II SA/Sz 630/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak (spr.) Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Joanna Białas - Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 3 września 2007 r. sprawy ze skarg J. Ż. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę. Uzasadnienie: W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa , po rozpatrzeniu wniosku J. Ż. z dnia [...] r., decyzją nr [...] przyznał J. Ż. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w łącznej wysokości [...] zł. Dnia [...] r. w gospodarstwie J. Ż, przeprowadzona została kontrola, której poddano wszystkie działki rolne zgłoszone przez producenta we wniosku oznaczone literami od A do I. W oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu [...] r. wydał postanowienie nr [...] o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] r., nr [...]. Jako podstawę wznowienia postępowania organ wskazał art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR orzekł o odmowie przyznania J. Ż. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych. J. Ż. odwołał się od powyższej decyzji, a Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR orzeczeniem z dnia [...] r., nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ponownie odmówił przyznania J. Ż. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek złożonego przez J. Ż. odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatu ARiMR, powołując się, m.in., na art. 151 § 2 k.p.a., wydał decyzję nr [...] orzekając o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...] i jednocześnie odmawiając przyznania J. Ż. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych ustalając trzyletnią sankcję z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej w wys. [...] zł i z tytułu Uzupełniającej Płatności Obszarowej w wys. [...] zł. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, tj. dane z wniosku, protokół z kontroli na miejscu, zeznania H. C. oraz oświadczenia składane przez J. Ż, organ ustalił, że we wniosku o przyznanie dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych zadeklarowano powierzchnię [...] ha. Tymczasem, na dzień złożenia wniosku i dzień wydania decyzji J. Ż. nie był posiadaczem wszystkich zadeklarowanych działek rolnych, a część pozostałych nie spełniała w [...] r. wymagań do przyznania płatności. Stwierdzono, że działki rolne oznaczone jako B, G, H oraz l nie były użytkowane rolniczo gdyż były: porośnięte wieloletnimi samosiejkami drzew, nie skoszone, brak było śladów wypasania, brak śladów uprawy pszenżyta. Działka rolna A o powierzchni [...] ha zadeklarowana została na działce ewidencyjnej nr [...], której posiadaczem a zarazem faktycznym użytkownikiem był H. C w związku z czym J. Ż. płatność do tej działki nie przysługiwała. Powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania wynosiła [...] ha, zaś powierzchnia ustalona w wyniku kontroli [...] ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu wyniosła 160,24%, według wyliczenia [...]. J. Ż. odwołał się od w/w decyzji Kierownika Biura Powiatu ARiMR podnosząc, iż przeprowadzona w wyniku donosu kontrola na miejscu odbyła się pod jego nieobecność, co stanowiło naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oraz naruszenie art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek złożonego odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) w związku z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217), §1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 lutego 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 36, poz. 326), art. 138 pkt 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystywania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE nr L 345 z 20.11.2004 r., str. 1 ze zm.), art. 15 pkt 1, art. 22 ust. 2, art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004 r., str. 18 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przeprowadzone kontrole na miejscu dot. wniosków obszarowych na rok 2004 nie były wykonywane zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a. lecz zgodnie z art. 17 § 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001, który stanowił, że "kontrola na miejscu jest niezapowiedziana. Jednakże, pod warunkiem, że cel kontroli nie jest zagrożony, dopuszcza się wcześniejsze powiadomienie ograniczone do absolutnie niezbędnego minimum. Powiadomienie takie, poza odpowiednio uzasadnionymi przypadkami nie przekracza 48 godzin". W ocenie organu, powiadomienie J. Ż. o