwałę nr (...( z dnia (...(, na podstawie której usiłowano zalegalizować wniosek o wydanie zaświadczenia przez Prezydenta Miasta Ś. o samodzielności lokalu nr 3 i wniosek o przyłączenie do tego lokalu gospodarczego pomieszczenia wspólnego. Zdaniem skarżącego organ I instancji naruszył również przepisy prawa materialnego. Zaskarżona decyzja wydana została w związku z uchyleniem decyzji tego organu z dnia (...(, również umarzającej postępowanie w sprawie. Organ II instancji nakazał przeprowadzenie postępowania w trybie przepisów art. 51 Prawa budowlanego. Stosując się do tych zaleceń, PINB w Ś. ograniczył się jedynie do wydania postanowienia z dnia (...(, którym wstrzymał prowadzenie robót. Zaniechał natomiast wydania decyzji, do czego zobowiązywał art. 51 ust. 1, ust. 3 i 5 Prawa budowlanego. Organ I instancji uchylając się od orzekania o samowoli budowlanej polegającej na rozebraniu ściany oddzielającej korytarz od lokalu nr 3, wyodrębnionego na podstawie zaświadczenia Prezydenta Ś., usankcjonował stan sprzeczny z art. 2 ust. 2 i art. 22 ust. 4 ustawy o własności lokali. Podczas oględzin organ ustalił bowiem, że lokal nr 3 nie posiada wejścia prowadzącego z powierzchni wspólnej, lecz z powierzchni innego lokalu i dlatego nie posiada on cechy samodzielności, o której mowa w powołanych przepisach. Poza tym niesłusznie uznano, że zlikwidowanie otworów drzwiowych, poprzez ich "zamknięcie" jest tożsame z ich likwidacją, ponieważ jedynym sposobem ich likwidacji jest doprowadzenie do takiego samego stanu, w jakim jest ściana, w której zostały wybite. Odpowiadając na podniesione zarzuty organ odwoławczy stwierdził, że w przyziemiu budynku przy ul. (...( w Ś. wykonano roboty budowlane, polegające na rozebraniu ścianki działowej, oddzielającej lokal mieszkalny nr 3 od wspólnego korytarza oraz wybito dwa otwory drzwiowe w ścianie działowej pomiędzy pomieszczeniem wspólnym o powierzchni 23,46 m2, a pomieszczeniami należącymi do lokalu mieszkalnego nr 3. W miejscu wybicia jednego z otworów istniały przewody wentylacyjne. Inwestor M.T. wypełnił wybite otwory płytą kartonowo-gipsową, co organ I instancji uznał za przywrócenie ściany do stanu poprzedniego i decyzją z dnia (...( umorzył postępowanie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia (...( uchylił w całości powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na niewłaściwe rozstrzygnięcie sprawy. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił tok postępowania związany z opracowaniem inwentaryzacji powykonawczej i zgłoszeniem przez inwestorów robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, obejmujących m.in. rozebranie ścianki działowej. Ponadto organ II instancji stwierdził, że z pisma Prezydenta Miasta Ś. z dnia (...( wynika, że według archiwalnej dokumentacji odbiorowej, wentylacja obiektu została zapewniona przez system wentylacji mechanicznej. Ściana kominowa pomiędzy lokalem mieszkalnym nr 3, a pomieszczeniem wspólnym nie była kontynuowana na wyższych kondygnacjach. Zgodnie z oświadczeniem inspektora nadzoru, ściana kominowa została rozebrana na etapie realizacji przebudowy budynku, a nie w chwili samowolnego wybicia dwóch otworów drzwiowych. Nie doszło więc do uszkodzenia przewodów wentylacyjnych budynku. Natomiast wszczęcie postępowania z art. 50 Prawa budowlanego ma na celu wydanie jednej z decyzji wskazanych w art. 51 ust. l pkt 1 lub 2, która ma zapewnić zgodność budowy z wymogami prawa. W związku z tym, że inwestor dostarczył wymaganą przez organ I instancji inwentaryzację wykonanych robót budowlanych oraz orzeczenie, z którego wynika, iż wykonane roboty budowlane nie naruszają przepisów, w tym techniczno-budowlanych, nie było podstawy do wydania żadnej z decyzji, mających na celu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami. Dlatego organ prowadzący postępowanie zobowiązany był na mocy art. 105 § l kpa umorzyć postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości, Zatem organ I instancji wydał decyzję zgodnie z prawem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że tryb postępowania przyjęty przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. był