II SA/Sz 621/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] r, nr [...] Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej "k.p.a.") w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.- dalej "p.b."), odmówił Spółki A. w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], obręb Z., gmina K. . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że dnia 30 października 2018 r. inwestor wystąpił za pośrednictwem pełnomocnika z wnioskiem o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zasilaniem i zjazdem w miejscowości Z.. Postanowieniem z dnia [...] r. zobowiązano ww. do usunięcia braków w dokumentacji projektowej. W dniu 27 grudnia 2018 r. pełnomocnik inwestora poinformował o uzupełnieniu nieprawidłowości w przedmiotowej sprawie. Po ponownym przeanalizowaniu dokumentacji projektowej organ stwierdził, że nie wypełniono w całości obowiązków nałożonych postanowieniem. Przede wszystkim projekt budowlany nie został doprowadzony do zgodności z postanowieniami ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2062 ze zm.- dalej "u.w.u.s.t."), w świetle której, w przypadku planu miejscowego, nie zawierającego lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, lokalizowanie takiej infrastruktury na terenie przeznaczonym w tym planie na cele zabudowy jednorodzinnej jest dopuszczalne jeżeli przedmiotowa infrastruktura ma nieznaczne oddziaływanie. Działka inwestycyjna położona jest na terenie elementarnym oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla obrębu ewidencyjnego Z. symbolem [...], przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną, a zamierzone przedsięwzięcie nie wpisuje się w definicję infrastruktury o nieznacznym oddziaływaniu. Ponadto nie przedłożono ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację ww. przedsięwzięcia zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2801 ze zm. – dalej "u.i.ś.") w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.- dalej "rozporządzenie"). Organ podkreślił, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń czy przedsięwzięcie znacząco, czy potencjalnie znacząco oddziałuje na środowisko niezbędnym jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale również rozważenie ewentualnego nachodzenia się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Z tych względów niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Poza tym wskazał, że nie określono poprawnie informacji o obszarze oddziaływania obiektu jak i nie przedłożono wymaganego zaświadczenia izby samorządu zawodowego aktualnego na dzień opracowania projektu budowlanego branży telekomunikacyjnej. Spółka złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji zarzucając naruszenie: - art. 46 ust. 2 u.w.u.s.t. oraz § 16 ust. 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie lokalizacja inwestycji celu publicznego została przewidziana i dopuszczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, - § 3 ust. 2 pkt 3 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia oraz art. 72 ust. 3 u.i.ś. poprzez błędne ustalenie jakoby dla inwestycji wymagane było przedłożenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia, - przepisów postępowania poprzez pominięcie przedstawionych przez inwestora dokumentów i tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust.3 p.b., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę [...]. Działka inwestycyjna położona jest na terenie elementarnym oznaczonym w planie miejscowym (uchwała Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 30 marca 2010 r., Nr XLIV/293/10 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla obrębu ewidencyjnego Z. ) symbolem [...], stanowiącym teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z postanowieniami ogólnymi, tj. § 8 ust. 3 planu miejscowego, obiekty budowlane konieczne do funkcjonowania miejscowości, a w szczególności: budowle i sieci infrastruktury technicznej oraz zieleń urządzoną można realizować na każdym terenie funkcjonalnym do tego przeznaczonym oraz na innych o ile nie koliduje to z ustaleniami planu, nie jest to zakazane na określonym obszarze i jest zgodne z przepisami odrębnymi. W zakresie dostępności telekomunikacyjnej dopuszcza się utrzymanie istniejącej i budowę nowej sieci telekomunikacyjnej, lokalizację linii telekomunikacyjnych i światłowodowych w pasach drogowych oraz przez wydzielone działki w uzgodnieniu z zarządcami lub właścicielami terenów, tereny przeznaczone pod zainwestowanie przyłączyć do istniejącej i projektowanej sieci łączności telekomunikacyjnej i innej niskoprądowej - § 16 ust. 12 pkt 1-3 planu miejscowego. Jednocześnie w planie miejscowym założono docelowo likwidację napowietrznych