kontroli było niemożliwe, gdyż mogłoby zagrażać jej celowi. Na podstawie protokołu kontroli organ ustalił, że dla działek rolnych B, H oraz I, dla których roślinami deklarowanymi na powierzchni całych działek rolnych były trawy (łąki, pastwiska), kontrolerzy stwierdzili nieużytek, o czym świadczył brak śladów koszenia roślinności lub wypasu zwierząt - co zostało jednoznacznie określone w uwagach inspektora terenowego. Wpisano błąd z kodem DR 3 oznaczającym, że nie stwierdzono deklarowanego rodzaju użytkowania powierzchni. Jednocześnie zaznaczono niespełnienie warunków dobrej kultury rolnej na powierzchni całej działki polegające na tym, że przez zaniedbanie nie przeprowadzono koszenia trawy co najmniej raz w roku w okresie wegetacyjnym. W związku z tym, że system komputerowy ARiMR wyklucza możliwość jednoczesnego zapisania obu powyższych typów nieprawidłowości skorygowano zapisy protokołu. Nie pogorszyło to sytuacji prawnej strony, jako że w świetle zapisów art. 32 i 33 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 - przy stwierdzonym poziomie nieprawidłowości organ I instancji i tak winien był naliczyć sankcje trzyletnie. Sposób wykonania zdjęć dokumentujących nieprawidłowości na działkach rolnych zgłoszonych do płatności we wniosku J. Ż. został oznaczony na szkicach pomiaru działek rolnych, stanowiących załącznik do protokołu z czynności kontrolnych. Dotyczy to także działki G zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...], dla której sporządzono fotografie nr 104-0497 i 104-0498, wskazujące na brak uprawy deklarowanej rośliny (pszenżyto), zamiast której grunt porastały trawy i chwasty. Na działkach rolnych zadeklarowanych jako łąki, pastwiska kontrolerzy wykonali zdjęcia, ich numery zostały wpisane do protokołu. Z fotografii uzyskanych z Biura Kontroli na miejscu wynika, że wykonano zdjęcia: nr 105-0504, 105-0505 i 105-0506 (dla działki rolnej B), nr 104-0499 i 104-0500 (dla działek rolnych C, D, E oraz F), nr 104-0495 i 104-0496 (dla działek rolnych H oraz I). Analizując wykonane w [...] r. zdjęcia organ odwoławczy uznał za uprawnione stwierdzenie przez organ I instancji, że od co najmniej jednego roku, tj. od [...] r. łąki nie były koszone. Świadczą o tym występujące na powierzchni łąk co najmniej jednoroczne łodygi (pędy kwiatostanowe i badyle) roślin wieloletnich. Ponadto, powołując się na protokół konfrontacji przeprowadzonej w Prokuraturze Rejonowej w dniu [...] r. pomiędzy dzierżawcą działek H. C. a właścicielem gruntów J. Ż, organ stwierdził, że J. Ż. zadeklarował do płatności bezpośrednich działkę nr [...] - jako działkę rolną A - pomimo, że nie był jej posiadaczem, czym naruszył art. 2 ust 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych. Łączna powierzchnia nieuprawniona do uzyskania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania wynosiła [...] ha. Do płatności organ nie zakwalifikował: działki rolnej A położonej na działce ewidencyjnej nr [...], ponieważ faktycznym posiadaczem a zarazem użytkownikiem był H. C, działki rolnej B położonej na działce ewidencyjnej [...], ponieważ działka ewidencyjna nie była użytkowana rolniczo, stwierdzona powierzchnia działki rolnej wynosiła 0,00 ha; działki rolnej G położonej na działce ewidencyjnej [...], ponieważ działka ewidencyjna nie była użytkowana rolniczo, stwierdzona powierzchnia działki rolnej wynosiła 0,00 ha; działki rolnej H położonej na działce ewidencyjnej [...], ponieważ działka ewidencyjna nie była użytkowana rolniczo, stwierdzona powierzchnia działki rolnej wynosiła 0,00 ha; działki rolnej I położonej na działce ewidencyjnej [...], ponieważ działka ewidencyjna nie była użytkowana rolniczo, stwierdzona powierzchnia działki rolnej wynosiła 0,00 ha. Łączna powierzchnia zadeklarowanych działek do przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania wynosiła [...] ha. Zatem różnica w powierzchni działek zgłoszonych we wniosku i stwierdzonych podczas postępowania administracyjnego dla uzupełniającej płatności obszarowej obliczona według wzoru: ([...])przekroczyła 50% nieprawidłowości. Skutkowało to odmową przyznania płatności i wykluczeniem producenta z przywileju uzyskania płatności w ciągu kolejnych trzech lat, zgodnie z art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., który stanowi, że "Jeśli dla całkowitego zatwierdzonego obszaru objętego jednolitym wnioskiem, (...) obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony, zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia, o