II SA/Sz 613/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia ustawowych odsetek od wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń oraz odmowy rozłożenia na raty i odroczenia terminu płatności oddala skargę. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. na podstawie art. 104 kpa oraz art.12 ust. 2, art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2018 r. poz. 554 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku M. K. z dnia [...] kwietnia 2018 r., orzekł w następujący sposób: 1. odmówić umorzenia ustawowych odsetek od należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, 2. odmówić rozłożenia na raty należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, 3. odroczyć termin płatności należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej M. K. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości [...] zł (w tym należność główna [...] zł i odsetki [...] zł) do dnia [...] września 2022 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. wpłynął wniosek o rozłożenie na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, umorzenie ustawowych odsetek oraz odroczenie terminu płatności powyższego zobowiązania do dnia [...] stycznia 2021 r. We wniosku M. K. oświadczył, iż do dnia [...] grudnia 2018 r. ureguluje swoje zobowiązanie w wysokości [...] zł, a pozostałą część po odbyciu kary pozbawienia wolności. W dniu [...] czerwca 2018 r. wydano decyzję nr [...] w sprawie odmowy rozłożenia na raty, umorzenia odsetek oraz odroczenia terminu płatności ww. zobowiązania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. uchyliło decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem WSA z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 929/18 oddalono sprzeciw od ww. decyzji SKO z dnia [...] lipca 2018 r. W toku postępowania ustalono, że wnioskodawca jest umieszczony w Areszcie Śledczym w [...] na okres od dnia [...] 2013 r. do dnia [...] 2021 r. Jest zobowiązany do alimentacji na córkę M. K. (lat 4). Nie jest zatrudniony, wobec tego nie osiąga żadnych dochodów oraz zgodnie z oświadczeniem nie posiada żadnego majątku. Do dnia [...] czerwca 2018 r. legitymował się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, będąc jednocześnie osobą niezdolną do pracy. Powyższą niepełnosprawność ustalono od dnia [...] stycznia 2016 r. - orzeczenie lekarza orzecznika ZUS oraz wyrok sądowy zmieniający Orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S.. Aktualnie zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. wnioskodawca nie jest osobą niezdolną do pracy. Zainteresowany nie dostarczył dokumentów potwierdzających faktu ponoszenia miesięcznych wydatków. Wśród aktualnych dokumentów nie znajduje się informacja odnośnie pogorszenia się stanu zdrowia. W piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. wnioskodawca oświadczył, iż sytuacja od poprzedniego oświadczenia z dnia [...] sierpnia 2018 r. nie uległa zmianie, wszelkie dostarczone do MOPR w K. dokumenty są aktualne. Zdaniem organu I instancji M. K. znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i materialnej. Fakt przebywania w Areszcie Śledczym uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia i spłatę zobowiązania wynikającego z wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z powodu odbywania kary pozbawienia wolności nie ma pewności, iż strona podejmie zatrudnienie i osiągnie dochody umożliwiające regularną, tj. w systemie ratalnym spłatę długu, zważywszy na fakt, iż dotychczas nie otrzymał zatrudnienia. Natomiast umorzenie kwoty ustawowych odsetek winno się stosować jedynie w wyjątkowych przypadkach, kiedy istnieje uzasadniona przyczyna uniemożliwiająca kiedykolwiek spłatę należności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji nr [...] zwróciło szczególną uwagę organowi I instancji, by ponownie przeanalizował wniosek pod kątem odroczenia terminu spłaty zadłużenia ze względu na