linii telekomunikacyjnych - § 16 ust. 12 pkt 4 planu miejscowego. Na terenie objętym planem miejscowym zakazuje się również lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających lub dla których może być wymagane, sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z wyłączeniem obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej - w szczególności komunikacji - § 9 ust. 5 pkt 1 i 2 planu miejscowego. Stosownie zaś do postanowień szczegółowych, tj. § 20 ust. 14 pkt 9 planu miejscowego dla terenu elementarnego [...], w zakresie zasad obsługi w infrastrukturę techniczną przewidziano możliwość podłączenia do istniejącej już infrastruktury oraz dodatkowe zgodnie z warunkami ogólnymi zawartymi w § 16 planu miejscowego. Organ podkreślił, że choć plan miejscowy zakłada rozwój infrastruktury technicznej, to jednakże nie ustala jednoznacznie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Nie wskazano bowiem w planie miejscowym terenów na których usytuowanie takiej stacji jest dopuszczalne i czy dopuszczalna jest realizacja takiej inwestycji na terenach szczególnych jakimi są tereny zabudowy jednorodzinnej. W przypadku planów miejscowych nie zawierających lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej, tereny zabudowy jednorodzinnej objęte zostały szczególną ochroną w świetle art. 46 ust. 2 u.w.u.s.t., która wyraża się w tym, że na terenach zabudowy jednorodzinnej dopuszczalne jest jedynie lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Tymczasem, w ocenie organu, przedmiotowa inwestycja nie wpisuje się w definicję legalną infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.u.s.t. Przechodząc do wykładni § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8, ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, Wojewoda podzielił stanowisko sądów administracyjnych, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest także rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, gdyż nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Mając powyższe na uwadze podniósł, że dołączona do projektu budowlanego kwalifikacja przedsięwzięcia nie uwzględnia kumulacji promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny na każdym z azymutów. Przy czym - według organu - bez znaczenia pozostaje fakt, że inwestor przedłożył postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] r., znak [...] odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, skoro to organ administracji architektoniczno-budowlanej samodzielnie ocenia spełnienie przez inwestycję wymagań ochrony środowiska, a nadto dokonanie kumulacji promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny na każdym z azymutów stanowi podstawę do właściwego określenia obszaru oddziaływania inwestycji, co implikuje ewentualne prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania. Wojewoda nie dopatrzył się również naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, dodając, że do odwołania załączono zaświadczenie o wpisie K. O. na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Spółka zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. W skardze, decyzji tej strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 46 ust. 2 u.w.u.s.t. oraz § 16 ust. 12 uchwały Rady Gminy Kołobrzeg nr XLIV/293/10 z dnia 30 marca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla obrębu ewidencyjnego Z. poprzez niewłaściwą ich wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie powyższych przepisów w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie lokalizacja inwestycji celu publicznego została przewidziana i dopuszczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, 2) § 3 ust. 2 pkt 3 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia oraz art. 72 ust. 3 u.i.ś. poprzez błędne ustalenie, jakoby dla inwestycji wymagane było przedłożenie do organu I instancji ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację ww. przedsięwzięcia, 3) art. 71 ust. 2 u.i.ś. poprzez pominięcie postanowienia Wójta Gminy K. z dnia [...] r. odmawiającego wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, które to przesądza, że inwestycja ta nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, 4) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w zakresie ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy przedłożonych przez inwestora: a) informacji o obszarze oddziaływania obiektu, b) postanowienia Wójta Gminy K. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, a co za tym idzie oczywiście błędne przyjęcie, że inwestor nie uzupełnił przedstawianej dokumentacji oraz błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nadto brak uzasadnienia faktycznego oraz prawnego dla powzięcia odmiennych niż wynikające z dokumentów ustaleń, co doprowadziło do wydania nieprawidłowej decyzji w sprawie, 5) art. 142 k.p.a. poprzez pominięcie merytorycznej oceny postanowienia Starosty [...] z dnia [...] r. nakładającego na stronę obowiązek przedłożenia dokumentów w części, tj. co do pkt 5 (zobowiązującego do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), pkt 6 (zobowiązującego do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych) oraz pkt 7 (zobowiązującego do doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego), bowiem przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do mogących znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz jest dopuszczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co przesądza o niecelowości żądania powyższych dokumentów. W uzasadnieniu swojego stanowiska Spółka kwestionując ocenę organu podniosła, że zezwolenie uchwałodawcy na wzniesienie stacji bazowej wynika wprost z brzmienia § 8 ust. 3 planu miejscowego, przy czym dla obszaru planowanej inwestycji § 20 ust. 14 pkt 9 planu miejscowego w zakresie obsługi infrastruktury technicznej odsyła do ustaleń ogólnych § 16, gdzie w ust. 12 pkt 1 zakłada się: utrzymanie istniejącej i budowa nowej sieci telekomunikacyjnej. Poza tym skarżąca nie zgodziła się z poglądem organu o potrzebie zbiorczego badania promieniowania wszystkich anten wskazując, że przedstawiła postanowienie Wójta, w którym uznano, iż nie ma potrzeby wszczynania postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż inwestycja nie kwalifikuje się jako mogąca potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco wpływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła do uznania, że decyzja ta podobnie jak decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Spółce A.. w W., w miejscowości Z., gmina K. . Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowalnego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej uznając, że inwestor nie wykonał należycie obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z [...] r., tj. nie przedstawił ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a nadto nie określił poprawnie obszaru oddziaływania obiektu oraz nie przedstawił zaświadczenia izby samorządu zawodowego aktualnego na dzień opracowania projektu budowlanego branży telekomunikacyjnej. Zdaniem organu I instancji, w wypadku przedmiotowego przedsięwzięcia zastosowanie ma art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2062), zgodnie z którym jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z kolei w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, przez infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu należy rozumieć – kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. W ocenie Starosty, przedmiotowa inwestycja nie spełnia powyższych wymogów ponieważ zlokalizowana jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zalicza się do infrastruktury telekomunikacyjnej o znacznym oddziaływaniu, a jej konstrukcja wsporcza przekracza 5 m. Powyższe stanowisko podzielił organ odwoławczy, wskazując, że chociaż plan miejscowy zakłada rozwój infrastruktury technicznej to jednak nie ustala jednoznacznie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Nie wskazano bowiem w tym planie terenów, na których usytuowanie takiej stacji jest dopuszczalne i czy dopuszczalna jest realizacja takiej inwestycji na terenach szczególnych jakimi są tereny zabudowy jednorodzinnej. Wobec powyższego, zdaniem Wojewody organ I instancji słusznie zastosował art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jak również prawidłowo przyjął, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie. W ocenie Sądu z powyższym stanowiskiem nie sposób jednak się zgodzić. Cytowany przepis art. 46 ust. 2 wspomnianej ustawy ma bowiem zastosowanie jedynie wtedy gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Wbrew poglądom prezentowanym przez Wojewodę, brak jest podstaw do przyjęcia, że plan nie przewiduje możliwości lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Szczegółowe ustalenia dla terenu funkcjonalnego oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] określone zostały w rozdziale III uchwały nr XLIV/293/10 Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 30 marca 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla obrębu ewidencyjnego Z. – zatytułowanym "Ustalenia szczegółowe dla terenów funkcjonalnych". W § 20 ust. 14 pkt 9 tej uchwały - zasady obsługi w infrastrukturę techniczną – zawarto następujący zapis: "podłączenie istniejące; dodatkowe zgodnie z warunkami ogólnymi zawartymi w § 16 ustaleń planu". Z kolei § 16 