więcej niż 30%, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia nie zostanie przyznana na dany rok kalendarzowy w ramach tych systemów pomocy. Jeśli różnica ta przekracza 50% rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomoc do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym, zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5". Różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku dla uzupełniającej płatności obszarowej ([...] ha) a ustalonym przez organ ([...] ha) wyniosła [...] ha. Przemnożona przez stawkę uzupełniającej płatności obszarowej do jednego hektara wynoszącą na rok [...] r. [...] dała łączną kwotę sankcji w wys. [...] zł. w ciągu kolejnych trzech kolejnych lat kalendarzowych. Przemnożenie różnicy zadeklarowanej we wniosku dla płatności obszarowej ([...] ha) i stwierdzonej w toku kontroli ([...] ha) przez stawkę jednolitej płatności obszarowej do jednego hektara wynoszącą na rok [...] – [...] zł - dała sankcję w kwocie [...] zł w ciągu kolejnych trzech lat kalendarzowych. Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji stwierdził, iż kwestionowana decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. J. Ż. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że o przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli nie został powiadomiony i w niej nie uczestniczył. Tym samym kontrole zostały wykonane z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., co czyni zebrany w ich toku materiał dowodowy nieważnym. Ponadto, Skarżący zarzucił organowi II instancji powoływanie się w uzasadnieniu decyzji na przepisy nieobowiązującego Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r., które zostało zastąpione Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Przepisy Rozporządzenia nr 796/2004 nie zabraniają powiadomienia o planowanej kontroli, dlatego też, zdaniem J. Ż, organ winien powiadomić go przynajmniej na 1 godzinę lub 30 minut przed planowanym rozpoczęciem czynności kontrolnych. Skarżący stwierdził ponadto, że organ odwoławczy nie wskazał podstawy w oparciu o którą uznał za oczywistą omyłkę pisarską zarzut nie okazania mu zdjęć z kontroli. W tym zakresie J. Ż. podtrzymał swój zarzut niezapoznania go z materiałem zdjęciowym. Organ odwoławczy nie wskazał również osoby polecającej rozpatrzenie złożonego anonimowego donosu, który zgodnie z zarządzeniem Prezesa ARiMR z dnia 14 lipca 2004 r., nr 38/2004, powinien być pozostawiony bez rozpoznania, chyba, że żąda tego organ nadzorujący Agencję. J. Ż. wytknął również organowi odwoławczemu, że w uzasadnieniu swej decyzji podał, iż "analizując wykonane w [...] roku fotografie stwierdzić można, że od [...] r. łąki nie było skoszone" i jednocześnie oświadczył, że łąki były zawsze koszone a stawiane zarzuty są wymyślone. Odpowiadając na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny , zważył co następuje Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem - stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), doprowadziła Sąd do uznania, że wydając kwestionowaną decyzję nie naruszono przepisów prawa materialnego regulujących zasady przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Jednym z głównych zarzutów sformułowanych w skardze było naruszenie w prowadzonym postępowaniu przepisów prawa procesowego, a konkretnie art. 10 § 1 k.p.a., polegające na tym, że Skarżący nie został powiadomiony o terminie kontroli, która została bez jego udziału przeprowadzona w dniu 7 czerwca 2005 r., czym uniemożliwiono stronie czynny udział w tych czynnościach dowodowych. Ponadto, Skarżący zakwestionował prawidłowość powołania się przez organ odwoławczy na nieobowiązujące przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. Zarzuty te okazały się chybione. Zgodnie z art. 80 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.04.141.18), "Rozporządzenie (WE) nr 2419/2001 traci/moc. Jednak będzie nadal obowiązywało w kwestii wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2005 r.". Dalej, w art. 81 w/w Rozporządzenia podano, że wchodzi ono w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i że będzie ono obowiązywało w kwestii wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się od 1 stycznia 2005 r. (porównaj -pierwotny tekst art. 81 rozporządzenia w języku obcym). Oznacza to, że w niniejszej sprawie związanej z wnioskiem odnoszącym się do płatności za rok [...] organ prawidłowo przywołał w zaskarżonej decyzji przepisy Rozporządzenia nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U.UE.L.01.327.11) W