aktualny brak możliwości podjęcia zatrudnienia. Organ I instancji podkreślił dalej, że wnioskodawca jest osobą młodą, wymagającą - według oświadczenia - przekwalifikowania, nie jest już osobą niezdolną do pracy - co ukazuje znaczącą poprawę stanu zdrowia i przemawia za przychyleniem się do wniosku i wyrażeniem zgody na odroczenie terminu płatności zobowiązania w kwocie [...]zł (w tym: należność główna [...] zł, odsetki [...] zł) do dnia [...] września 2022 r. Po opuszczeniu Aresztu Śledczego i podjęciu zatrudnienia wnioskodawca będzie miał możliwość ponownie wystąpić z wnioskiem o rozłożenie zadłużenia na raty, a odroczenie terminu spłaty należności zwolni go z ciężaru rosnących odsetek. Zdaniem organu I instancji, nie zachodzi szczególnie uzasadniona przesłanka stanowiąca podstawę do umorzenia ustawowych odsetek. Powstanie zadłużenia i obowiązek jego uregulowania jest następstwem zaniechania, które polegało na niewywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka, ustanowionego wyrokiem. Obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców. Wynika, to z faktu że alimenty służą realizacji ochrony dobra dziecka poprzez zapewnienie środków na jego godziwe utrzymanie, wychowanie czy też edukację. Konstytucyjna zasada pomocniczości nakłada na państwo obowiązek wspierania osób ubogich, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb i nie otrzymują wsparcia od osób należących do kręgu zobowiązanych wobec nich do alimentacji. Fakt wypłaty z budżetu państwa świadczeń z tytułu funduszu alimentacyjnego na rzecz zasądzonych alimentów, nie zwalnia z obowiązku alimentacji wobec własnych dzieci. Z przedstawionych dokumentów należy wnioskować, że strona nie ma orzeczonej niepełnosprawności, jest osobą młodą, zdolną do pracy i posiadającą możliwości spłaty swojego zadłużenia. Istnieje szansa spłaty zadłużenia wobec skarbu państwa. M. K. wniósł odwołanie od punktu 1 powyższej decyzji zarzucając błędne ustalenia faktyczne w zakresie, że nie posiada orzeczonej niepełnosprawności i nie zachodzi szczególnie uzasadniona przesłanka do umorzenia ustawowych odsetek. Odwołujący się podał, że jest uznany za osobę niepełnosprawną do [...] września 2021 r. orzeczeniem Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] czerwca 2018 r. Ponadto nigdy nie uchylał się od alimentów, tylko nie miał możliwości zatrudnienia w Areszcie Śledczym. Skarżący oświadczył, że do pkt 2 i 3 decyzji nie wnosi odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2019 r., poz. 670 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania od punktu 1 decyzji nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta K. w sprawie odmowy umorzenia ustawowych odsetek od należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, utrzymało punkt 1 decyzji w mocy. Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego punktu 1 rozstrzygnięcia organu I instancji stanowi art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Decyzja wydana na podstawie powyższego przepisu ma charakter uznaniowy, o czym świadczy zwrot "może", co oznacza, że pozostawiono uznaniu organu swobodę w zakresie umorzenia zaległości. Z bezspornego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący odbywa karę pozbawienia wolności do dnia [...] 2021 r. Skarżący nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów oraz zgodnie z oświadczeniem - nie posiada żadnego majątku, jak również nie ponosi miesięcznych wydatków. Jak wynika z pisma z Aresztu Śledczego czyni starania o podjęcie zatrudnienia. Jest człowiekiem młodym, stanu wolnego, ojcem dziecka, w pełni wieku produkcyjnego, z zawodu technik energetyk z uprawnieniami w innych zawodach, wymagający - według oświadczenia - przekwalifikowania. Do dnia [...] czerwca 2018 r. skarżący legitymował się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności będąc jednocześnie osobą niezdolną do pracy. Organ I instancji stwierdził, że na dzień wydania