II SA/Sz 622/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opinii służbowej postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi Pismem (decyzją) z dnia [...] Komendant Miejski Policji utrzymał w mocy zaskarżoną opinię służbową wydaną nadkomisarzowi R. O. przez Naczelnika Sekcji Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji. W piśmie tym organ wskazał, iż zaskarżona opinia jako ostateczna została włączona do akt osobowych skarżącego. Na powyższe rozstrzygnięcie R. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie . Postanowieniem z dnia [...] Sąd odrzucił ww. skargę wskazując, iż została wniesiona z uchybieniem terminu. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącemu w dniu [...], co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. [...]). W dniu [...] (data nadania w urzędzie pocztowym k. [...] akt sądowych) skarżący złożył do Sądu, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi załączając skargę. R. O. uzasadniając wniosek wskazał, iż zaskarżona decyzja nie zawierała jakiegokolwiek pouczenia o przysługującym prawie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dalej wywiódł, iż wniosek złożył w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu podnosząc, iż złożenie wniosku na obecnym etapie postępowania jest bezzasadne. Ponadto wskazał, iż sprawy dotyczące opinii służbowej policjantów nie należą do kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 i § 3 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się do sądu, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie ( § 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. Wynikający z art. 87 § 1 i § 3 ustawy wymóg złożenia wniosku o przywrócenie terminu, za pośrednictwem organu, w terminie siedmiodniowym, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu jest warunkiem rozpoznania wniosku, którego badanie następuje w pierwszej kolejności. W przedmiotowej sprawie dzień doręczenia skarżącemu postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia [...]o odrzuceniu skargi jest dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. Wobec tego termin, o którym mowa w art. 87 § 3 ustawy rozpoczął bieg od dnia następnego tj. [...], zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nadany w urzędzie pocztowym w dniu [...] został wniesiony z zachowaniem przypisanego siedmiodniowego terminu. Skarżący spełnił również przesłankę wynikającą z art. 87 § 2 ww. ustawy, albowiem wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dokonał czynności, której nie dokonał w terminie tj. wniósł skargę. Przystępując do merytorycznej oceny wniosku należy wskazać, iż skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie przyjmuje się, iż o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). R. O. uzasadniając niezawinione uchybienie terminu wskazał na okoliczność, iż zaskarżona decyzja nie zawierała pouczenia o prawie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych w zaskarżonej decyzji poinformowano skarżącego, iż opinia jest ostateczna i podlega włączeniu do akt osobowych policjanta. Sąd stoi na stanowisku, iż w obowiązującym stanie prawnym funkcjonariuszom Policji przysługuje prawo żądania poddania opinii służbowej kontroli sądowej zgodnie z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 listopada 2006 r. wydane w sprawie Tw 5/05 OTK-B 2006/6/253, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt I OZ 93/08, wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 maja 2008 r., sygn. III SA/Lu 584/07 - dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), tak więc organ miał obowiązek pouczyć stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) błędne pouczenie o prawie wniesienia środka zaskarżenia nie może szkodzić stronie. Przy czym błędnym pouczeniem jest również brak pouczenia, gdyż takie naruszenie przez organ obowiązków nie różni się w skutkach i dlatego nie może być inaczej traktowane przez prawo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2002 r. sygn. akt II SA 2289/01, LEX nr 82672). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż niewątpliwie brak pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego świadczy o braku winy w uchybieniu terminu, zatem stanowi przesłankę uzasadniającą uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.