zgodny z obowiązującymi przepisami, ponieważ organ ten uwzględnił wytyczne zawarte w decyzjach wydanych w postępowaniu odwoławczym i przeprowadził postępowanie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego, uwzględniając dokonane ustalenia i złożone dowody. Ponadto za prawidłowość i zgodność z przepisami inwentaryzacji i oceny technicznej wykonanych robót budowlanych odpowiada autor dokumentacji, posiadający prawo do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie. Wobec zgłoszenia rozbiórki ścianki działowej w organie administracji budowlanej, brak było podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowlanego. Również orzeczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr 3 oraz usytuowania wejścia do tego lokalu nie mają znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Organy nadzoru budowlanego wydają decyzje na podstawie Prawa budowlanego, a nie w oparciu o ustawę o własności lokali. Organem właściwym do orzekania w sprawie stwierdzania samodzielności lokalu mieszkalnego jest Starosta, a kwestia uzgodnienia powierzchni lokali w księgach wieczystych jest sprawą cywilną. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. złożył P.C. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem stanu faktycznego sprawy jaki istniał w dniu jej wydania, a także zobowiązanie właściwych organów do załatwienia sprawy niezwłocznie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: - rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 15 kpa, 16 kpa, art. 104 § 2 kpa, art. 105 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 61 §1 kpa w zw. z art. 95 kpa i art. 76 § 1 kpa, co mocy art. 145 § 1 pkt. 8 skutkuje obowiązkiem wznowienia postępowania, - rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 2 ust. 2 i 3 oraz art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. (Dz. U z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) - naruszenie art. 77 §1 i § 2 kpa, przez nie wykonanie wizji w terenie i rozpatrzenie sprawy tylko w oparciu o materiał dowodowy dostarczony przez organ I Instancji, bez jego zweryfikowania w sytuacji, gdy w odwołaniu domagał się zweryfikowania całego postępowania przed organem I Instancji ze względu na powiązania tego organu z inwestorami. Uchybienia te w szczególności polegały na: - uznaniu za ważny i istotny w sprawie dowód z protokołu PINB w Ś. z dnia (...( zawierającego stwierdzenie, że samowolnie wybite otwory drzwiowe zostały trwale zakryte płytami kartonowo-gipsowymi w sytuacji gdy w tej części protokół był nieprawdziwy jako niezgodny ze stanem faktycznym, - przyjęciu, że tylko skarżący był zainteresowany przywróceniem przyziemia budynku do stanu pierwotnego, a w tym do odbudowy ściany działowej w korytarzu przyziemia oddzielającej korytarz wspólny od dawnego lokalu nr 3 i zamurowaniem otworów drzwiowych w ścianie oddzielającej pomieszczenie wspólne od tego lokalu w sytuacji, gdy dotyczyło to wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych, nie wyłączając inwestorów będących stroną w tym postępowaniu. Dowodem tego jest nieuwzględniony przez organ II instancji, ale dostępny w dacie wydawania zaskarżonej decyzji dowód, a mianowicie uchwała wspólnoty z dnia (...( zobowiązująca inwestorów do przywrócenia ścian do stanu pierwotnego. Z uwagi na te uchybienia zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, Zdaniem skarżącego, bezpodstawnie uznano, że roboty budowlane w przyziemiu budynku zmierzające do wyodrębniania kosztem powierzchni wspólnej dwóch lokali mieszkalnych inwestorzy mogli prowadzić tylko na podstawie zgłoszenia organowi administracji budowlanej rozbiórki ścianki działowej, a nadzór budowlany nie musiał badać prawidłowości działań administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie zgodności zgłoszenia z obowiązującym prawem budowlanym i ustawą o własności lokali i czy zgłoszony zakres robót nie naruszał rozstrzygnięć zawartych w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku oraz czy przyjęcie zgłoszenia bez sprzeciwu było zgodne z prawem. Skarżący zarzucił nadto, że bez należytego wyjaśnienia sprawy organ umorzył postępowanie, sankcjonując