II SA/Sz 633/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi I. C.-W. i Z. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Burmistrz Miasta i Gminy decyzją wydaną w dniu [...] r. nr [...] zatwierdził inwestorom I. C. – W. i Z. W. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego (rozbudowa budynków: mieszkalnego nr [..] i gospodarczych) w [...] przy ul. [..], na działce nr[..] . Zrealizowany obiekt w części obejmującej lokal użytkowy w przyziemu budynku został przyjęty do użytkowania decyzją Starosty z dnia [...] r., [...] oraz w części mieszkalnej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Następnie, decyzją z dnia [..] r., [...] Wojewoda na skutek rozpoznania wniosku L. K. stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. udzielającej pozwolenia na budowę. Organ wywiódł, że kwestionowany obiekt zrealizowany został nie tylko na działce[...] , ale również na działce [...] oraz na działce[...] – w stosunku do której inwestorzy nie legitymowali się prawem do dysponowania na cele budowlane, nadto usytuowanie wybudowanego obiektu narusza § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozstrzygnięcie Wojewody zostało utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Powyższe spowodowało ostateczne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [..] z dnia [...] r. udzielającej pozwolenie na budowę. W związku z odmownym rozpoznaniem przez Ministra Infrastruktury wniosku inwestorów o zgodę na odstępstwo od warunków technicznych, wystąpili oni do organu powiatowego o wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie ich budynku do stanu zgodnego z prawem. Rozpoznając powyższy wniosek decyzją wydaną w dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazał inwestorom doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu technicznego, zgodnie z wykonaną ekspertyzą poprzez: -[...] -[...] -[...] . Na skutek odwołania L. K., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., [..] uchylił w całości decyzję organu powiatowego z dnia [..] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że z uwagi na unieważnienie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [..] r. zastosowanie winny mieć przepisy art. 50 – 51 Prawa budowlanego. Powyższe skutkowało wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [..] r., [..] nakazującej I. C. – W. i Z. W. na podstawie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wykonanie opisanych powyżej czynności w celu doprowadzenia budynku mieszkalno-usługowego do odpowiedniego stanu technicznego w terminie do [...] r. Przedmiotowe rozstrzygnięcie, w wyniku rozpoznania przez ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego odwołania L. K. oraz inwestorów zostało, w części dotyczącej obowiązku zamknięcia istniejących otworów okiennych przeziernym materiałem, uchylone i w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego zastąpione obowiązkiem zamurowania istniejących otworów okiennych w ścianach zwróconych bezpośrednio w stronę granicy działki nr[...] . Ponadto organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania pozostałych obowiązków i wyznaczył nowy termin do dnia [...] r., w pozostałej części utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 393/13 oddalił skargę inwestorów na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Niewykonanie przez I.C. – W. i Z. W. obowiązku nałożonego decyzją organu budowlanego z dnia [...] r. w zakreślonym do dnia [...] r. terminie skutkowało wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] r., w oparciu o przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, decyzji nakazującej skarżącym rozbiórkę budynku mieszkalno – usługowego zlokalizowanego na działce nr [...] oraz [...] w [...] przy ul.[...] . Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy i po stwierdzeniu niewykonania obowiązku, tak jak w przedmiotowej sprawie, wydaje decyzję nakazującą rozbiórkę. W odwołaniu od powyższej decyzji I. C. – W. i Z., reprezentowani przez pełnomocnika adwokata P. W., wnieśli o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji podnosząc następujące zarzuty: - naruszenie przepisów procedury administracyjnej mające wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, 77, 107 § 3 oraz art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, - brak wyczerpującego zbadania sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a przez to wydanie decyzji krzywdzącej skarżących, - niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak poinformowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłoszonych żądań. Skarżący zarzucili, że wykonanie nałożonego na nich obowiązku doprowadziłoby do utraty charakteru mieszkalnego budynku, w którym zamieszkują. Na poparcie swojej tezy powołali się na załączoną do odwołania ekspertyzę techniczną nr [...] sporządzoną przez mgr inż. arch. J. Ł.. Ponadto, zdaniem skarżących, wykonanie zaskarżonej decyzji, nakazującej rozbiórkę przedmiotowego budynku, spowoduje po ich stronie utratę konstytucyjnego prawa do mieszkania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] r., [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 i 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ( Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) podzielił stanowisko organu I instancji i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w rozpoznawanej sprawie, organ wyjaśnił, że w badanej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem nałożono na inwestorów obowiązek wykonania opisanych w decyzji z dnia [...] r. robót budowlanych. Rozstrzygnięcie podjęte w tym zakresie zostało poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który nie dopatrzył się żadnych uchybień, czemu dał wyraz w wyroku z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 393/13. Obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, w celu doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem, orzeczonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ostateczną decyzją administracyjną inwestorzy nie wykonali, co spowodowało, że organ powiatowy nie mógł zakończyć swojego postępowania w inny sposób, niż wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących niewykonalności nałożonego na nich obowiązku, organ podkreślił, że był on przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę nie podzielając argumentacji skarżących w tym zakresie. Natomiast postanowienia wyroku są dla organów nadzoru budowlanego wszystkich instancji wiążące i nie mogą być przez nie podważane. Odnosząc się do wątpliwości zawartych w załączonej ekspertyzie, a dotyczących obowiązku zamknięcia istniejących otworów drzwiowych skrzydłami drzwi przeciwpożarowych klasy min. E-30 wyposażonych w samozamykacze lub utworzenia loggi, organ wyjaśnił, że wykonanie tego nakazu w sposób wystarczający eliminowałoby problem istnienia w budynku otworów drzwiowych skierowanych bezpośrednio w stronę granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi, czego nie podważył również Wojewódzki Sąd Administracyjny. Końcowo organ potwierdził, że w dniu [...] r. zostało złożone w PINB pełnomocnictwo udzielone przez skarżących radcy prawnemu B. D., natomiast organ powiatowy zawiadomienie z dnia [...] r. w przedmiocie uprawnień wynikających z przepisów art. 10 K.p.a. wysłał bezpośrednio do skarżących. Powyższe stanowi niewątpliwie uchybienie proceduralne, jednakże zostało ono usunięte w toku postępowania odwoławczego poprzez poinformowanie o przysługujących uprawnieniach aktualnego pełnomocnika skarżących. Na decyzję organu odwoławczego I.C. – W. i Z. W., reprezentowani przez pełnomocnika adwokata P.W., złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo braku przesłanek do jego zastosowania oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez nierozważenie wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, podanie nieprawidłowej podstawy prawnej decyzji, załatwienie sprawy z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz art. 8 K.p.a. poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników. W ocenie skarżących, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego jest błędne i nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy naruszając obowiązek wynikający z art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ nie wykonywali oni robót budowlanych definiowanych przez ustawę Prawo budowlane jako budowę. Sam organ wskazał, że zrealizowali oni obiekt zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, który następnie Starosta Powiatu decyzją z dnia [...] r. przyjął do użytkowania, co powoduje, że również art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nie powinien być stosowany, ponieważ roboty budowlane nie zostały wykonane w sposób przewidziany przepisem art. 50 ust. 1, czyli bez wymaganego pozwolenia na budowę , w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Skarżący prowadzili budowę na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która została wyeliminowana z obrotu prawnego i z tego względu nie mogą być traktowani jako osoby dopuszczające się samowoli budowlanej, bądź jako osoby prowadzące roboty bez pozwolenia na