II SA/Sz 641/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi Gminy M. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Wnioskiem z dnia [...] r. [...] Spółka [...] z siedzibą w W. wniosła o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] wraz z przyłączem energetycznym (część zalicznikowa), w miejscowości K., G. M., na działce o nr ew. [...] obręb K.. 2. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wnioskodawcy pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] wraz z przyłączem energetycznym (część zalicznikowa) i o ściśle określonych w tym rozstrzygnięciu parametrach – na działce o nr ew. gruntu [...] obręb K.. W podstawie prawnej powołano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej ustawą. 3. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli: G. M., A. O., P. O., G. M., L. M., K. M. i K. M.. K. M. i K. M. oraz G. M. i L. M. zarzucili jej naruszenie: - art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 35 ust.1 Prawa budowlanego w wyniku uznania, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz przyjęcie, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na ludzi i środowisko, - art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 1 ust. 2 oraz art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego rażąco naruszającego ład przestrzenny oraz naruszenie interesu publicznego lokalnej społeczności. W oparciu o powyższe zarzuty Odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. A. O. i P. O. wywiedli, że sporna inwestycja spowoduje ograniczenie dostępu światła do ich działki. Ponadto usytuowanie stalowej wieży o wysokości [...]m będzie stanowić dysonans przestrzenny w sąsiedztwie niskiej zabudowy mieszkaniowej, usług i zieleni. Z kolei Burmistrz M. podniósł, że w sąsiedztwie planowej na działce nr [...] rzeczonej inwestycji, w odległości ok. [...]m istnieje już wieża telefonii komórkowej. Dla kształtowania ładu przestrzennego i zachowania zrównoważonego rozwoju wsi K. zasadnym jest ograniczenie możliwości powstania kolejnej tego typu inwestycji. Nadto zdaniem organu przy wydawaniu kwestionowanej decyzji nie uwzględniono interesu społecznego oraz ładu przestrzennego, skutkiem czego winna ona zostać uchylona. 4. Wojewoda Z. decyzją wydaną w dniu [...] r., nr [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Organ wyjaśnił, że teren planowanej inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "m.p.z.p.") przyjętego uchwałą Nr LXV/512/2010 Rady Miejskiej w Myśliborzu z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy M. w miejscowości K. (Dz.Urz. Woj. Zach. z 2010 r. poz. 1527). Objęta inwestycją działka nr [...] położona jest w terenie elementarnym m.p.z.p. oznaczonym symbolem [...], który jest przeznaczony pod uprawy rolnicze i na którym obowiązuje zakaz lokalizowania zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi, w tym zabudowy zagrodowej, zakaz lokalizacji wież elektrowni wiatrowych, utrzymanie istniejącej sieci melioracyjnej oraz zakaz zabudowy nie związanej z produkcją rolniczą, w tym zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych. Nadto teren inwestycji nie znajduje się w strefie archeologicznej, natomiast położony jest w strefie ochrony konserwatorskiej w związku z czym przeprowadzenie inwestycji uzgodnione zostało z Z. W. K. Z.. Jak wskazał Organ, zgodnie z treścią art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121) stacja bazowa telefonii komórkowej jako inwestycja z zakresu łączności publicznej jest inwestycją celu publicznego, natomiast słupy, wieże i maszty stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną w rozumieniu stawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1907). Przyjęty uchwałą nr LXV/512/2010 Rady Miejskiej w Myśliborzu m.p.z.p. nie ustala miejsc w których należy sytuować wieże telefonii komórkowej. § 4 ust. 3 pkt 1 w ustaleniach ogólnych dotyczących zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego stanowi jedynie o zabezpieczeniu środowiska przed emisją szkodliwych fal elektromagnetycznych, a zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, jeżeli inwestycja spełnia wymogi dotyczące dopuszczalnych poziomów emisji pola elektromagnetycznego, wskazany przepis prawa miejscowego nie może stanowić samodzielnej przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania wynika, że sporna inwestycja nie narusza ustaleń m.p.z.p., a tym samym brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja organu I instancji narusza art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego. W ocenie Wojewody podnoszony przez K. M., K. M. oraz G. M. i L. M. zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może stanowić przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Organy administracji architektoniczno-budowlanej zarówno I i II instancji sprawdzają przed udzieleniem pozwolenia na budowę zgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. Podobnie w odniesieniu do zarzutu G. M. dotyczącego zmian układu przestrzennego w wyniku realizacji budowy przedmiotowej wieży telefonii komórkowej Organ wyjaśnił, ze kształtowanie ładu przestrzennego należy do właściwego organu stanowiącego gminy i zarzuty w tym przedmiocie nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestor przedstawił analizę lokalizacji inwestycji pod kątem krajobrazu, a Z. W. K. Z. uznał, że jest ona dopuszczalna ze strony konserwatorskiej. Organ wskazał, że materialną podstawę w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę stanowią przepisy materialnego prawa administracyjnego oraz postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) budynek z pomieszczaniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych, którymi w sprawach udzielenia pozwolenia na budowę masztu antenowego telefonii komórkowej są m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., Nr 193, poz. 1883) i inne dotyczące kwestii udzielenia pozwolenia na budowę. Organ uwypuklił, że z analizy sumarycznego oddziaływania anten: dla azymutu [...] zasięg oddziaływania anten wynosi [...] dla azymutu [...] zasięg oddziaływania anten od wieży wynosi [...], a dla azymutu [...] zasięg ten wynosi [...]. Pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych niż [...] nie będą występowały w miejscach dostępnych dla ludności. Promieniowanie w odległości [...] m od stacji przy maksymalnym i minimalnym pochyleniu anten od [...] dla poszczególnych anten sektorowych występują na wysokości [...] Natomiast minimalna wysokość oddziaływania ponadnormatywnej gęstości pola magnetycznego nad budynkami o wysokości ok. [...] w azymucie anten [...] występuje na wysokości minimalnej [...]. Wskazane w projekcie budowlanym wartości oddziaływania pola elektromagnetycznego odpowiadają maksymalnej wydajności pracy wieży telefonii komórkowej, a z analizy występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,[...] wynika, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ podniósł, że także bez wpływu na planowaną inwestycję pozostaje fakt zlokalizowania w jej sąsiedztwie innej wieży telefonii komórkowej. W projekcie budowlanym Inwestor przedstawił sumaryczny zasięg oddziaływania pól elektromagnetycznych o poziomach emisji większych niż dopuszczalne. Przedstawiona analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,[...] nie wskazuje na występowanie w analizowanym obszarze maksymalnego zasięgu pola elektromagnetycznego, wynoszącego zgodnie z opracowaniem [...], emisji pola elektromagnetycznego emitowanego z innej wieży telefonii komórkowej. Z wyjaśnień Inwestora przedłożonych razem z rozszerzoną analizą występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,[...] wynika, że obszary ponadnormatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych projektowanej stacji i istniejącej nie kumulują się. Za bezzasadny Organ odwoławczy uznał także zarzut dotyczący, ograniczenia w wyniku realizacji spornej inwestycji, dostępu do światła dla terenów sąsiednich wyjaśniając, że zaprojektowana wieża stanowi konstrukcję kratownicową o zmiennych wymiarach trzonu od [...] i nie powoduje przesłaniania sąsiednich obiektów budowlanych. W ocenie Organu odwoławczego Organ I instancji nie uchybił przepisom procedury administracyjnej, zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, podjęto wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego, a wydana w oparciu o powyższe decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy. Przy czym, jak wskazał Organ, decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, a jest decyzją związaną, co oznacza, że jeżeli inwestor spełnił wszelkie warunki – organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w przeciwnym razie jest obowiązany do wydania decyzji negatywnej. W sprawie brak było przesłanek do wydania decyzji negatywnej. 5. Nie zgadzając się z opisanym rozstrzygnięciem Gmina M. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając wydanie jej z nieuwzględnieniem interesu społecznego oraz ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury historycznej wsi K.. W ocenie Skarżącej planowana inwestycja godzi w interes społeczny, co potwierdza również negatywne stanowisko wyrażone przez Radę Sołecką wraz z sołtysem Sołectwa K. , która podnosiła problem bliskości innej wieży telefonii komórkowej oraz obawy mieszkańców o zdrowie z uwagi na małą odległość planowanej wieży od ich gospodarstw. Nadto zdaniem Skarżącej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej winno uwzględniać wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe historycznej wsi K., a usytuowanie spornej wieży o wysokości [...] stanowić będzie dysonans przestrzenny w sąsiedztwie niskiej zabudowy mieszkaniowej, usług i zieleni. Anteny stacji zawsze będą górowały nad terenem i okoliczna zabudową , co wprowadzi dysharmonię w istniejący sposób zagospodarowania terenu. 6. W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przeprowadzona przez sąd wojewódzki w granicach tak określonej kognicji kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno, co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów administracji nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 8. Kontrolowana sprawa dotyczy przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] wraz z przyłączem energetycznym (część zalicznikowa). Wieża o wysokości trzonu [...] oraz łącznej wysokości [...] m n.p.t. stanowić będzie konstrukcję nośną dla anten sektorowych i radiolinii wraz z urządzeniami pomocniczymi. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Z. utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę ww. inwestycji [...] Zgłoszoną inwestycję organy architektoniczno-budowlane zobowiązane były ocenić w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz.756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust.1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu, określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Przywołany przepis określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Podstawowym obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Decyzja wydawana w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest oparta na uznaniu administracyjnym. Stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku spełnienia wymogów wynikających z ustawy, organ nie ma możliwości, aby odmówić wnioskowanego pozwolenia. Obiekt będący przedmiotem wniosku Inwestora, jako inwestycja zakresu łączności publicznej, zgodnie z treścią art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi inwestycję celu publicznego, natomiast słupy, wieże i maszty stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną w rozumieniu ustawy Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie natomiast z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. 