wspomnianej uchwały stawowi, że dopuszcza się likwidację, przebudowę i rozbudowę istniejącej infrastruktury technicznej oraz wprowadzenia rozwiązań zamiennych projektowanej infrastruktury technicznej pod warunkiem, że wprowadzone zmiany nie spowodują pogorszenia działania istniejącej i projektowanej sieci oraz zapewnią właściwą, zgodną z ustaleniami planu obsługę terenów i funkcji ustalonych w planie (ust. 1). Wszędzie tam gdzie jest to możliwe ze względów na obowiązujące przepisy oraz zgodę zarządcy drogi, sieci infrastruktury technicznej w obrębie terenów zabudowanych i projektowanych do zabudowy można prowadzić w pasach drogowych i pasach technicznych. W pozostałych przypadkach należy je prowadzić poza pasami drogowymi zgodnie z przepisami odrębnymi (ust. 2). W przypadku niemożliwości prowadzenia sieci infrastruktury technicznej zgodnie z ust. 2 należy je prowadzić przez tereny o innym przeznaczeniu, jednak najbliżej terenów publicznych na zasadzie służebności. W ocenie Sądu, powyższe zapisy uchwały z dnia 30 marca 2010 r. jednoznacznie wskazują na możliwość realizacji przedsięwzięć z zakresu infrastruktury technicznej na terenie funkcjonalnym oznaczonym symbolem [...], przy czym nie wyłączają z tejże infrastruktury stacji bazowych telefonii komórkowej. Co istotne, w uchwale wspomina się o "obsłudze terenów i funkcji ustalonych w planie". Zważywszy na to, że infrastruktura telekomunikacyjna niewątpliwie ma zapewniać przede wszystkim obsługę terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz usługową, zatem naturalnym jest lokalizowanie tego typu przedsięwzięć właśnie na wspomnianych terenach. Jak słusznie zauważyła skarżąca, jednoznaczne określenie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej zawsze wynika z analizy zasięgu sieci, w tym w kontekście czynników występujących na danym terenie a wpływających na dostępność usług. Zapewne można wyobrazić sobie lokalizację bazy w oddaleniu od zabudowy mieszkaniowej oraz usługowej, jednak z uwagi na ograniczony zasięg tego typu urządzeń, inwestycja taka mogłaby okazać się całkowicie bezużyteczna (tereny te znajdowałyby się poza zasięgiem sieci). Wobec powyższego nie sposób zgodzić się z Wojewodą, że niezbędne jest "jednoznaczne" ustalenie w planie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. W planie użyto pojęcia infrastruktury technicznej bez rozróżnienia na poszczególne jej rodzaje, wobec czego brak jest jakichkolwiek podstaw do wyodrębnienia z tejże infrastruktury urządzeń telekomunikacyjnych (i stosowania do nich odmiennych zasad lokalizowania). W tej sytuacji, nie budzi wątpliwości, że lokalizacja tego typu infrastruktury została umieszczona w planie, a zatem art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usługi i sieci telekomunikacyjnych nie ma w tym wypadku zastosowania. Za niezrozumiałą należy natomiast uznać argumentację organu dotyczącą nieuwzględnienia w dołączonej do projektu budowlanego "Kwalifikacji przedsięwzięcia" kumulacji promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny na każdym z azymutów. Co prawda zarówno w odwołaniu jak i w skardze do Sądu inwestor powołując się na § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, konsekwentnie kwestionował konieczność ustalania parametru, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację, jednakże do projektu budowlanego dołączył wyniki wyliczeń zawierające takie zsumowanie. Wojewoda do obliczeń tych nie odniósł się, wskazując, że nie zostały one dołączone. Nie ustosunkował się też jednoznacznie do poczynionych w tym zakresie ustaleń organu I instancji. W tej sytuacji nie sposób stwierdzić, czy zdaniem organu, w przypadku spornej inwestycji konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a jeśli tak to z jakich względów, które parametry o tym decydują i dlaczego. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, chociaż stanowisko strony w omawianym zakresie nie jest trafne, to jednak ewentualna odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej jest co najmniej przedwczesna. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który podziela także sąd orzekający w niniejszej sprawie, że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) prowadzi do wniosku, iż celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16 czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 708/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, argumentację Wojewody jak również Starosty o konieczności rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny należy uznać za słuszną. Nie oznacza to jednak, jak już wcześniej wspomniano, że rozstrzygnięcia wspomnianych organów są prawidłowe. Jako podstawę prawną odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji wskazano art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.). Zgodnie z treścią wspomnianego przepisu, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei w myśl art. 35 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu aktualnym w dacie wydania wspomnianej decyzji), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz.U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej ,,inwestycją KZN''. Starosta dostrzegając potrzebę uzupełnienia wniosku złożonego przez inwestora w dniu 30 października 2018 r., nałożył na wnioskodawcę postanowieniem z dnia [...] r. szereg obowiązków, w tym m.in. przedstawienia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia (pkt 5 postanowienia), doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie art. 46 ust. 2 tej ustawy (pkt 6 postanowienia), doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego w zakresie § 13a tego rozporządzenia poprzez określenie poprawnie informacji o obszarze oddziaływania obiektu, w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 7 postanowienia), a nadto obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustawą Prawo budowlane w zakresie art. 12 ust. 7 ("brak izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę na dzień opracowania projektu budowlanego branży telekomunikacyjnej na grudzień 2017 r." – pkt 8 postanowienia). W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. organ stwierdził, że inwestor nie wypełnił obowiązków nałożonych na niego w punktach 5, 6, 7 i 8 opisanego wyżej postanowienia. Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że inwestor przedłożył zaświadczenie właściwej izby inżynierów budownictwa o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, wypełniając tym samym obowiązek określony w punkcie 8 postanowienia. Określił także informację o obszarze oddziaływania obiektu – karta 43 pkt 9 projektu, (przy czym organ nie wskazał z jakiego względu informację tę uznał za nieprawidłową). Z przyczyn, o których była już mowa wcześniej nie zachodziła przy tym potrzeba doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Nie sposób zatem mówić o niewypełnieniu przez skarżącą zobowiązań zawartych w punktach 6, 7 i 8 postanowienia z dnia [...] r. Natomiast stanowisko organu o niewypełnieniu przez inwestora zobowiązania określonego w punkcie 5 tego postanowienia, zdaniem Sądu, należy uznać za przedwczesne. Niewątpliwie postanowienie Wójta Gminy K. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest tożsame z ostateczną decyzją środowiskową i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie wobec czego organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest - jak słusznie zauważył Wojewoda - poczynić własne ustalenia dotyczące zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, w tym rozważyć czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Pomimo, że Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na potrzebę takich ustaleń, to jednak nie wypowiedział się czy w wypadku przedmiotowej inwestycji zachodzi potrzeba uzyskania wspomnianej decyzji środowiskowej, a jeśli tak to z jakich względów. Z kolei organ I instancji wskazał na potrzebę uzyskania decyzji środowiskowej jednak nie wyjaśnił należycie takiego stanowiska. W szczególności, nie określił jakie przyjął odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten, na których działkach, ani też nie odniósł się do twierdzeń inwestora, z których wynika, że pola elektromagnetyczne o poziomach gęstości strumienia mocy wyższych od 0,1 W/m2 wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności (w maksymalnym zasięgu do 154, 7 m i na wysokości powyżej 22 m nad poziomem terenu i 14, 7 m nad poziomem sąsiedniej zabudowy). Tymczasem kwestia ta może mieć w tym wypadku istotne znaczenie, zważywszy na to, że część działek – w tym zwłaszcza te położone w najbliższej odległości od miejsca, w którym ma być usytuowana przedmiotowa stacja bazowa - są to działki użytkowane rolniczo (nieprzeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną). Na marginesie jedynie należy wskazać, że do akt administracyjnych nie dołączono żadnej mapy, z której wynikałyby granice terenu funkcjonalnego oznaczonego na rysunku planu symbolem [...], wobec czego nie sposób skontrolować, czy organ prawidłowo granice te ustalił. W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia (w tym nie tylko art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane ale także art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.), Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę Sądu, w tym w szczególności dokonać ustaleń we wskazanym wyżej zakresie.