budowę, ponieważ byłoby to równoznaczne z przerzucaniem na nich konsekwencji błędnej decyzji organu administracyjnego. Skarżący powołali się na wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 lipca 1993 r. pogląd, zgodnie z którym ostateczne pozwolenie na budowę kreuje stan nabycia przez inwestora prawa w oparciu o zasadę domniemania prawidłowości ostatecznych decyzji administracyjnych. W przypadku stwierdzenia nieważności ostatecznego pozwolenia na budowę, gdy inwestycja została już zrealizowana legalnie, a roboty nie zostały wstrzymane przez właściwy organ, to ponowne postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę winno ulec umorzeniu. W dalszej części, również powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący wywiedli, że wyeliminowanie pozwolenia na budowę nie skutkuje automatycznie niemożnością użytkowania obiektu, ponieważ uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę winno spowodować podjęcie przez organ nadzoru budowlanego z urzędu postępowania w celu oceny zgodności z przepisami wykonanych robót. Nadto, legalizacja obiektu budowlanego, wybudowanego w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę, wyeliminowanych następnie z obrotu prawnego, powinna nastąpić w trybie art. 59 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w sprawie wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz.270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu nadzoru budowlanego wydana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nakazująca I. C. –W. i Z. W. rozbiórkę budynku mieszkalno-usługowego, usytuowanego w [...] na działce nr [...] przy ul.[...] . Decyzja ta jest konsekwencją niewykonania przez właścicieli ww. budynku obowiązków nałożonych decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ([...] ) dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane - tj. uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nakazującą I. C.-W. i Z. W. wykonanie następujących czynności w celu doprowadzenia ww. budynku do odpowiedniego stanu technicznego : "istniejące otwory okienne w granicach z działkami nr [...] i nr [...] należy zlikwidować poprzez zamknięcie ich przeziernym materiałem, np. luksferami bądź przeszkleniami przeciwpożarowymi klasy min. E-30, istniejącej otwory drzwiowe ( wejście , drzwi balkonowe) należy zamknąć w obecnych miejscach przy pomocy skrzydeł przeciwpożarowych klasy min. E-30 wyposażonych w samozamykacze lub tworząc loggie ( podcienie); drzwi te należy zamontować w nowych ścianach wewnętrznych min. klasy REI 60 usytuowanych pod katem 90[pic] do granicy działki", nakładającą obowiązek zamurowania istniejących w budynku otworów okiennych w ścianach bezpośrednio zwróconych w stronę działek [...] oraz uchylającą ww. decyzję w części dotyczącej terminu wykonania pozostałych obowiązków i wyznaczającą termin do dnia 30 września 2013 r., natomiast w pozostałej części utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję ZWINB małżonkowie W. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 393/13 oddalił skargę. Wyrok uprawomocnił się w dniu 1 sierpnia 2013 r. Poza sporem jest, że będący przedmiotem postępowania budynek mieszkalno-usługowy został wzniesiony na podstawie pozwolenia na budowę, której to decyzji Wojewoda stwierdził nieważność a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję tę utrzymał w mocy. Wniesione skargi: do WSA w Warszawie oraz kasacyjna do NSA zostały oddalone ( wyrok WSA z dnia 7.03.2008- VII SA/Wa 1962/07 i wyrok NSA z dnia 3.09.2008 II OSK 1348/08). Po uporządkowaniu stanu prawnego inwestycji skarżących w innych postępowaniach zawisłych przed organami administracji architektoniczno-budowlanej i organami nadzoru budowlanego, PINB wszczął postępowanie naprawcze, którego celem było doprowadzenie inwestycji skarżących – wobec wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę- do stanu zgodnego z prawem. W związku z tym, że postępowanie to może być prowadzone w takim zakresie, w jakim została wydana a następnie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja o pozwoleniu na budowę, na inwestorów został nałożony obowiązek wykonania określonych w decyzji czynności w wyznaczonym terminie. W myśl art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z treści tego przepisu wynika, że zarówno decyzja, orzekająca o wykonaniu wcześniej nałożonego, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2, obowiązku, jak i decyzja nakazująca zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, są decyzjami zależnymi, to znaczy decyzjami, których pojawienie się w obrocie prawnym jest konsekwencją uprzedniego orzeczenia o obowiązku wykonania w określonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wydanie decyzji "sprawdzającej" (art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego) nie mogłoby nastąpić, gdyby wcześniej nie orzeczono o nałożeniu obowiązku. Sytuacja "niewykonania obowiązku", o jakim mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 jest elementem hipotezy art. 51 ust. 3 pkt 2, który był podstawą orzekania w sprawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 411/07 dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem, w razie ustalenia, że inwestor w zakreślonym terminie nie wywiązał się z nałożonego na niego w trybie art. 51 ust 1 pkt 2 obowiązku, organ nadzoru jest zobowiązany do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie, po uprawomocnieniu się wyroku WSA z dnia 22 maja 2013 r., PINB w dniu [...] r. przeprowadził kontrolę budynku należącego do skarżących i w obecności I. C.-W. stwierdził, że obowiązki nałożone w postępowaniu naprawczym decyzją [..] z dnia [...] r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego- nie zostały wykonane. Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że decyzja ta nie zawiera wad skutkujących jej uchyleniem. Za prawidłowe uznać należy ustalenia organów co do niewykonania przez skarżących nałożonych na nich obowiązków. Powyższe wynika wprost z całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z oświadczenia samej skarżącej. Podkreślić należy, że na podstawie art. 153 P.p.s.a, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W świetle tego przepisu organ nie mógł kontestować, tak jak tego oczekiwaliby skarżący, w postępowaniu sprawdzającym wykonania decyzji z dnia [...] r. zakresu i zasadności nałożenia na inwestorów obowiązków w postępowaniu naprawczym, w tym w oparciu o załączoną ekspertyzę techniczną sporządzoną na zlecenie skarżących przez rzeczoznawcę budowlanego J. Ł., bowiem kwestia ta została już definitywnie rozstrzygnięta. W postępowaniu sprawdzającym, jedynie wykonanie całości nałożonych obowiązków uprawnia organ do orzekania w oparciu o przepis art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Stwierdzenie, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, iż obowiązki nie zostały wykonane, uzasadnia zastosowanie normy określonej w pkt 2. Dodać również należy, że w postępowaniu naprawczym tylko wykonanie nałożonych obowiązków w całości chroni inwestora przed orzeczeniem nakazu rozbiórki. Innych, alternatywnych rozwiązań przepisy Prawa budowlanego w tym zakresie nie przewidują. Reasumując, organy nadzoru budowlanego były nie tylko uprawnione, lecz wręcz zobowiązane do nałożenia na skarżących obowiązku dokonania rozbiórki budynku. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze wskazać należy, że wprawdzie zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisu art.51ust.3 pkt 2 Prawa budowlanego, to jednak przypomnieć należy, że postępowanie naprawcze było prowadzone również w oparciu o przepis art. 51 ust. 7 odnoszący się do inwestycji już zrealizowanych, co znalazło odzwierciedlenie w decyzjach nakładających na skarżących obowiązek wykonania określonych robót budowlanych. Zarzut nieprawidłowej podstawy prawnej jest zatem chybiony. Odnosząc się z kolei do naruszenia przez organ art. 59 Prawa budowlanego, to podkreślić należy, że w przypadku, gdy inwestor (tak jak w tej sprawie) dokonał istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę, a następnie w wyniku postępowania naprawczego nie doprowadził obiektu do stanu zgodnego z prawem, nie może oczekiwać, że otrzyma pozwolenie na użytkowanie, które zalegalizuje niejako stwierdzone nieprawidłowości. Niezasadne, w świetle powyższych wywodów, są nadto zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7, 77, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 8, których naruszenia, w stopniu który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd nie stwierdził. Podkreślić również należy, że powoływanie się na orzecznictwo sądów administracyjnych w sytuacji wielokrotnych zmian przepisów Prawa budowlanego dotyczących postępowania naprawczego, winno następować z uwzględnieniem ewolucji przepisów dotyczących tego zagadnienia. Bezrefleksyjne wskazywanie na stanowisko sądów administracyjnych w sytuacji, gdy orzeczenia dotyczą tzw. starego stanu prawnego nie może stanowić skutecznego uzasadnienia podnoszonych zarzutów, których celem jest wykazanie braku legalności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. o oddaleniu skargi.