II SA/Sz 63/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi M. K., W. K., K. B. i R. B., na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Starosta po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę H. i A.K. Powyższa decyzja została doręczona H. i A.K. oraz przesłana do wiadomości K.D., Urzędowi Miejskiemu Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, Burmistrzowi oraz Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Od decyzji tej nie zostało wniesione odwołanie, a zatem stała się ona ostateczna w dniu [...] r. W dniu [...] r. do Wojewody wpłynęło odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę. Wraz z odwołaniem został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W odwołaniu skarżący zarzucili organowi, iż uniemożliwiono im jako stronie udziału w postępowaniu, nadto wskazali, że inwestycja, której dotyczy przedmiotowa decyzja jest nie zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2011 r. Wojewoda na podstawie art. 59 § 2 K.p.a. (j.t. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.), po rozpatrzeniu wniosku V.H., R.Z., M.K., W.K., J.S., K.S., R.S., B.P., Z.P., V.B., R.B., U.S., P.S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty znak [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wolnostojącego budynku przeznaczonego na "rodzinny dom opieki i rehabilitacji dla osób starszych" na terenie działek nr ewid.: [...] wraz z instalacjami zewnętrznymi : wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, kanalizacji deszczowej do zbiornika retencyjnego oraz elektroenergetyczną w [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż odwołujący się byli w postępowaniu Starosty, uznani za strony postępowania, jednocześnie kwestionowana decyzja nie była zaskarżona przez żaden podmiot biorący udział w przedmiotowym postępowaniu. W związku z tym decyzja Starosty znak [...] z dnia [...] stała się ostateczna i weszła do obrotu prawnego. Zdaniem Wojewody, z uwagi na ostateczność kwestionowanej decyzji Starosty, skarżącym nie przysługuje w tym stanie faktycznym prawo do wniesienia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego środka. Dalej organ wyjaśnił, że w sytuacji, gdy odwołujący nie byli w postępowaniu uznani za stronę, nie uczestniczyli na żadnym etapie w postępowaniu Starosty o jedyną możliwą drogą do dochodzenia przez nich praw jest skierowanie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyrok NSA z 24.11.2010 r. II OSK 1762/09. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli : U.S., P.S., M.K., W.K., K.B., R.B. I.J., B.P., Z.P., V.Z., R.Z., J.S. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili : 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie : - art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez niewłaściwą jego interpretację wyrażającą się w zbyt wąskim ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu; - art. 3 pkt 2a ustawy prawo budowlane poprzez niewłaściwą jego interpretację wyrażającą w ustaleniu przez Starostę, że inwestycja planowana przez inwestorów jest w istocie domem jednorodzinnym; - § 3 pkt 2 oraz pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia [...] r. poprzez ich nie zastosowanie ; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie : - art. 10 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez niezawiadomienie przez Starostę skarżących o toczącym się przed nim postępowaniu dotyczącym ubiegania się o pozwolenie na budowę przez inwestora i uniemożliwienie działania w nim skarżącym ; - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez ustalenie przez Starostę, iż planowana przez inwestorów inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 3. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nie stwierdzenie przez Wojewodę nieważności wydanej przez Starostę decyzji z dnia [...] z urzędu, która obarczona jest nieważnością z uwagi na fakt, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższych zarzutów wnieśli o : 1. stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] r. wydanego przez Wojewodę w sprawie powyżej oznaczonej oraz decyzji Starosty z dnia [...], 2. wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę Starosty z dnia [...] ewentualnie, 3. uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r. wydanego przez Wojewodę w sprawie powyżej oznaczonej. W uzasadnieniu skargi skarżący twierdzili, iż są stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i organ wydający w tej sprawie decyzję nie zasadnie ich pominął. Skarżący powołali się na wyrok WSA w Gliwicach z 17.06.2010 r. (sygn. akt II SA/GL 983/09). Nadto skarżący uznali, iż Wojewoda winien z urzędu zainicjować postępowanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] r. w przedmiocie udzielenia H. i A. K. pozwolenia na budowę, bowiem decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa – przepisów wskazanych w niniejszej skardze. Wobec skarżących U.S., P.S., I.J., B.P., Z.P., V.Z., R.Z. i J.S. skarga została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny zobligowany jest zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z ustaleń organu strona skarżąca w ogóle nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym przez Starostę w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zakończonego decyzją nr [...]. Nie zaskarżenie tej decyzji przez podmioty (inwestora) biorące udział w postępowaniu spowodowało, jak to słusznie stwierdził Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu, że decyzja stała się ostateczna i weszła do obrotu prawnego. Prawidłowe jest w tym stanie faktycznym stanowisko organu, iż skarżącym nie służy prawo wniesienia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego środka. Nie może być mowy o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania bez winy skarżących co jest warunkiem wniosku o przywrócenie tego terminu wówczas, gdy skarżący nie byli w postępowaniu uznani za stronę i nie uczestniczyli w żadnych czynnościach postępowania, a w rezultacie nie doręczono im kwestionowanej decyzji po jej wydaniu. Odpowiednią drogą do dochodzenia swych praw przez skarżących jest natomiast skierowanie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, na co organ wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w wyroku.