II SA/Sz 618/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 5c i 5d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.) oraz obwieszczenia Ministra Gospodarki z dnia 17 kwietnia 2014 r. w sprawie wysokości dodatku energetycznego, obowiązującej od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 30 kwietnia 2015 r., (M.P. z 2014 r., poz. 291) - po rozpatrzeniu wniosku przyjętego w dniu 8 stycznia 2015 r. - orzekł o przyznaniu R. S. dodatku energetycznego na okres od 1 stycznia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskodawca spełnia przesłanki zawarte w przepisach prawa. R. S. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o wyjaśnienie od kiedy obowiązują przepisy dotyczące przyznawania dodatku energetycznego, kto podpisał obwieszczenie Ministra Gospodarki z dnia 17 kwietnia 2014 r. w sprawie wysokości dodatku energetycznego obowiązującej od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 30 kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 3 pkt 13c i d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów ustawy Prawo energetyczne, powołanych w podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Kolegium wyjaśniło, że w art. 5c ust. 4 ww. ustawy, ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw gospodarki do ogłoszenia, w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość dodatku energetycznego na kolejne 12 miesięcy, biorąc pod uwagę środki przewidziane na ten cel w ustawie budżetowej. W świetle powyższego upoważnienia Minister Gospodarki wydał obwieszczenie z dnia 17 kwietnia 2014 r. w sprawie wysokości dodatku energetycznego obowiązującej od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 30 kwietnia 2015 r. (M.P. z 2014 r. poz. 291). Obwieszczenie to podpisał wz. J. P. Organ odwoławczy podał dalej, że na podstawie art. 5c ust. 4 ustawy Prawo energetyczne, wysokość dodatku energetycznego w okresie od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 30 kwietnia 2015 r. dla gospodarstwa domowego prowadzonego przez osobę samotną wynosi [...] zł/miesiąc. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 13c odbiorca wrażliwy energii elektrycznej - to osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 966), która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z materiału dowodowego sprawy wynika, że R. S. spełnia wszystkie wymogi, dlatego też słusznie przyznano mu dodatek energetyczny. R. S. złożył skargę na wyżej opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , wnosząc o jej uchylenie. Jednocześnie skarżący sformułował wniosek, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: czy wydanie obwieszczenia Ministra Gospodarki z dnia 17 kwietnia 2014 r. w sprawie wysokości dodatku energetycznego (jako istotnej składowej dodatku mieszkaniowego) jest zgodne z Konstytucją, w szczególności z art. 92 ust. 1 i czy art. 5 c ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne zgodny jest z Konstytucją, w szczególności z art. 92 ust. 1. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 618/15 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, po rozpoznaniu wniosku R. S., ustanowił adwokata. Na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i podniósł, że jak trafnie zauważył skarżący cała sprawa powinna być rozpatrywana przez pryzmat Konstytucji, w szczególności art. 92 ust. 1. Pełnomocnik wskazał, że skarżący trafnie podniósł wątpliwości co do delegacji ustawowej w zakresie scedowania uprawnień na Ministra Gospodarki i wniósł, że celowym byłoby skierowanie zapytania do Trybunału Konstytucyjnego i zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii przez Trybunał Konstytucyjny. Pełnomocnik skarżącego wniósł nadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że nie zostały one uiszczone, ani w części ani w całości. Skarżący w uzupełnieniu stanowiska pełnomocnika wskazał, że obwieszczenie zostało podpisane przez zastępcę Ministra Gospodarki i powinno mieć formę rozporządzenia. W ocenie skarżącego, kwestie te powinny zostać uregulowane w ustawie, która powinna zawierać delegację do wydania rozporządzenia w tej sprawie. Gdyby przepisy te przybrałyby formę rozporządzenia, to wtedy musiałby je osobiście podpisać minister. Skarżący podtrzymał zawarty w skardze, jak również wyartykułowany przez pełnomocnika, wniosek o skierowanie zapytania do TK. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem przyznanie skarżącemu dodatku energetycznego było zgodne z prawem. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz.1647 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem zaskarżenia i oceny Sądu stała się decyzja orzekająca o przyznaniu R. S. dodatku energetycznego w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. Zasady przyznawania dodatku energetycznego regulują przepisy Prawa energetycznego, znowelizowanego ustawą zmieniającą z dnia 26 lipca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 984), na mocy której to ustawy zmieniającej dodano do ustawy - Prawo energetyczne przepisy art. 5 "c", 5 "d", 5 "e" , 5 "f", 5 "g", określające przesłanki nabycia prawa do zryczałtowanego dodatku energetycznego. Z wyżej wymienionych przepisów wprost wynika, że dodatek energetyczny przysługuje tzw. odbiorcy wrażliwemu energii elektrycznej (zdefiniowanemu, w dodanym do ustawy - Prawo energetyczne wspomnianą wyżej ustawą nowelizującą, punkcie 13 "c" słownika pojęć ustawy) i jest przyznawany w drodze decyzji wydawanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta na wniosek odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej jest osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej, zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Dodatek energetyczny jest wypłacany w okresach miesięcznych, do dnia 10 każdego miesiąca z góry, z wyjątkiem miesiąca stycznia, w którym dodatek energetyczny wypłaca się do dnia 30 stycznia danego roku i miesięcznie stanowi on 1/12 kwoty rocznej dodatku energetycznego ogłaszanej przez ministra właściwego do spraw gospodarki, na podstawie art. 5 "c" ust. 4 ustawy Prawo energetyczne. Analiza przepisów ustawy Prawo energetyczne dotyczących przyznawania dodatku energetycznego, prowadzi do wniosku, że przyznanie dodatku energetycznego wymaga inicjatywy strony, bez której nie może być wszczęte postępowanie w sprawie przyznania ww. dodatku. W rozpoznawanej sprawie skarżącemu przyznany został dodatek energetyczny, ponieważ posiadał on statusu odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący otrzymuje dodatek mieszkaniowy, jest stroną umowy kompleksowej zawartej w dniu 30 grudnia 2014 r. i polegającej na sprzedaży energii elektrycznej, zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej i złożył stosowny wniosek z dnia 30 grudnia 2014 r. o przyznanie ww. dodatku. W świetle powyższego, nie budzą żadnych wątpliwości ustalenia organów, że skarżący spełnia przesłanki do otrzymana dodatku energetycznego. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących niekonstytucyjności powołanych wyżej przepisów ustawy Prawo energetyczne, a w szczególności art. 5 "c" ust. 4 tej ustawy i sformułowanego w skardze wniosku do Sądu o zadanie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że nie dostrzega potrzeby wystąpienia z takim pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Należy bowiem wyjaśnić, że podstawą do przedstawienia przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego muszą być uzasadnione wątpliwości sądu, a nie skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r., OSK 971/04, publ. LEX nr 236849). Stosownie bowiem do postanowień art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącego kwestie nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie prowadzonej przed tutejszym Sądem sprawy, dlatego zostały uznane za niezasadne. Reasumując, należy stwierdzić, że wobec prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego i prawnego oraz motywów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie doszło do naruszenia granic uznania administracyjnego i przepisów prawa, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.