w ten sposób samowolę budowlaną oraz bezpodstawnie kierując właścicieli lokali na drogę sądową w sprawie cywilnej o zmianę umów notarialnych i zapisów w księgach wieczystych. Poza tym naruszono art. 35 kpa poprzez przekroczenie ustawowych terminów załatwiania sprawy poprzez organa I i II instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi P.C. przedstawił szczegółową argumentację dotyczącą podniesionych zarzutów, domagając się między innymi, aby organ nadzoru budowlanego orzekł w formie decyzji o bezprawnym działaniu inwestorów i zobowiązaniu ich do przywrócenia ścian przyziemia budynku do stanu pierwotnego. Zdaniem skarżącego decyzja o umorzeniu postępowania była błędna, ponieważ nie zachodziły przesłanki z art. 105 kpa pozwalające przyjąć bezprzedmiotowość postępowania. Ponadto organy orzekające w sprawie związane były na mocy art. 16 kpa decyzją z dnia 7 października 2002 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku, w której określono powierzchnię użytkową, w tym mieszkaniową (1009,57 m2) i powierzchnię wspólną (236,52 m2). Zmianę tych parametrów usankcjonowała zaskarżona decyzja. Nadto istotną w sprawie okolicznością jest to, że uchwała nr (...(, na podstawie której inwestorzy chcieli zalegalizować swoje działania została uchylona wyrokiem z dnia (...( Sądu Okręgowego w S. Zatem inwestorzy występując nie posiadali wymaganej art. 22 ust. 4 ustawy o własności lokali zgody wspólnoty na podział lokalu nr 3. Takie działanie naruszało interes pozostałych właścicieli. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest wadliwa również z tego powodu, że organ I instancji naruszył art. 51 ust. 1 ust. 3 i 5 Prawa budowlanego, ponieważ ograniczył się jedynie do wydania postanowienia z dnia (...(, którym wstrzymał prowadzenie robót, zaniechał natomiast wydania decyzji, do czego był zobowiązany z uwagi na treść tego przepisu i stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonego we wcześniejszej decyzji. Uchylając się od orzekania o samowoli budowlanej organy obu instancji usankcjonowały stan sprzeczny z art. 2 ust. 2 i art. 22 ust. 4 ustawy o własności lokali. Podczas oględzin budynku ustalono, że nowy lokal nr 3, wyodrębniony na podstawie niesłusznie wydanego zaświadczenia o odrębności lokalu nie posiada wejścia od powierzchni wspólnej budynku, lecz wejście z innego lokalu mieszkalnego. Brak samodzielnego wejścia do lokalu mieszkalnego z części wspólnej w sposób oczywisty decyduje o braku samodzielności takiego lokalu. Stan taki powinien być dla organów budowlanych sygnałem, że wykonana przebudowa jest niezgodna z prawem i nie może być usankcjonowana żadnymi dokumentacjami technicznymi. Skarżący podkreślił, że w interesie całej wspólnoty jest przywrócenie ścian oddzielających pomieszczenie wspólne od dawnego lokalu nr 3 do stanu pierwotnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Skarżący zasadnie zarzuca, że w rozpoznawanej sprawie organ niewłaściwie przyjął, że obiekt budowlany został doprowadzony do stanu poprzedniego przez zamknięcie płytami kartonowo-gipsowymi otworów drzwiowych w ścianie odgradzającej wspólny lokal użytkowy od lokalu mieszkalnego inwestorów. W toku postępowania została przedstawiona inwentaryzacja powykonawcza sporządzona w listopadzie 2005 r. Autorzy opracowania stwierdzili, że ściany przedmiotowego budynku są sporządzone z cegły położonej na zaprawie wapiennej. Podali również, że zakres zmian objętych inwentaryzacją (pkt 3 dokumentacji) można określić jako trwałe zlikwidowanie dwóch otworów drzwiowych wykutych w ścianie w fazie modernizacji budynku, przy zastosowaniu ścianek z płyt kartonowo-gipsowych ułożonych w dwóch warstwach. Rozwiązanie takie uznano jako trwałe i spełniające wymogi statyczne, akustyczne i przeciwpożarowe. Opracowanie to zaaprobowane przez organy nadzoru budowlanego i dało podstawę do stwierdzenia, że wymóg doprowadzenia do stanu poprzedniego został spełniony. Z takim stanowiskiem organu nie można się zgodzić. Pojęcie "doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego" ma charakter normatywny i ustawodawca używa go w przepisach Prawa budowlanego, m.in. w art. 50a pkt 2, art. 51 ust. pkt 1. