II SA/Sz 637/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. P. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Prezydent Miasta Ś. decyzją z dnia [...]r. orzekł o wymeldowaniu U. P. i Jej syna A. T. z pobytu stałego, z lokalu położonego w Ś. przy ul. W. Od tej decyzji U. P. wniosła odwołanie. Wojewoda postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] stwierdził, że U. P. wniosła odwołanie – od decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...]r. w przedmiocie wymeldowania – z uchybieniem terminu. W dniu [...]r. U. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewody skargę na decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...]r. w przedmiocie wymeldowania wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia [...]r. Sąd zobowiązał U. P. do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie m.in. daty i numeru skarżonego aktu. Skarżąca w wykonaniu powyższego zarządzenia w piśmie z dnia [...]r. podała, ze skarży decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Prezydent Miasta Ś. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 152, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., który uzależnia przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania ( przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga z przesłanek została określona w art. 247 P.p.s.a. i ma charakter negatywny. Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje stronie wobec oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego ( por. Jan Paweł Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. – Komentarz W-wa 2006r. , str. 508). Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie – jak wynika to z pisma skarżącej z dnia [...]r.- U. P. wniosła skargę na decyzję organu I instancji tj. Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...]r. w przedmiocie wymeldowania. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W przypadku wskazanej przez skarżącą decyzji organu I instancji z dnia [...]r. przysługiwało jej prawo wniesienia odwołania do Wojewody w sposób i w terminie wskazany w decyzji. Skarżąca – jak wynika to z akt administracyjnych - wprawdzie wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Tak więc, z przyczyn formalnych odwołanie nie zostało rozpoznane merytorycznie przez organ II instancji. W takiej zaś sytuacji należało uznać, że skarga wniesiona na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia i na mocy art. 58 § 2 pkt 6 P.p.s.a. podlega odrzuceniu , a zatem skarga jest oczywiście bezzasadna, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy stosownie do art. 247 P.p.s.a. Z powyższych względów Sąd odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.