II SA/Sz 614/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.), Sędziowie Asesor WSA Kazimierz Maczewski,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) Prezydent Miasta [...] orzekł o wymeldowaniu A. C. z pobytu stałego z lokalu położonego przy Al. [...] w [...]. Organ I instancji wszczął postępowanie w wyniku wniosku o wymeldowanie złożonego przez M. C., matkę skarżącego. W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że A. C. nie zamieszkuje przedmiotowego lokalu od kilkunastu lat, co wynikało z zeznań M. C. zgodnie z którymi, jej syn dobrowolnie wyprowadził się wraz ze swoimi rzeczami z w/w lokalu i zamieszkał u swojego kolegi. Z kolei z zeznań córki M. C. - E. K. wynikało, że jej brat zamieszkał u kolegi w lokalu przy ulicy [...] w [...] skąd trafił do Aresztu Śledczego w [...]. Prezydent [...] podkreślił, że w swoim wyjaśnieniu A. C. potwierdził fakt, że od 12 lat nie zajmował przedmiotowego lokalu, który opuścił dobrowolnie i nie pozostawił tam swoich rzeczy, lecz mimo to nie dopełnił obowiązku wymeldowania się z lokalu przy ulicy Al. [...] w [...]. Ponadto skarżący podał, że do Aresztu Śledczego trafił z lokalu przy ulicy [...] w [...]. Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że w świetle przedstawionego stanu rzeczy zameldowanie A. C. w/w lokalu miało charakter fikcyjny. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. C., w którym podniósł, że wymeldowano go bez jego zgody, a zameldowanie na stałe w/w lokalu miał od [...] roku. Decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych Wojewoda [...] orzekł utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji zaznaczył, że w przepisie art. 15 ust. 2 w/w ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, określony został stan faktyczny, kiedy organ administracji publicznej zobowiązany jest do wydania z urzędu lub na wniosek strony decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące, a zachodzi on wówczas, gdy osoba podlegająca wymeldowaniu opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że wobec powyższego jedyną przesłanką wymeldowania jest dobrowolne opuszczenie lokalu, a w świetle ustaleń organu wynikających z przeprowadzonego postępowania administracyjnego A. C. nie mieszkał w rzeczonym lokalu od kilkunastu lat. Skargę od powyższej decyzji A. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. W swojej skardze podkreślił, że ma zamiar mieszkać i być zameldowanym w "swoim rodzinnym domu". Skarżący stwierdził, że ze spornego mieszkania nie wymeldował się ponieważ nie mógł zameldować się w miejscu faktycznego zamieszkanie. Główny najemca lokalu w którym ostatnio mieszkał zmarł dlatego po opuszczeniu zakładu karnego nie będzie miał gdzie mieszkać. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. Nr 153, poz. 1269) zakres kontroli zaskarżonej decyzji ograniczony jest do jej oceny zgodności z prawem. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (DZ. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby z pobytu stałego, gdy osoba podlegająca wymeldowaniu opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził na podstawie prawidłowych ustaleń poczynionych przez organy I i II instancji w toku postępowania administracyjnego, że A. C. dobrowolnie opuścił miejsce stałego zameldowania z lokalu przy Al. [...] w [...], wobec tego została spełniona jedyna wymagana przepisami prawa materialna przesłanka wymeldowania. Wobec faktu, że A. C. nie zamieszkiwał w lokalu przy ulicy Al. [...] w [...] organy administracji zasadnie orzekły o jego wymeldowaniu z pobytu stałego. Jak zasadnie podniesiono w uzasadnieniu decyzji organu II instancji zameldowanie w lokalu służy celom ewidencyjnym i na ma celu potwierdzenie pobytu osoby w tym lokalu. Przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają przede wszystkim charakter porządkowy. Chodzi głównie o to, aby rejestracja osoby w danym lokalu była zgodna ze stanem faktycznym. Z tych względów podniesione w skardze zarzuty nie mogą mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Z powyższych względów Sąd uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.