II SA/Sz 63/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. L. M. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w S., Działu Pomocy Osobom Bezdomnym z wnioskiem o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na uregulowanie rachunków za energię elektryczną i wodę. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...] odmówił przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do opłat działkowych za prąd i wodę. W uzasadnieniu organ I instancji, powołując się na ustalenia przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz zebrane w sprawie dokumenty wskazał, że dochód strony wynosi [...] zł i nie przekracza kryterium dochodowego w wysokości [...] zł, przewidzianej stosownymi przepisami. Ponadto ustalono, że wnioskodawca nie pozostaje bez wsparcia finansowego ze strony pomocy społecznej, gdyż odrębnymi decyzjami z dnia [...] września 2020 r. otrzymał zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu leków [...] zł oraz zasiłek celowy na dofinansowanie do zakupu węgla na sezon grzewczy [...] wraz z transportem w formie bonu towarowego. Organ dodał, że skarżący uprawniony jest nadal do zasiłku stałego w miesięcznej wysokości [...] zł oraz do miesiąca października 2020 r. ma przyznaną pomoc w formie bonów żywnościowych po [...] zł miesięcznie. Organ I instancji ustalił, że osobą uprawnioną do korzystania z działki, na której przebywa strona, jest M. W.. Według oświadczenia, wnioskodawca może przebywać na działce pod warunkiem pokrywania kosztów jej użytkowania. Organ powołał się również na treść pisma Prezesa Rodzinnego Ogrodu Działkowego [...]" w S. z dnia [...] czerwca 2020 r., w którym wskazano, że prawnym użytkownikiem działki nr [...] jest M. W. i nikt inny nie ma żadnych praw do użytkowania tego terenu. Oddanie działki lub jej części osobie trzeciej do płatnego lub bezpłatnego używania jest niezgodne ze statutem R.O.D. (§ 85 ust. 1 pkt. 4) i jego regulaminem (§ 6 pkt 1) oraz z ustawą z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Następnie organ I instancji wyjaśnił stronie, że rozstrzygnięcie dotyczące zgłaszanego we wniosku zasiłku oparto na art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, akcentując zawartą w tym unormowaniu przesłankę - cel nakierowany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Organ wyjaśnił wynikającą z tego przepisu fakultatywność przyznania żądanej pomocy finansowej, wywodzoną z konstrukcji określanej w judykaturze jako uznanie administracyjne. Podkreślił, że jest to prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nie żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Natomiast sam fakt spełnienia ustawowych kryteriów nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego i to w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Organ zauważył, że w większości zgłaszane przez stronę potrzeby (leki, opał, żywność ) są brane pod uwagę i przyznawana jest pomoc finansowa, a także, że jako osoba bezdomna wnioskodawca ma możliwość pobytu w schronisku, noclegowni lub ogrzewalni. Może również wynająć pokój, a gdy fakt ten będzie wynikał z formalnej umowy pobytu, to będzie się to wiązało z ewentualnością uzyskania dodatku mieszkaniowego. Przywołując treść art. 2 pkt 2, art. 12 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych oraz § 6 ust. 1 i 2 Regulaminu Rodzinnego Ogrodu Działkowego uchwalonego przez Krajową Radę Polskiego Związku Działkowców w dniu 1 października 2015 r. ze zmianami wprowadzonymi w dniu 28 czerwca 2018 r. organ wskazał, że działka służy zaspokajaniu potrzeb działkowca i jego rodziny w zakresie prowadzenia upraw ogrodniczych, wypoczynku, rekreacji, a na terenie działki obowiązuje zakaz zamieszkiwania. Ponadto, działka w ROD nie może być wykorzystywana do innych celów, niż określone w § 5 ust. 1 i obowiązuje całkowity zakaz wynajmowania części lub całej działki. Zakaz ten stosuje się odpowiednio do altany działkowej. W dalszej części Regulaminu tj. § 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 wskazano, że działka nie może być wykorzystywana do zamieszkiwania, przez które rozumie się przebywanie z zamiarem skupienia i realizacji swoich spraw życiowych. Altana działkowa na terenie działki w ROD nie jest obiektem mieszkalnym; przebywanie w niej nie może stanowić podstawy do urzędowego potwierdzenia czasowego lub stałego pobytu. Z powyższego jednoznacznie wynika, zdaniem organu, że pobyt wnioskodawcy na działce nie jest zgodny z prawem. Niezależnie od powyższego organ I instancji wyjaśnił, przywołując poglądy judykatury, że pomoc w formie zasiłku celowego może, lecz nie musi być przyznana, a przyznawane zasiłki nie muszą w całości pokrywać kosztów zaspokojenia zgłoszonej potrzeby. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący sformułował zarzuty naruszenia art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. oraz art. 1 protokołu 12 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i podstawowych Wolności oraz art. 39 Konstytucji RP. Ponadto strona zakwestionowała rachunek ekonomiczny wynikający z kosztu jej ewentualnego pobytu w schronisku, w odniesieniu do twierdzeń organu o ograniczonych możliwościach finansowych i w zestawieniu z celem i kwotą żądanego zasiłku. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm. – dalej zwanej "K.p.a."), w związku z art. 8 ust. 1 i art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.), dalej zwanej "u.p.s.", § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1358), zwanego dalej "rozporządzeniem" oraz art. 2 pkt 10, art. 3 pkt 1, art. 12, art. 28 ust. 1, art. 32 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2176 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji Kolegium wyjaśniło, przywołując art. 39 ust. 2 u.p.s., że z jego treści jednoznacznie wynika, iż organ I instancji, w ramach uznania administracyjnego, rozważa potrzebę przyznania określonego świadczenia z pomocy społecznej, po spełnieniu przez stronę warunków formalnych przewidzianych przez właściwe przepisy, mając jednak na uwadze okoliczności konkretnej sprawy. Natomiast odwołując się do treści art. 8 ust. 1 u.p.s. w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia określiło przesłanki pozytywne warunkujące przyznanie prawa do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Odnosząc powyższe regulacje do ustalonego stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy wskazał, że skarżący jest osobą bezdomną, niepracującą, która zamieszkuje na działce położonej na terenie ROD, dzierżawionej przez osobę trzecią, a łączny dochód strony wynosi [...] zł (zasiłek stały). Kolegium uznało, że wnioskodawca spełnia właściwe kryterium dochodowe. Niezależnie od powyższego po przywołaniu treści wymienionych w podstawie prawnej decyzji uregulowań ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych Kolegium stwierdziło, że z obowiązujących przepisów wynika że osobą zobowiązaną do ponoszenia opłat za korzystanie z ogrodu działkowego (w tym kosztów ponoszonych na opłaty za zużycie wody oraz energii elektrycznej) jest osoba będąca jej użytkownikiem, którym w przedmiotowej sprawie jest M. W., a zamieszkiwanie na terenie ogrodu działkowego jest zakazane. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, ponieważ nie można przyznać pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie opłat, do których nie jest zobowiązany sam wnioskodawca a osoba trzecia. Ponadto, zdaniem tego organu, wnioskodawca zamieszkuje na terenie ogrodu działkowego bezprawnie, a środki publiczne nie mogą być wydatkowane niezgodnie z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie L. M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium. Rozstrzygnięciu temu zarzucił, m.in., naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez ignorancję słusznego interesu obywatela oraz interesu społecznego oraz art. 8 § 1 K.p.a., jako że organ administracji publicznej winien mieć na względzie bezstronność i równe traktowanie stron. Zdaniem skarżącego, decyzja Kolegium wydana została z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. przez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Formułując zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 1 pkt 9 K.p.a. podał brak wskazania mu wysokości opłat od powództwa, a także możliwości ubiegania się o zwolnienie od kosztów albo przyznania mu pomocy prawnej. Nadto, w jego ocenie, uchybiono treści art. 107 § 3 K.p.a., albowiem "uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za stan istniejący, nie zaś sprzeczny ze stanem faktycznie istniejącym – prawnym". W ocenie skarżącego, zasadnicza różnica wynika ze znaczenia pojęć "zamieszkiwania" na działce, o którym mowa w art. 6 pkt. 8 u.p.s. a "przebywania". Choćby samo to, że zamieszkiwanie to pobyt całodobowy ciągły, a zdaniem skarżącego w jego przypadku faktem bezspornym jest, iż pobyt na działce jest całodzienny. Według skarżącego, w sprawie należy przyjąć analogicznie jak w przypadku najemców lokali komunalnych, że najemca nie ma prawa podnajmowania mieszkania osobom trzecim, ale suwerennym jego prawem jest to czy zezwoli by osoba godna zaufania mogła przebywać w jego lokalu pod jego nieobecność, niezależnie od pory dnia czy nocy, korzystając z mediów, w zamian za partycypację w kosztach. Ponadto, mając na uwadze uregulowania art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s., w przekonaniu skarżącego, zasiłek celowy nie może być uzależniony od miejsca pobytu wnioskodawcy, lecz słusznym i uzasadnionym celem, interesem obywatela oraz niezbędnymi potrzebami życiowymi. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 30 Konstytucji RP oraz Karty Praw Osób Niepełnosprawnych, jak również Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), według kryterium zgodności z prawem, doprowadziła sąd do przekonania, że akt ten nie narusza przepisów prawa w taki sposób, aby konieczne byłoby jego wyeliminowanie z obiegu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Przedmiotem badania Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., odmawiającą skarżącemu przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do opłat działkowych. Na wstępie należy nakreślić ramy prawne sprawy wyjaśniając, że wskazane przez skarżącego we wniosku świadczenie jest przyznawane w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna kierowana do osób znajdujących się w trudnej sytuacji, przyznawana jest z uwzględnieniem zasad, o których mowa w przywoływanej ustawie. Przepisy tego aktu określają zarówno rodzaj świadczeń, którymi państwo może wesprzeć swoich obywateli, jak również krąg osób uprawnionych do skorzystania z określonych w ustawie form pomocy. Jednym z podstawowych kryteriów kwalifikacji osób ubiegających się o pomoc jest kryterium dochodowe, które pozwala na ustalenie, czy wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania pomocy oraz jakiego rodzaju pomoc i w jakiej wysokości może zostać przyznana. Na podstawie art. 8 ust. 1 u.p.s., prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 316 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Aktualne kwoty kryteriów dochodowych są ustalane na podstawie art. 9 u.p.s. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a wymienionego w podstawie zaskarżonej decyzji rozporządzenia, kwota kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, a taką osobą jest skarżący, wynosi 701 zł, co w sprawie nie było objęte sporem. W myśl art. 39 ust. 1 u.p.s., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Stosownie do ust. 2 tego przepisu, świadczenie w formie zasiłku celowego może być przyznane w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, zarówno co do samego przyznania świadczenia, jak i jego wysokości. Uznanie administracyjne nie oznacza, że działanie organu cechuje dowolność. Przy podjęciu decyzji musi się on kierować jasnymi, czytelnymi i weryfikowalnymi kryteriami, a decyzja o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczenia powinna zawierać uzasadnienie, z którego wynikać będzie jakie czynniki zdecydowały o jej treści. Wysokość przyznawanego świadczenia determinuje z jednej strony zakres zgłaszanych potrzeb, z drugiej zaś możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Zaznaczyć przy tym trzeba, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, a zatem strona w pierwszej kolejności, w celu zaspokojenia swoich potrzeb, powinna wykorzystać własne możliwości i środki i dopiero wówczas, gdy okażą się one niewystarczające, może zwrócić się o pomoc państwa w przezwyciężeniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Analiza przedstawionych akt sprawy pozwala przyjąć, że skarżący domagał się zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie opłat działkowych, przy czym – jak ustalono działka, której opłaty dotyczyły nie stanowi jego własności, ani też skarżący nie jest jej dzierżawcą, czy legalnym użytkownikiem - zgodnym ze statutem Rodzinnego Ogrodu Działkowego [...]" w S.. Z pisma ww. ROD wynika jednoznacznie, że uprawnioną do użytkowania działki jest inna osoba, która nie może – zgodnie ze wspomnianym statutem, oddać działki do płatnego bądź bezpłatnego użytkowania osobie trzeciej. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że opłaty działkowe obciążają użytkowniczkę działki i to ona jest osobą zobowiązaną do regulowania należności wobec Rodzinnego Ogrodu Działkowego [...] w S.. Przyznanie zasiłku na wskazany przez skarżącego cel stanowiłoby zatem w istocie pomoc dla innej osoby, zobowiązanej do ponoszenia opłat działkowych. W tożsamej sprawie skarżącego stanowisko takie zaprezentował już tut. Sąd w wyroku z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 836/20. Jakkolwiek należy się zgodzić ze skarżącym, że ma on prawo do wyboru miejsca, w którym chce przebywać, to jednak trzeba również wziąć pod uwagę i to, że organy dysponujące finansami przeznaczonymi na pomoc społeczną muszą gospodarować tymi środkami publicznymi racjonalnie, zgodnie z prawem, a jako że środki te nie wystarczają na pokrycie wszystkich potrzeb osób