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w słowniku pojęć ustawowych (art. 3 Prawa budowlanego), co oznacza, że należy je interpretować zgodnie z wykładnią gramatyczną, biorąc jednocześnie pod uwagę elementy wykładni systemowej, ponieważ w rozpoznawanej sprawie istota tego pojęcia związana jest ściśle z przepisami prawa budowlanego, w których używane jest również inne pojęcie, a mianowicie "doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem" - art. 51 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Przywrócenie do stanu poprzedniego (restitutio in integrum) nakazuje osiągnąć taki stan obiektu, jaki istniał przed rozpoczęciem robót budowlanych. Stan ten określa projekt budowlany, wskazujący nie tylko architektoniczny kształt obiektu, ale również rodzaj materiału, z którego ma być wykonany (art. 20 i 34 Prawa budowlanego). Stwierdzenie organu, że trwałe zamknięcie otworów drzwiowych spełnia wymogi przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego, nie jest jednak zasadne, ponieważ nie doszło do restytucji stanu poprzedniego, albowiem ściany przedmiotowego obiektu są wykonane z cegły, a użyto płyt gipsowo-kartonowych. W związku z tym przywrócenie do stanu poprzedniego powinno nastąpić przy użyciu tego samego rodzaju materiału, zgodnego z zatwierdzoną dokumentacją budowlaną. Podobne stanowisko wyraził w toku postępowania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w decyzji z dnia (...( uzasadniając uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia (...( o umorzeniu postępowania w sprawie robót budowlanych prowadzonych w przedmiotowym budynku, stwierdzając wówczas, że zlikwidowanie otworu drzwiowego płytą z regipsu nie może być uznane za przywrócenie ściany do stanu pierwotnego, dlatego w konsekwencji przyjął, że postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robót polegających na wybiciu otworów drzwiowych w ścianie rozdzielających dwa oddzielne lokale, nie może zostać uznane za bezprzedmiotowe. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zatem uwzględnić powyższe rozważania dotyczące sposobu wykonania robót budowlanych polegających na doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego, zgodnego z projektem budowlanym. Natomiast w kwestii zarzutu skarżącego dotyczącego rozbiórki przez inwestorów ścianki działowej należy stwierdzić, że w toku postępowania organy nadzoru budowlanego przyjęły, że zgłoszenie organom architektoniczno-budowlanym zamiaru wykonania robót niewymagających pozwolenia na budowę oznacza, że roboty te zostały wykonane zgodnie z prawem, a nadzór budowlany nie miał uprawnień kontrolnych w tym zakresie. Takie stanowisko organu nadzoru budowlanego nie odzwierciedla jednak przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań dotyczących kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej i organów nadzoru budowlanego, ponieważ w myśl art. 84a ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego badają prawidłowość postępowania administracyjnego przed organami administracji architektoniczno-budowlanej oraz wydawanych w jego toku decyzji i postanowień. Przy czym kontrola ta odbywa się w granicach właściwości organu nadzoru budowlanego i uprawnień wynikających z art. 84b ust. 3 Prawa budowlanego, nie mających charakteru władczego w stosunku do organów architektoniczno-budowlanych. Szczegółowe określenie (rozgraniczenie) kompetencji tych organów zawierają przepisy 81,82,83 i 84 Prawa budowlanego. Niezależnie od powyższych wywodów należy stwierdzić, że organ nadzoru budowlanego, ponownie rozpoznając sprawę winien wziąć pod uwagę, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym części wspólnych budynku mieszkalnego, przymiot strony przysługuje wspólnocie mieszkaniowej (art. 21 i 22 ustawy o własności lokali). Jednakże w sytuacjach wyjątkowych przymiot strony przysługiwać może także właścicielom poszczególnych lokali mieszkalnych, jeżeli postępowanie dotyczy ich indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku. W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c w związku z art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.