II SA/Sz 623/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S.-W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego , po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej nieodpowiedniego stanu technicznego zadaszenia usytuowanego w granicach działki nr [...] przy ul. [...] w[...] , użytkowanego przez D. i W. S., decyzją z dnia [...] r., nr SO.AM –[...] , działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nakazał w terminie do [...] r. współwłaścicielom obiektu: D. i W. S., H. i E. J., A. S.-W., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości związanych z nieodpowiednim stanem technicznym zadaszenia nietrwale połączonego z gruntem, poprzez : wzmocnienie belki stalowej łączonej śrubami, opartej na ścianach budynków gospodarczych, a stanowiącej podporę zadaszenia, poprzez przyspawanie w miejscu łączenia, płaskownika stalowego o szerokości środnika belki, wzmocnienie i poprawienie podparcia w murach w których osadzone są stalowe elementy konstrukcyjne wiaty, wykonanie dodatkowe słupa drewnianego podtrzymującego drewnianą belkę zadaszenia, biegnącą wzdłuż budynku gospodarczego, na wysokości belki stalowej, w celu jej odciążenia, wzmocnienie lub wymianę uszkodzonych elementów drewnianych konstrukcji zadaszenia, uszczelnienie zadaszenia wzdłuż styku z budynkiem gospodarczym znajdującym się na sąsiedniej działce, zabezpieczenie antykorozyjne stalowych elementów konstrukcyjnych wiaty i zakonserwowanie drewnianych elementów konstrukcyjnych. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. S..-W., zarzucając: naruszenie art. 10 K.p.a., poprzez uniemożliwienie stronom wzięcia udziału w czynnościach kontrolnych (brak zawiadomienia wszystkich stron o terminie kontroli); naruszenie art. 35 § 2 i 3 K.p.a., poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania wyjaśniającego; naruszenie art. 35 § 1 K.p.a. poprzez nie zawiadomienie stron o przyczynie zwłoki niezałatwienia sprawy w terminie; naruszenie art. 199 k.c, poprzez dopuszczenie Państwa J.ch do wykonania robót budowlanych na podstawie art. 62 ust. 1 prawa budowlanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , w wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia [...] r., nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i ustalił termin wykonania obowiązków do dnia [...] r., w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że w dniu [...] r. W. W. wniósł pismo do PINB , o przeprowadzenie kontroli m.in. wiaty posadowionej na działce nr [...] w [...] . Organ powiatowy przeprowadził w dniu [...] r. kontrolę ww. wiaty zlokalizowanej na działce nr [...] w m. [...] i ustalił, że ww. wiata to zadaszenie wykonane w okresie przedwojennym (oświadczenie PP. J.ch), czego poświadczeniem są zeznania świadków, którzy stan taki zastali w momencie zasiedlania nieruchomości będących obecnie ich własnością, złożone w trakcie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] r. Ponadto PINB ustalił, iż zadaszenie o konstrukcji drewnianej, pokrytej dachówką cementową porośniętą mchem, przylega z dwóch, wzajemnie prostopadłych stron, do istniejących budynków gospodarczych. Styk zadaszenia i dachu jednego z budynków gospodarczych nie jest uszczelniony i przykrywa go blacha. Część zadaszenia przylegająca do szczytu drugiego z budynków gospodarczych posiada samonośną konstrukcję drewnianą. W pozostałej części zadaszenie podparte jest na belkach stalowych osadzonych w ścianach budynków gospodarczych. W trakcie przeprowadzonej kontroli E. J. oświadczył, że w stosunku do zadaszenia nie przeprowadzano żadnych robót budowlanych. Z treścią protokołu zgodziły się wszystkie strony uczestniczące w oględzinach, w tym skarżąca i jej małżonek. Protokół został podpisany bez uwag. Zarówno ww. protokół, jak i wykonana w trakcie oględzin dokumentacja fotograficzna zostały załączone do akt sprawy. Nie uczestnicząca w kontroli zadaszenia D. S. zapoznała się z protokołem z dnia [...] r., w siedzibie organu w dniu .[...] r. i nie wniosła do niego uwag. Zarówno z ww. protokołu z dnia [...] r., jak i z wykonanej w trakcie kontroli dokumentacji fotograficznej wynika, że zadaszenie znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym (ponadnormatywne zużycie drewnianych elementów konstrukcyjnych wymagających wymiany bądź naprawy, brak uszczelnienia na styku zadaszenia z dachem budynku gospodarczego, luźno osadzone cegły, bądź ich brak w miejscach zamocowania elementów stalowych stanowiących podparcie zadaszenia). W protokole z dnia [...] r., sporządzonym przez technika budowlanego S. K., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] , stan zadaszenia został określony jako dostateczny. Przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 - 3 ww. ustawy określa przypadki, w których organ nadzoru budowlanego powinien nakazać doprowadzenie użytkowanego obiektu do odpowiedniego stanu technicznego. Decyzje wydane w oparciu o ten przepis mają charakter związany, co oznacza, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści ww. przepisu, to organ nadzoru budowlanego jest obowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Stosownie do ugruntowanego orzecznictwa sądowo-administracyjnego, stroną w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 66 prawa budowlanego jest jedynie właściciel bądź zarządca. W decyzji wydawanej na podstawie art. 66 prawa budowlanego organ administracji nie bada przyczyn powstania nieprawidłowości, ani kto ponosi za to odpowiedzialność, lecz kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do zarządcy budynku bądź właściciela. Dalej organ odwoławczy podał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że działka o nr ew. [...] , zlokalizowana przy ul. [...] w [...] , znajduje się we współwłasności: D. i W. S., H. i E. J. oraz A S.-W.. Zlokalizowane na działce obiekty budowlane, w tym przedmiotowe zadaszenie, są więc przedmiotem współwłasności i utrzymanie obiektów w należytym stanie technicznym należy solidarnie do wszystkich współwłaścicieli, niezależnie od faktu, kto umownie dany obiekt użytkuje. Prawidłowo zatem organ powiatowy skierował zaskarżoną decyzję do współwłaścicieli obiektu. Ustosunkowując się do argumentów skarżącej, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, z których wynika, że zarówno skarżąca, jak i pozostałe strony postępowania sukcesywnie brały udział w toczącym się postępowaniu. Przedmiotowe postępowanie dotyczy niewłaściwego stanu technicznego obiektu i na rozstrzygnięcie merytoryczne w tym zakresie nie ma wpływu fakt zgłaszanej przez skarżącą ingerencji współwłaściciela nieruchomości w celu usunięcia ewentualnego zagrożenia w obiekcie. Niezależnie od niniejszego postępowania współwłaściciele mogą podjąć decyzję o zamiarze rozbiórki obiektu, występując ze stosownym wnioskiem do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. A. S-W. zaskarżyła decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzji zarzuciła: * naruszenie art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie praworządności w prowadzonym postępowaniu obu organów, * naruszenie art. 12 K.p.a., poprzez niedziałanie w sprawie wnikliwie i szybko, * naruszenie art. 77 K.p.a., poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewystarczający, mogący mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, * naruszenie art. 80 K.p.a., poprzez wydanie decyzji z pominięciem istotnego materiału dowodowego, * naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, * naruszenie art. 66 ust 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz niewskazanie normy prawnej, której wymagania zostały naruszone przez ustalony stan techniczny w obiekcie budowlanym, * naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 70 ustawy Prawo budowlane, poprzez dopuszczenie współwłaścicieli do wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu skargi podniosła, że orzekające w sprawie organy, w obu wydanych decyzjach wizualizują jednie lokalizację i sposób wykonania zadaszenia, nie wskazują natomiast normy prawnej, której wymagania zostały naruszone przez ustalony stan techniczny. Z uzasadnień obu decyzji nie wynika również, co w ocenie organów uzasadniało nałożenie na adresatów decyzji obowiązków w trybie art. 66 ust. 1 prawa budowlanego. Skarżąca powołała się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2008 r. sygn. II SA/Po 427/07, zgodnie, z którym określenie "nieodpowiedni" stan techniczny budynku należy odnieść do sytuacji, w której ustalony stan techniczny obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów. W takim tylko przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Według skarżącej, zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego w przeprowadzonej kontroli, powinien sprawdzić nie tylko stan techniczny i estetyczny, ale i to czy budynek jest użytkowany w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, wymaganiami ochrony środowiska i bezpieczeństwa pożarowego. Oba organy nie ustaliły, czy owe zadaszenie spełnia powyższe wymagania. Skarżąca zaznaczyła, iż konstrukcja zadaszenia jest w całości osadzona w ścianach nośnych budynków. Nie wszystkie te budynki stanowią jednak własność współwłaścicieli działki nr[...] . Z obu decyzji nie wynika czy taki stan jest zgodny z prawem. Dalej wskazała, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę dokumentów z ewidencji gruntów, znajdujących się w aktach sprawy, zgodnie z którymi: 1. na działce [...] stanowiącej współwłasność, nie ma zlokalizowanego zadaszenia. Zlokalizowany jest natomiast budynek gospodarczy, który zgodnie z tą mapą przynależy do działki[...] . W rzeczywistości budynku tego nie ma na gruncie (dowód w aktach sprawy: opis i mapa z Urzędu Rejonowego , stan na dzień [...] r.), 2. na mapie wstępnego podziału nieruchomości naniesione zostało przedmiotowe zadaszenie wraz ze zbiornikiem na nieczystości płynne. Przynależą one jednak do budynku położonego na działce nr[...] , której współwłaścicielami są wyłącznie P. J. i P. S. (dowód w aktach sprawy: mapa wstępnego podziału), 3. wyrys z operatu ewidencyjnego, stan na dzień [...] r., wskazuje, iż na działce [...] nie ma naniesionego zadaszenia. Działka nr [...] jest w całości zabudowana budynkiem mieszkalnym (dowód w aktach sprawy: wyrys z operatu ewidencyjnego Starostwa Powiatowego ). Oba organy nie były zainteresowane wyjaśnieniem rozbieżności wynikających z dokumentacji geodezyjnej, mogącej mieć istotny wpływ na wynik sprawy, pozwalającej na ustalenie adresatów decyzji. Skarżąca podniosła również, że pismem z dnia [...] r., zawiadomiła PINB o samowolnym wybudowaniu wiaty. W zawiadomieniu wskazała, iż wiata ta wybudowana została z materiałów porozbiórkowych budynku gospodarczego zlokalizowanego niegdyś na działce nr [...] . Wymienione powyżej mapy, są dowodem na to, iż zadaszenie to nie było wykonane w okresie przedwojennym, o czym przesądza również fakt, iż powstało na jedynej drodze dojazdowej do części budynków zlokalizowanych na zapleczu działki nr[...] . Taka lokalizacja powoduje w sposób oczywisty, naruszenie przepisów przeciwpożarowych. W ocenie skarżącej, organ I instancji nic zauważył, iż PINB , dopuszczając P. J. do wykonania określonych robót naruszył art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ nie ma przepisów prawa budowlanego, pozwalających organowi na wydanie dopuszczenia do wykonania niezbędnych robót zabezpieczających. Zgodnie z wyrokiem NSA z 7 maja 1996 r., sygn. IV SA 1104/05, art. 70 ustawy Prawa budowlanego w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji administracyjnej, lecz określają obowiązki wskazanych w tych przepisach podmiotów, które nie są nakładane decyzją, lecz wynikają wprost z ustawy. Kontrola przeprowadzona przez technika budowlanego S. K. miała miejsce [...] r., a dopuszczenie do robót budowlanych przez PINB udzielone zostało J. w [...] (dowód: protokół kontroli z dnia [...] r., znajdujący się w aktach sprawy), czyli jeszcze przed wykonaniem kontroli o której mowa w art. 62 ust.1 Prawa budowlanego i przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania, które wydane zostało w dniu [...] r. Organ wydając takie dopuszczenie naruszył art. 104 K.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Reasumując nie był on w ogóle upoważniony do wydania takiego dopuszczenia. Zgodnie z art. 70 ust. 2 prawa budowlanego, osoba która dokonała kontroli w dniu [...] r., winna była bezzwłocznie przedstawić kopię protokołu do właściwego organu a ten powinien bezzwłocznie przeprowadzić kontrolę obiektu w celu stwierdzenia usunięcia stwierdzonych uszkodzeń. Roboty wykonane przez P. J. przed wydaniem decyzji, polegały m.in. na: 1. wzmocnieniu i poprawie podparcia w murach, w którym osadzone są stalowe elementy konstrukcji zadaszenia, 2. wzmocnieniu belki stalowej, łączonej śrubami, opartej na ścianach budynków gospodarczych a stanowiących podporę zadaszenia. Roboty te wykonane przed wydaniem decyzji i przed przeprowadzeniem czynności kontrolnych wynikających z art. 62 ust. 1 prawa budowlanego, wykonywane były w warunkach samowoli, bez wymaganego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca uważa, iż organ II instancji błędnie przyjął, iż: "zabezpieczenie zbiornika na nieczystości płynne zgodnie z przepisami prawa należy do obowiązków właściciela i ewentualnie może być prowadzone w odrębnym postępowaniu". Z art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego wynika, że elementy konstrukcyjne budynku lub budowli nieposadowione na gruncie i niebędące z tym gruntem związane, nie są budynkiem ani budowlą. Natomiast zbiornik na nieczystości płynne należy traktować jako urządzenie techniczne. Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie, zadaszenie i zbiornik na nieczystości płynne stanowią całość. Nie można ich, zatem rozpoznawać w dwóch różnych postępowaniach. Organ powinien w wydanej decyzji uwzględnić również będący w złym stanie technicznym zbiornik na nieczystości płynne, zlokalizowany pod zsadzeniem, ponieważ wspólnie stanowią one urządzenie budowlane. Skarżąca zwróciła też uwagę, że zgodnie z orzecznictwem, budowa obiektu budowlanego na nieruchomości objętej współużytkownikiem w częściach ułamkowych należy do kategorii rozporządzania rzeczą wspólną, która wykracza poza zakres zwykłego zarządu i w takim przypadku potrzebna jest zgoda wszystkich współużytkowników. Jej brak rażąco narusza prawo (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Skarżąca, nie wyrażała zgody na wybudowanie przedmiotowego zadaszenia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Pismem z dnia [...] r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dołączonych dokumentów na okoliczność nieistnienia zadaszenia w latach wskazanych przez uczestników postępowania. Na rozprawie w dniu [...] r. Sąd postanowił oddalić złożony wniosek dowodowy z uwagi na brak bezpośredniego związku przedłożonych dokumentów z przedmiotem sprawy, a nadto brak istotnych wątpliwości w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji pod względem zgodności z prawem. W ramach przeprowadzonej kontroli, o której mowa wyżej, Sąd stwierdził, iż skarga A. S.-W. jest niezasadna, a zaskarżona decyzja ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) - nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jako podstawę prawną wydanych, w niniejszej sprawie, decyzji organy obu instancji podały przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią powołanego przepisu w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (pkt 2) albo - jest w nieodpowiedni stanie technicznym (pkt 3), właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Podstawą zastosowania ww. przepisu w niniejszej sprawie stały się ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dokonane w trakcie oględzin zadaszenia nietrwale połączonego z gruntem (protokół oględzin obiektu z dnia [...] r. z dokumentacją fotograficzną) i wynik kontroli technicznej obiektu dokonanej w dniu [...] r. przez rzeczoznawcę budowlanego technika S.K.. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a następnie prawidłowo określiły konsekwencje prawne dokonanych ustaleń i ocen. Organy obu instancji uznały, iż przedmiotowe zadaszenie znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, co - zdaniem Sądu - potwierdzają i uzasadniają przeprowadzone oględziny. Skarżąca nie kwestionuje ustaleń w powyższym zakresie, lecz podnosi, że organy nierzetelnie ustaliły kiedy przedmiotowy obiekt został wybudowany i czy nie jest wynikiem samowoli budowlanej, co mogło prowadzić do nieprawidłowego ustalenia stron, na które należało nałożyć obowiązek. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie organy prowadziły postępowanie dotyczące stanu technicznego zadaszenia położonego na działce nr [...] z obrębu [...] – zgodnie z pismem W. W. z dnia [...] r. Przepisem, który daje organom prawo kontroli czy obiekt budowlany jest w odpowiednim stanie technicznym jest właśnie przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a zatem prawidłowo ten przepis został powołany jako podstawa prawna decyzji. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ja poprzedzającej, brak jest uzasadnienia jakie dokładnie zagrożenia, wskazane w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, stwarza ww. obiekt. Sąd stwierdził jednakże, iż uchybienie to nie miało wpływu na zastosowanie w sprawie przepisu art. 66 ustawy Prawo budowlane albowiem organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w danym obiekcie budowlanym w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek o których mówi przepis art. 66 ust 1 w punktach pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Prawidłowo też decyzja skierowana została do aktualnych współwłaścicieli obiektu. Przepis art. 61 ustawy Prawo budowlane stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy. Dlatego organ, dla ustalenia osób - stron decyzji, na które należało nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, nie miał obowiązku ustalać kto i kiedy wybudował przedmiotowe zadaszenie. Z tych powodów Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącej mający na celu ustalenie kiedy zadaszenie zostało wybudowane. Wyjaśnienie tej okoliczności nie było niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji. Konieczne było ustalenie stanu technicznego obiektu budowlanego, co zostało dokonane i czego skarżąca nie kwestionuje. Sąd nie zgadza się z twierdzeniem skarżącej, iż ograny nadzoru budowlanego, orzekając przedmiotowy nakaz wyłącznie w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 ww. ustawy bez wskazania których warunków technicznych określonych konkretnymi przepisami prawa nie spełnia stan techniczny zadaszenia, uchybiły ww. przepisowi. Jednym z obowiązków ciążących na właścicielu (współwłaścicielach) jest utrzymywanie obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym. Naruszenie tego obowiązku może skutkować zastosowaniem wobec właściciela lub zarządcy sankcji z przepisu art. 66 ust. 1 ustawy, który - zdaniem Sądu - stanowi samodzielną podstawę do orzeczenia nakazu usunięcia stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości. W świetle powyższego za niezasadne uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 6, 12, 77 i 80 K.p.a. Organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny w sprawie, wystarczający do zastosowania przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Nie można też organowi odwoławczemu zarzucić, że utrzymując w mocy prawidłową decyzję organu I instancji naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Nadto należy wskazać, że organy nie mogły naruszyć przepisu art. 70 ustawy Prawo budowlane, skoro przepis ten nie był podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Za chybiony uznać należy również zarzut skargi, że prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego postępowaniem należało objąć również zbiornik na nieczystości płynne znajdujący się pod zadaszeniem, z uwagi na to, jak twierdzi skarżąca, stanowi on wraz z zadaszeniem całość, tj. urządzenie budowlane. Przede wszystkim, zdaniem Sądu, brak jest podstaw aby przyjąć, że zadaszenie i zbiornik stanowią całość w postaci urządzenia budowlanego. Zadaszenie, jak słusznie przyjęły organy, jest samodzielnym obiektem budowlanym, niezależnym od zbiornika na nieczystości płynne, i mogło być objęte samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Trafny natomiast jest zarzut skargi, że rolą organu odwoławczego jest nie tylko sprawdzenie zgodności prawem decyzji organu I instancji. Organ II instancji, zgodnie z przepisem art. 138 § 1 K.p.a., zobowiązany jest ponownie rozpatrzyć merytorycznie sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji, a jeżeli zajdzie taka potrzeba i możliwość uzupełnić postępowanie dowodowe. Jednak z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że mimo zawarcia takiego stwierdzenia, organ II instancji, na skutek wniesionego odwołania, rozpatrzył raz jeszcze sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji. Fakt, że organ II instancji oparł swoje orzeczenia na materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji nie stanowi podstawy do przyjęcia stanowiska przeciwnego, skoro ustalenia dokonane w pierwszej instancji były wystarczające do wydania decyzji i nie było potrzeby prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Mając na względzie powyższe rozważania, Sad stwierdził, iż nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.