II SA/Sz 636/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz /spr./ Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego o d d a l a skargę L. M. pismem z dnia [...] wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznanie zasiłku stałego. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, po rozpatrzeniu wskazanego wniosku, wydał w dniu [...] decyzję nr [...], w której odmówił L. M. przyznania pomocy w postaci zasiłku stałego, powołując się na przepis art. 13 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004r. (DzU z 2004 r., Nr 64, poz. 593). Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i odwołał się do organu II instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] na skutek rozpatrzenia odwołania L. M. z dnia [...] wydało decyzję utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Nr [...] z dnia [...]. Organ podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 13 marca 2004r. oraz podał, że przepis przyznający osobie pozbawionej wolności prawo do 30 % przyznanych świadczeń, na który powołuje się w odwołaniu L. M., jest przepisem już nieobowiązującej ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. L. M. w dniu [...] /data stempla pocztowego/ skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] i wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej . W uzasadnieniu skarżący ponownie przytoczył argumenty podnoszone przez niego we wniosku o przyznanie zasiłku stałego oraz w odwołaniu z dnia [...]. Skarżący podał, że orzeczeniem Zespołu ds. Orzekania został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i jako osobie niepełnosprawnej przysługuje jemu zasiłek stały, który powinien być przyznany na podstawie art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Nadto skarżący zarzucił istnienie dwóch sprzecznych ze sobą przepisów art. 13 i art. 37 w ustawie o pomocy społecznej, co skutkuje dobrowolną interpretacja zapisów ustawy przez organy stosujące ww. przepisy oraz oświadczył, że spełnia wszelkie kryteria do uzyskania pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego, bowiem jest osobą niezdolną do pracy i z racji pobytu w zakładzie karnym pozbawioną możliwości zarobkowania. W odpowiedzi na skargę L. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie jest zasadna. Zasady i tryb przyznawania świadczeń z pomocy społecznej określa ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r., Nr 64, poz. 593 ze zm.). W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepis art. 13 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, który jednoznacznie stanowi, że osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Skarżący, zarówno w dacie składania wniosku o zasiłek stały przebywał w zakładzie karnym, jak i dotychczas jest osobą odbywającą karę pozbawienia wolności, stąd też w myśl cytowanego przepisu ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (obowiązującej od dnia 1 maja 2004 r.) nie jest osobą uprawnioną do otrzymania pomocy społecznej, nawet gdyby spełniał przesłanki do uzyskania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, które określa art. 37 ust 1 powołanej ustawy. Dodatkowo, w odpowiedzi na zarzuty podniesione w skardze, wskazać należy, że z dniem wejścia w życie przepisów ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r., zgodnie z art. 160 tej ustawy, utraciła moc ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, na której przepisy powołuje się skarżący. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak na wstępie.