II SA/Sz 638/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka- Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania postanawia: odrzucić skargę A.C. - funkcjonariusz Służby Więziennej - w dniu [...] złożył do Dyrektora Zakładu Karnego w [...] wniosek o przyznanie równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kpa, art. 178 ust. 1, art. 192 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 79, poz. 523) Dyrektor Zakładu Karnego w [...] odmówił A.C. otrzymania równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania w wysokości [...] zł dziennie. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że z zebranych materiałów dowodowych w sprawie wynika, iż A.C. odziedziczył spadek po dziadku Z.D. prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] w wysokości [...] części nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz po babci G.D. w wielkości [...] części nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, a tym samym nabył tytuł prawny do części lokalu położonego przy ul. [...] w [...]. Zdaniem organu w myśl art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszowi Służby Więziennej z tytułu braku mieszkania należy uznać, że przyznanie równoważnika pieniężnego jest nieuzasadnione. A.C. od powyższej decyzji złożył odwołanie. W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 104, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 178 ust.1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej nie uwzględnił odwołania i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję A.C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł między innymi, że udział w majątku spadkowym nie oznacza nabycia prawa do poszczególnych składników majątkowych, ani do jakiejkolwiek części tych składników. Prawo takie można nabyć dopiero po przeprowadzeniu działu spadku. Tym samym uznanie przez organ, że skarżącemu przysługuje tytuł prawny do lokalu ze względu na posiadanie udziału w majątku spadkowym odziedziczonym po dziadkach, zdaniem skarżącego, jest całkowicie bezpodstawne i niezgodne z treścią przepisów K.c. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sąd administracyjny przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania swojej właściwości w sprawie. Wskazać należy, że odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego następuje w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 ww. ustawy). Odrzucenie skargi z wymienionego powodu nastąpi także wówczas, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych. Podkreślić trzeba, że z dniem 13 sierpnia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz.523 ze. zm.), która przewidziała w rozdziale 20, zatytułowanym "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego", nowe zasady postępowania w tych kwestiach. Zgodnie z art. 217 tej ustawy sprawy ze stosunku służbowego rozstrzyga przełożony w formie pisemnej, a przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Natomiast, z mocy art. 218 ustawy o Służbie Więziennej, sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji, od których funkcjonariusz może w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Z kolei sprawy wynikające z podległości służbowej, wymienione w art. 219 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego ( art.219 ust.2 ww. ustawy ). Przepisem ustalającym generalną właściwość sądów w sprawach roszczeń funkcjonariuszy Służby Więziennej jest art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którym spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Sąd zważył, że spór objęty niniejszą skargą dotyczy przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego, a więc dotyczy realizacji uprawnień wynikających z treści stosunku służbowego i nie należy do spraw wymienionych w art. 218 ust. 1 ww. ustawy, podlegających kognicji sądów administracyjnych. W konsekwencji Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi