II SA/Sz 634/09

Dnia 17 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 634/09 oddalającego skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 września 2009 r. oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego. Pismem z dnia [...] r. M. B. wystąpił do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie i doręczenie wyroku z dnia 17 września 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że w okresie wydania wyroku i późniejszym z uwagi na stan zdrowia nie mógł podjąć żadnych czynności w sprawie, ponieważ choroba tj. zaburzenia psychiczne wyłączyła go z normalnego funkcjonowania w społeczeństwie oraz uniemożliwiła złożenie w przewidzianym terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Dopiero teraz Jego stan zdrowia poprawił się w takim stopniu, że mógł zorientować się że w sprawie zapadł niekorzystny dla niego wyrok. Do wniosku skarżący załączył zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu [...] r. z którego wynika, że wymaga On systematycznego leczenia z powodu zaburzeń depresyjno – neurastenicznych i boreliozy. Nadto w odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący oświadczył, że o wydaniu wyroku oddalającego jego skargę dowiedział się w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Skarżący o wydaniu wyroku w sprawie z Jego skargi dowiedział się w dniu [...] r., a wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożył w dniu [...]r., a więc z zachowaniem 7 – dniowego terminu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie zachował terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie i doręczenie wyroku, który ogłoszony został w dniu 17 września 2009 r. Tym samym 7- dniowy termin do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upłynął z dniem 24 września 2009 r. Tymczasem wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku został złożony w dniu [...] r., a więc ze znacznym uchybieniem terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Brak winy po stronie dokonującego czy zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Zarazem należy zauważyć, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym zostanie zachowany siedmiodniowy termin opisany w art. 87 § 2 P.p.s.a. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem – z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Przywrócenie terminu może nastąpić tylko w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowana argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie, we wniosku o przywrócenie terminu skarżący powołał się na zaburzenia psychiczne, które uniemożliwiły mu działanie w sprawie i terminowe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W ocenie Sądu stan zdrowia skarżącego nie jest okolicznością, która mogłaby uzasadniać wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Skarżący nie wykazał, aby charakter jego choroby uniemożliwiał mu terminowe wniesienie wniosku. Z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego wynika jedynie, że skarżący wymaga leczenia z powodu zaburzeń depresyjno-neurastenicznych i boreliozy. Natomiast nie wynika z niego aby skarżący był obłożnie chory, a choroba uniemożliwiała mu podejmowanie świadomych działań. Dodatkowo należy wskazać, że skarżący zamieszkuje wspólnie z rodzicami, niezrozumiałe jest więc dla Sądu dlaczego skarżący nie skorzystał z ich pomocy. Nadto, mając na uwadze okoliczności związane ze stanem zdrowia skarżącego ( przy uwzględnieniu tego, że w przypadku skarżącego nie można mówić o nagłej chorobie, ale o pewnym stanie zaburzeń depresyjnych, który utrzymywał się przez pewien czas), Sąd stwierdza, iż skarżący powinien był rozważyć możliwość skorzystania z pomocy pełnomocnika, wykazując w ten sposób dbałość w prowadzeniu własnych spraw. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 86 § 1 ustawy, orzekł jak w sentencji.