II SA/Sz 616/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy Miasto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy Miasto e na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miasto [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...], znak: [...], uchylającą ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] znak: [...] o pozwoleniu na użytkowanie Szkoły Podstawowej Nr [...] wybudowanej przy ul. [...] w [...] wraz z uzbrojeniem, urządzeniem terenu oraz boiskami sportowymi szkolnymi. Gmina Miasto [...] pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na wyżej opisaną decyzję. W uzasadnieniu skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] Sąd zobowiązał wnioskodawcę – Gminę Miasto [...] do uzupełnienia ww. wniosku poprzez podanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji – stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w terminie 7 dni od daty otrzymania zobowiązania, pod rygorem odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zobowiązanie Sądu Gmina Miasto [...] podała, że przedmiotowa decyzja utrzymując w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Świnoujściu z dnia [...] ,znak: [...] powoduje użytkowanie obiektu użyteczności publicznej – Szkoły Podstawowej nr [...] w [...] bez prawomocnego pozwolenia na użytkowanie, co może zostać uznane za naruszenie przepisu art. 91 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i wiązać się z przewidzianą w tym przepisie odpowiedzialnością karną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany wyżej przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wnioskodawca – Gmina Miasto [...] nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku nie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu argumentacja strony skarżącej odnosząca się do naruszenia przepisu art. 91a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i ewentualnej odpowiedzialności karnej nie zasługuje na uwzględnienie. Sam fakt istnienia niekorzystnego dla strony skarżącej rozstrzygnięcia, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie jego wykonalności. Podkreślić należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 1 P.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i następne). Reasumując w świetle powołanego wyżej przepisu i wniosku Gminy Miasto [...] w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak na wstępie.