wymagających pomocy – również oszczędnie. Jak trafnie uznały organy orzekające, w takim sposobie gospodarowania środkami publicznymi nie mieści się przyznanie pomocy, która docelowo służyłaby wsparciu innej osoby, aniżeli podopieczny systemu pomocy społecznej. Tak argumentując kwestionowane rozstrzygnięcia organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Niezależnie od powyższego, kontrolując sprawę w jej granicach należy zauważyć, że organy zbadały sytuację skarżącego i słusznie uznały, że pomimo tego, iż spełnia on kryterium dochodowe umożliwiające przyznanie zasiłku celowego, zasadnym było nieuwzględnienie wniosku strony. Motywy tego rozstrzygnięcia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji, wskazujących przyczyny z powodu których wniosek skarżącego nie został uwzględniony. Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia wymienianych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. W szczególności nie odniósł zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., albowiem w treści wywiadu środowiskowego z dnia 24 sierpnia 2020 r., powyżej podpisu skarżącego widnieje pieczęć wskazująca, że strona została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Podobnie nie można uznać za trafny zarzut skargi naruszenia przez organ odwoławczy przywołanego przepisu, w sytuacji gdy z jednej strony z akt sprawy nie wynika by organ ten przeprowadzał dodatkowe postępowanie dowodowe bądź postępowanie wyjaśniające, a z drugiej strony skarżący nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Skarżący, ani jego pełnomocnik, nie wskazali w jakim zakresie uchybienie przez organ odwoławczy przepisowi art. 10 § 1 K.p.a. mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Odnośnie podnoszonego przez Stronę naruszenia art. 30 Konstytucji RP, § 1 pkt 7 Konwencji Praw Osób Niepełnosprawnych oraz art. 1 protokołu 12 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, należy zauważyć, że skarżący nie sprecyzował na czym miałoby polegać naruszenie wymienionych przepisów. Okoliczności bycia osobą niepełnosprawną nie miała znaczenia na negatywne rozpatrzenie wniosku skarżącego wobec niemożności legalnego finansowania wydatków, do których uiszczenia skarżący, zgodnie z prawem, nie jest obowiązany. Wypowiadając się natomiast odnośnie naruszenia art. 1 protokołu 12 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności wskazać należy, że Kolegium prawidłowo wykazało, przytaczając w swojej decyzji stosowne uregulowania ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, że opłaty działkowe powiązane są z osobą działkowca, a nie z osobami trzecimi. Ustalenie to ma zasadnicze znaczenie dla braku przyznania stronie zasiłku celowego w rozpoznawanej sprawie, natomiast nie narusza prawa Skarżącego do swobodnego przebywania na działce w granicach przewidzianych obowiązującymi regulacjami również w celach wypoczynkowych i rekreacyjnych. Nie powoduje to jednak automatycznie powiązania takiego stanu rzeczy z obowiązkiem udzielenia mu pomocy ze środków publicznych w ramach zasiłku celowego. Innymi słowy rzecz ujmując, w ocenie Sądu, w stosunku do skarżącego nie można dopatrzeć się działań dyskryminujących z uwagi na bycie osobą bezdomną, gdyż jednoznaczne brzmienie przepisów cyt. wyżej ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, w szczególności art. 32, tamuje taką możliwość w odniesieniu do osoby wnioskodawcy. Nie można przy tym pominąć bezspornego faktu, że w zakresie innych zgłaszanych potrzeb skarżącego nie pozostawał on bez wsparcia finansowego ze strony organu pomocy społecznej. Świadczą o tym m.in. wydane tego samego dnia co kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji, tj. [...] września 2020 r., decyzje o przyznaniu skarżącemu: [...] zł na dofinansowanie do zakupu opału-węgla, [...] zł na dofinansowanie do zakupu leków. Nadto, głównym źródłem utrzymania skarżącego jest przyznany mu zasiłek stały. Końcowo dodać należy, że organ odwoławczy faktycznie sporządził niepełne pouczenie decyzji w zakresie uprawnienia strony do pomocy pełnomocnika z urzędu, jednak skarżący samodzielnie złożył wniosek o ustanowienie takiego pełnomocnika, a Sąd rozpoznał go w myśl oczekiwania strony. Sąd dostrzegł również z urzędu, że pouczenie dotyczyło innego środka zaskarżenia niż wynikający z podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie wskazywało krótszy termin do złożenia skargi, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem skarżący po złożeniu skargi swoje stanowisko mógł uzupełnić także w późniejszych pismach procesowych. Mając na względzie powyżej przedstawione powody, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.