II SA/Sz 623/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi C. J. na decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta S. orzekł o wymeldowaniu C.J. z lokalu mieszkalnego położonego w S. przy ul. [...]. Powyższa decyzja została doręczona ustanowionemu dla nieobecnego C.J. w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie - kuratorowi w osobie M.O. w dniu [...] r. W dniu [...] r. C.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. za pośrednictwem organu skargę na decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. C.J. w piśmie z dnia [...] r. oświadczył, iż o zaskarżonej decyzji dowiedział się w [...] bieżącego roku, dlatego też nie składał odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Brak wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji - Burmistrza Miasta S., wydana w przedmiocie wymeldowania. Od powyższej decyzji, stosownie do zawartego w niej pouczenia, przysługiwało skarżącemu, reprezentowanemu przez kuratora w osobie M.O., odwołanie do Wojewody Z. Na skutek niewniesienia odwołania od powyższej decyzji, stała się ona prawomocna i tym samym stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wyczerpała wszystkich przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym, środków zaskarżenia. Zaznaczyć należy, że mimo iż skarżący dowiedział się o decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. dopiero w [...] r., okoliczność ta nie ma wpływu na fakt skutecznego doręczenia i uprawomocnienia się przedmiotowej decyzji. Stosownie bowiem do art. 34 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.23 ze zm.), organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony. Z akt sprawy wynika, iż uwagi na brak możliwości ustalenia miejsca pobytu skarżącego, Sąd Rejonowy w S., na wniosek Gminy Miejskiej w S., postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] ustanowił dla nieobecnego uczestnika C.J. kuratora w osobie M.O. w celu reprezentowania jego praw w postępowaniu administracyjnym. Zaskarżoną decyzję doręczono skutecznie ustanowionemu w sprawie kuratorowi zgodnie z art. 48 § 1 K.p.a., w myśl którego pisma skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył przedstawiciela, doręcza się przedstawicielowi ustanowionemu w myśl art. 34. Wobec powyższego złożenie niniejszej skargi do sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności decyzji organu administracji pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy wniesienie skargi na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.