decyzji skarżący nie był osobą niezdolną do pracy. W ocenie Kolegium organ I instancji dokonał właściwej wykładni i prawidłowo zastosował art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a zaskarżony punkt 1 decyzji nie nosi znamion dowolności. Ponadto, na etapie postępowania wyjaśniającego skarżący miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu poprzez m.in. wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, jak również organ wzywał skarżącego do wykazania aktualnej sytuacji rodzinnej, zdrowotnej i materialnej oraz przedstawienia aktualnych dokumentów potwierdzających niepełnosprawność lub choroby przewlekłe. Jednakże skarżący dopiero w odwołaniu od pkt 1 decyzji poinformował, że posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane w dniu [...] czerwca 2018 r. do dnia [...] września 2021 r. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji organ nie był więc w posiadaniu przedmiotowej informacji. Niezależnie od powyższego, zdaniem Kolegium, fakt posiadania orzeczenia o niepełnosprawności nie zmienia okoliczności, że skarżący jest w dalszym ciągu osobą młodą i nie można z góry zakładać, że stan jego zdrowia nie ulegnie poprawie i nie podejmie on w przyszłości pracy. Nawet w przypadku, gdyby sytuacja zdrowotna skarżącego się pogorszyła, a niezdolność do pracy orzeczono by na stałe, może się on starać o uzyskanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy lub o podjęcie zatrudnienia adekwatnego do stanu zdrowia w zakładach otwartego rynku pracy dla osób posiadających orzeczenie o niepełnosprawności. Sam fakt pobytu w zakładzie karnym i aktualny brak środków na spłatę zadłużenia w postaci odsetek nie stwarza automatycznie podstawy do umorzenia zaległości. Sytuacja wszystkich dłużników alimentacyjnych, za których świadczenia alimentacyjne wypłaca fundusz, jest co do zasady trudna na tyle, że nie są oni w stanie w jakimś okresie samodzielnie wypełniać swoich obowiązków względem uprawnionych. W przypadku skarżącego stoi on przed perspektywą opuszczenia zakładu karnego w 2021 r. Można więc oczekiwać, że spłata odsetek ustawowych w przyszłości w przypadku skarżącego jest możliwa, a jego trudna sytuacja finansowa ma charakter przejściowy, pomimo orzeczonej niepełnosprawności. Nadto Kolegium podkreśliło, że umorzenie odsetek może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa lub rodzinna nie pozwala dłużnikowi na wywiązanie się z ich spłaty, o ile stan taki jest efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek należności. Do okoliczności takich nie należy pobyt w zakładzie karnym. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że sprawa była również przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (wyrok z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt. II SA/Sz 929/18), który sprzeciw skarżącego oddalił. Sprawa była więc poddana wnikliwej analizie kilkukrotnie i na żadnym z jej etapów, w tym na etapie niniejszego postępowania odwoławczego, nie znaleziono podstaw do umorzenia skarżącemu ustawowych odsetek. Jednakże nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że na skutek odroczenia przez organ pierwszej instancji terminu płatności należności odsetki nie narastają, co jest korzystne dla skarżącego w kontekście zaskarżonej części decyzji. M. K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając decyzji rażącą niesprawiedliwość, gdyż wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego płacąc alimenty do rąk własnych matki dziecka od lipca 2017 r. a pomimo tego stał się dłużnikiem alimentacyjnym. Skarżący oświadczył, iż nie rozumie dlaczego wobec łożenia alimentów bieżących i uchylenia decyzji GOPS w T. stał się dłużnikiem alimentacyjnym MOPR w K.. Nie czuje się dłużnikiem MOPR-u w K., ale i tak zobowiązał się do spłaty długu ale bez odsetek. Ponadto czuje się oszukany przez matkę dziecka i organ i pomimo, iż sygnalizował ten fakt SKO tego nie sprawdziło. Skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 15 kpa, art. 9 kpa, art. 11 kpa, art.107 § 1 kpa, art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 136 kpa i art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z będącym podstawą rozstrzygnięcia w tej sprawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Prezydent Miasta K. w punkcie I decyzji odmówił umorzenia ustawowych odsetek od należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w pkt II odmówił rozłożenia na raty wymaganej należności dłużnika alimentacyjnego i w pkt III odroczył płatność zobowiązania do dnia [...] września 2022 r. Wobec zaskarżenia odwołaniem punktu I decyzji organ odwoławczy zobligowany był, zgodnie z art. 15 kpa, rozpoznać sprawę na nowo w zakresie wniosku strony o umorzenie ustawowych odsetek naliczonych od należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Tak więc organ zobowiązany był do rozważenia, czy w stosunku do skarżącego zaistniały przesłanki do zastosowania instytucji, o której mowa w art. 30 ust. 2 ustawy, tj. czy na skutek obiektywnych okoliczności sytuacja wnioskodawcy uniemożliwia wywiązanie się z ciążącego obowiązku zwrotu odsetek od wypłaconych należności, i czy sytuacja dochodowa i rodzinna strony nosi znamiona wyjątkowej. Wyjaśnić należy, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie pozostawiono uznaniu organu administracji publicznej, co oznacza, że umorzenie należności dłużnika alimentacyjnego nie jest obligatoryjne nawet w przypadku ustalenia jego trudnej sytuacji dochodowej i rodzinnej. W ramach uznania administracyjnego organ może, ale nie musi wydać decyzji zgodnej z wnioskiem. Uznaniowy charakter tego typu decyzji nie oznacza jednak dowolności w wyborze sposobu rozstrzygnięcia wniosku, lecz musi zostać poprzedzone dogłębnym wyjaśnieniem i rozważeniem wszystkich istotnych okoliczności, w szczególności tych podnoszonych przez stronę, a w uzasadnieniu decyzji powinny być przedstawione motywy rozstrzygnięcia podjętego w ramach uznania administracyjnego. Natomiast rolą sądu administracyjnego jest ocena prawidłowości wnioskowania organu stwierdzającego, że w danej sytuacji faktycznej nie było możliwe uwzględnienie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie należności alimentacyjnych, w tym przypadku obejmujących ustawowe odsetki. Zdaniem Sądu, w sprawie tej nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Organy dokonały wnikliwej analizy sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego, które to pojęcia jak wskazuje orzecznictwo oznaczają dochody otrzymywane z różnych tytułów, w tym w zestawieniu z wydatkami na utrzymanie siebie (rodziny), z uwzględnieniem składu osobowego gospodarstwa domowego, a także takie okoliczności, jak np. stan zdrowia czy możliwości uzyskania dochodu (sytuacja dochodowa). Słusznie podkreśliło Kolegium, że analizując sytuację dochodową i rodzinną osoby wnioskującej o udzielnie tego typu ulgi trzeba mieć również na uwadze, że dłużnik alimentacyjny co do zasady jest osobą borykającą się z problemami finansowymi, dlatego też jego sytuacja dochodowa i rodzinna powinna wyróżniać się na tle innych dłużników (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2018 r. sygn. I OSK 2443/17, dostępny w CBOSA). Zgodzić należy się z organami, że fakt, iż skarżący odbywa karę pozbawienia wolności w areszcie śledczym do dnia [...] 2021 r. i pozostaje bez zatrudnienia w tym zakładzie nie stwarza automatycznie podstawy do umorzenia przedmiotowych należności. Wyjątkowo trudna sytuacja dochodowa i związana z tym niemożność wywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego powinna być efektem czynników obiektywnych. Sytuacje wyjątkowe to okoliczności powstałe niezależnie od zobowiązanego, w następstwie których jego sytuacja ulega takiemu pogorszeniu, że nie jest on w stanie na bieżąco spłacać należności, a nadto nie ma perspektywy poprawy i zmiany tej sytuacji. Odbywanie kary pozbawienia wolności nie może być w żadnym wypadku kwalifikowane jako obiektywna i niezawiniona przeszkoda w spłacie zadłużenia alimentacyjnego, nawet jeżeli skazany nie ma możliwości podjęcia pracy zarobkowej. Pobyt zainteresowanego w zakładzie karnym jest nie tylko sytuacją przejściową, ale jest też konsekwencją świadomego, niezgodnego z prawem, działania strony. Nie można uznać takiej sytuacji za wyjątkową. W przeciwnym wypadku naganne działania dłużnika, sprzeczne z normami prawa karnego, byłyby premiowane umarzaniem zaległości z tytułu wypłacanych zaliczek alimentacyjnych, uprzednio spełnianych na koszt podatnika. Ponadto, przebywając w zakładzie karnym skarżący, w przeciwieństwie do innych osób też np. dłużników alimentacyjnych, którzy maja na utrzymaniu często i wieloosobową rodzinę, ma zaspokojone podstawowe potrzeby bytowe, nie ponosi kosztów utrzymania siebie, ma zapewnione wyżywienie, i podstawową opiekę medyczną. Przedwczesne byłoby stwierdzenie, że skarżący nie uzyska zatrudnienia jeszcze w trakcie osadzenia, jak też po opuszczeniu zakładu karnego. Jak słusznie podkreślił organ skarżący jest osobą młodą (ur. [...]r.), a więc w roku 2021 r. nadal będzie w wieku najwyższej aktywności zawodowej z możliwością przecież uzyskania bądź zmiany kwalifikacji zawodowej, adekwatnie do możliwości zdrowotnych. Nie można jednak wykluczyć, że w przyszłości stan zdrowia ulegnie poprawie. Trafnie też zaznaczyły organy, że skarżący ma potencjalną możliwość uzyskania pracy na rynku otwartym, nawet z orzeczeniem o niepełnosprawności, wówczas adekwatnej do stanu zdrowia. Na moment orzekania z akt sprawy wynika, że skarżący ma wyuczony zawód technik energetyk z uprawnieniami w innych zawodach, i nie ma (udokumentowanych odpowiednim orzeczeniem) przeciwskazań do zatrudnienia w tym zawodzie. Zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. jest zdolny do pracy. Wprawdzie w odwołaniu skarżący powołuje się na orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] czerwca 2018 r. w którym, jak oświadcza, został uznany za osobę niepełnosprawną do dnia [...] września 2021 r., jednakże takiego dokumentu do akt sprawy nie przedstawił w toku postępowania, ani przy okazji odwołania, ani nawet wraz ze skargą. Według wyroku [...] [...] Sądu Rejonowego w K. [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych skarżącego zaliczono do lekkiego stopnia niepełnosprawności, z zaznaczeniem, że orzeczenie wydaje się do dnia [...] czerwca 2018 r. Sąd zauważa, że w celu umożliwienia skarżącemu spłaty zobowiązań organ I instancji odroczył płatność należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego do dnia [...] września 2022 r., a więc nie tylko na czas odbywania kary, ale też z dalszą ulgą w spłacie kilku miesięcy od momentu opuszczenia zakładu karnego, co diametralnie zwiększa możliwości skarżącego w zakresie znalezienia zatrudnienia i wywiązania się na czas z płatności. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy i okoliczności sprawy, a także wykładnię art. 30 ust. 2 ustawy, zdaniem Sądu, nie można podzielić zarzutów skargi, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło zasady procedury administracyjnej, uregulowanej we wskazanych przez stronę przepisach. Opierając się na materiale dowodowym zasadnie odmówiono zastosowania wobec skarżącego ulgi w spłacie długu alimentacyjnego. Podnoszona w skardze kwestia ewentualnych wpłat własnych alimentów na rzecz uprawnionej z jednoczesnym poborem przez matkę dziecka świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie jest i nie może być przedmiotem sprawy o umorzenie należności odsetkowych. Sąd, czy też Kolegium na etapie rozpoznawania tej sprawy nie mogą rozstrzygać o prawidłowości przyznania M. K. świadczenia z funduszu alimentacyjnego inną, ostateczną decyzją administracyjną w odrębnym postępowaniu. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.