myśl §17 w/w Rozporządzenia, zasadą jest, że kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Jeżeli jednak nie zagrażałoby to celowi kontroli, można zawiadomić o niej z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum. Okres wyprzedzenia nie może przekraczać 48 godzin z wyjątkiem uzasadnionych przypadków. Z regulacji tej wynika, że Skarżący nie musiał być zawiadomiony o terminie przeprowadzenia kontroli. Uznając, że zawiadomienie kontrolowanego mogłoby zagrażać celowi kontroli i odstępując od powiadomienia skarżącego o planowanych czynnościach organ I instancji prawa nie naruszył. Zdaniem Sądu, zawartą w §17 Rozporządzenia zasadę postępowania kontrolnego w stosunku do producentów rolnych należy traktować jako przepis szczególny w stosunku do ogólnych zasad wyrażonych w Kodeksie postępowania administracyjnego związanych z przeprowadzeniem dowodu (art. 79 k.p.a.). Ponadto, co do zasady, która jak wskazano wyżej uległa ograniczeniu mocą §17 Rozporządzenia Komisji (WE), odstąpienie od obowiązku zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin z siedmiodniowym wyprzedzeniem (art. 79 § 1 k.p.a.) nie oznacza, że tak przeprowadzony dowód jest z mocy prawa nieważny. W myśl bowiem art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 kpa). Skutkiem zaniechania przez organ zawiadomienia strony w trybie art. 79 § 1 k.p.a. może być natomiast uznanie przez Sąd, że brak udziału strony w oględzinach mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, że o ile Skarżący nie został powiadomiony o terminie oględzin i w czynności tej nie uczestniczył, to został zapoznany z wynikiem kontroli (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej nr 24762 z kopią protokołu kontroli), zawiadomiony o wznowieniu postępowania (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej nr 29543 z postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]), a w jego trakcie miał możliwość wypowiedzenia się do zgromadzonego materiału dowodowego, w tym do także do wyniku kontroli. Skarżący miał też możliwość złożyć konkretne wnioski dowodowe, celem podważenia trafności ustaleń organu (dowód: doręczone Skarżącemu wezwanie z dnia [...] r. do zapoznania się z materiałem dowodowym; zawiadomienie z dnia [...] r. o zakończeniu postępowania dowodowego). Za niezasadny zatem Sąd uznał również zarzut nieokazania Skarżącemu zdjęć, które zostały zrobione w trakcie czynności kontrolnych. Z podpisanej przez J. Ż. notatki z zapoznania z materiałem dowodowym z dnia [...] r. wynika, że został on zapoznany z materiałami zgromadzonym w sprawie przyznania płatności z tytułu JPO, UPO i ONW za rok [...], w tym, m.in. ze zdjęciami wykonanymi podczas kontroli. Reasumując, eksponowany w skardze zarzut uniemożliwienia stronie brania czynnego udziału w postępowania i naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. został uznany przez Sąd za chybiony. J. Ż. zakwestionował także trafność ustaleń kontroli, wedle których, zadeklarowane we wniosku pomocowym grunty nie były użytkowane rolniczo oraz stwierdził w trakcie postępowania administracyjnego, że zdjęcia zostały zrobione przez kontrolujących nie na jego działkach, zaś w samej skardze podniósł, iż nie wiadomo w którym konkretnie miejscu zostały one wykonane. W ocenie Sądu, poza ogólnym sformułowaniem zarzutu błędnych ustaleń faktycznych J. Ż. nie skonkretyzował go w sposób, który mógłby chociażby poddać w wątpliwość prawidłowość ustaleń organów w rozpoznawanej sprawie. Poza tym, że zarzut Skarżącego dot. faktu wykonania zdjęć na nie jego działkach dyskredytuje zarzut skargi o niezapoznaniu strony z tymże materiałem zdjęciowym, to wbrew stanowisku Skarżącego, organ, poprzez protokół kontroli, materiał zdjęciowy oraz oznaczenie na mapach miejsc jego wykonania, wykazał miejsce przeprowadzenia czynności kontrolnych. Zdaniem Sądu, ustaleń tych Skarżący skutecznie nie podważył. J. Ż. nie wskazał np. które z opisanych w decyzji zdjęć zrobiono na działce nie objętej jego wnioskiem pomocowym i w tym celu nie wniósł np. o przeprowadzenie oględzin w terenie weryfikujących ustalenia organu co do samego miejsca przeprowadzenia kontroli. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala uznać za zasadne, wyrażane w trakcie postępowania, wątpliwości Skarżącego odnoszące się do miejsca wykonania zdjęć na działce oznaczonej literą B. W aktach sprawy znajdują się mapy obejmujące obszar kontrolowanych działek na których kontrolujący oznaczyli miejsca z których zrobiono poszczególne zdjęcia o nr 105-0495 do nr 105-0500 i od nr 105-0504 do nr 105-0506 jak i kierunek w jakim został skierowany obiektyw przy ich wykonywaniu (dowód: szkice nr 1 i 2 obejmujące działki o nr ewid. [...]). Jako omyłkę Sąd uznał podanie w jednym ze zdań uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że analizując wykonane w [...] r. fotografie stwierdzić można, że "od [...] r." łąki nie były koszone. Oczywistym jest bowiem, że datą końcową do której organ mógł takie ustalenie poczynić był dzień kontroli i wykonania zdjęć, czyli [...] r. Zdaniem Sądu, poprzez przeprowadzone czynności dowodowe wykazano, że na dzień podejmowania decyzji przyznającej J. Ż. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok [...] r., tj. na dzień [...] r. istniały nieznane organowi okoliczności faktyczne, które uzasadniały wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz uchylenie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] r., nr [...] i orzeczenie o odmowie przyznania wnioskowanych płatności. Poza sporem pozostaje okoliczność dzierżawienia i użytkowania rolniczo przez H. C. działki stanowiącej własność J. Ż. nr [...] zadeklarowanej jako działka rolna A, już przed złożeniem przez Skarżącego wniosku o przyznanie płatności. Działka ta musiała ulec wykluczeniu z przyznania płatności jako niebędąca w posiadaniu producenta rolnego, za którego uznana może być, stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. Nr 6, poz. 40 ze zm.), osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca posiadaczem gospodarstwa rolnego (...) na będące w jej posiadaniu grunty rolne. Za należycie udowodniony przez organy Sąd uznał także fakt braku rolniczego użytkowania lub utrzymywania w dobrej kulturze rolnej przez producenta części z pozostałych działek zgłoszonych we wniosku z dnia [...] r. W stosunku do działek rolnych B, H oraz I producent rolny nie realizował wypasu zwierząt oraz nie dokonał koszenia roślinności co najmniej raz w roku w okresie wegetacyjnym. Na działce oznaczonej we wniosku lit. G nie stwierdzono deklarowanej rośliny pszenżyta lecz trawy i chwasty (vide: zdjęcie nr 104-0497 i 104-0498). Wobec ustalenia, iż w odniesieniu do całości ustalonego obszaru objętego wnioskiem o pomoc różnica powierzchni działek zgłoszonych we wniosku a ustalonych podczas kontroli dla przyznania płatności bezpośrednich przekroczyła 30%, to zgodnie z art. 32 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. Urz. WE L 327 z dnia 12.12.2001 r.), rolnikowi odmawia się udzielenia pomocy, do jakiej byłby uprawniony na podstawie art. 31 ust. 2 w danym roku kalendarzowym w ramach tych systemów pomocy. Jeżeli zadeklarowany obszar przekracza obszar ustalony o więcej niż 50%, rolnik jest ponownie wykluczony od otrzymania pomocy do kwoty równej tej która była przedmiotem odmowy, Kwota ta podlega odliczeniu od wszelkich wypłat pomocy w ramach jakichkolwiek systemów pomocy, określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, do których rolnik jest uprawniony w kontekście składanych przez niego wniosków w okresie trzech lat następujących po zakończeniu roku kalendarzowego, w którym dokonane zostały ustalenia. Sąd stwierdził, że o ile organ I instancji powołał prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie to organ II instancji błędnie oparł się w części wywodów uzasadnienia swojej decyzji na treści art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, które nie miało zastosowania do wniosków dotyczących przyznania płatności za rok [...]. Uchybienie to, z uwagi na tożsamość zawartych w obu Rozporządzeniach rozwiązań prawnych w tym zakresie, nie miało wpływu na wynik sprawy. Bez znaczenia na ocenę legalności zaskarżonej decyzji miało wyjaśnienie na podstawie jakich informacji organ I instancji podjął czynności kontrolne, czy był to donos anonimowy, czy podpisany. Istotne dla przeprowadzenia postępowania w trybie wznowienia postępowania było bowiem samo ujawnienia przez organ okoliczności faktycznych uzasadniających wzruszenie pierwotnej decyzji pomocowej i ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, które znajdowało oparcie w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (a nie we wskazanym przez organ I instancji art. 151 § 2 k.p.a.). Rekapitulując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który skutkować musiałby jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego, w związku z czym orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).