9. W sprawie strona Skarżąca zarzuciła naruszenie interesu społecznego poprzez nieuwzględnienie bliskości innej wieży telefonii komórkowej oraz obaw mieszkańców o zdrowie z uwagi na małą odległość Ich gospodarstw od planowanej wieży. Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż wobec przyjęcia ustawowych (w drodze przepisów wykonawczych do ustawy), standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola odpowiedniego organu sprowadza się do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Rozstrzygając zagadnienia związane z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko organ nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej (zob. wyrok z dnia 31 stycznia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1961/06, wszystkie przywoływane orzeczenia: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ architektoniczno-budowlany nie może zatem odmówić pozwolenia na budowę dla inwestycji, która nie narusza przewidzianych prawem kryteriów oddziaływania. Przeprowadzone przez Organy w tym zakresie postępowanie wykazało, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń m.p.z.p. Działka nr [...] objęta inwestycją położona jest w terenie elementarnym m.p.z.p. oznaczonym symbolem [...], który jest przeznczony pod uprawy rolnicze i na którym obowiązuje zakaz lokalizowania zabudowy przeznaczonej na pobyt stały pobyt ludzi, w tym zabudowy zagrodowej, zakaz lokalizacji wież elektrowni wiatrowych, utrzymanie istniejącej sieci melioracyjnej oraz zakaz zabudowy nie związanej z produkcją rolniczą, w tym zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych. Z załączonego do projektu opisu technicznego jednoznacznie wynika, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji zamyka się w granicach działki nr [...], obiekt ten nie emituje zanieczyszczeń gazowych, pyłowych i płynnych, nie emituje hałasu oraz wibracji jak też nie ogranicza dostępu do światła dziennego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi. Zgodnie natomiast z załączoną do projektu dokumentacją techniczną organy prawidłowo ustaliły, że ponadnormatywne oddziaływanie (o wartościach wyższych niż [...] W/m2) występuje w miejscach niedostępnych dla ludności. Z uwagi na minimalną wysokość ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji wynosząca [...] m n.p.t. inwestycja nie ograniczy użytkowania działek sąsiednich. Podstawę określenia obszaru ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji stanowi Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól magnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Z przeprowadzonej analizy występowania pól elektromagnetycznych wynika, że projektowane anteny sektorowe będą pracowały w częstotliwościach [...]. Z załącznika graficznego wynika, że strefy ponadnormatywne występują wyłącznie w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludzi. Również pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy większych niż [...] nie będą występowały w miejscach dostępnych dla ludności. Wiązki promieniowania o gęstości pola elektromagnetycznego przekraczającej [...] występują w wolnej przestrzeni. Podobnie promieniowanie w odległości [...] od stacji przy maksymalnym i minimalnym pochyleniu anten [...] dla anten [...] do [...] występuje na wysokości min. [...] m n.p.t. skutkiem czego anteny nie będą negatywnie oddziaływały na ludzi i środowisko. 10. Bez wpływu na sporną inwestycję pozostaje także podnoszona przez Skarżącą bliskość innej wieży telefonii komórkowej. Fakt ten potwierdza sporządzona analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach emisji większych niż dopuszczalne, która nie wskazuje na występowanie w analizowanym obszarze, maksymalnego zasięgu pola elektromagnetycznego, wynoszącego zgodnie z opracowaniem [...], emisji pola elektromagnetycznego emitowanego z innej wieży telefonii komórkowej. Powyższe potwierdzają wyjaśnienia Inwestora wraz z rozszerzoną analizą występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych [...] wskazujące, że obszary ponadnormatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych projektowanej stacji bazowej i istniejącej stacji [...] nie kumulują się. 11. Sąd nie podziela również drugiego z zarzutów zmierzającego do wykazania, że usytuowanie rzeczonej wieży stacji telefonii komórkowej stanowić będzie dysonans przestrzenny w sąsiedztwie niskiej zabudowy mieszkaniowej, usług i zieleni wprowadzając dysharmonię w istniejący sposób zagospodarowania terenu. Prawidłowo w oparciu o zgromadzoną w niniejszej sprawie dokumentację Organy wywiodły, że zarzuty w tym zakresie nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Z uwagi na fakt, że planowana inwestycja położona jest w strefie ochrony konserwatorskiej Inwestor przedłożył analizę lokalizacji wieży pod kątem krajobrazu, wraz z pozytywną opinią wyrażoną przez Z. W. K. Z.. 12. Podsumowując postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy w sposób wyczerpujący doprowadziło do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą (art. 7 K.p.a.), a w jego trakcie wyczerpująco zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Sąd zauważa też, że na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego Organ odwoławczy dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). Tym samym za prawidłową należy uznać decyzję, która utrzymała w mocy decyzję Organu I instancji zawierającą wszystkie niezbędne elementy. W tej sprawie, w świetle brzmienia przepisów stanowiących podstawę orzekania przez Organy, brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę opisanej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą. 13. Z tych względów, wobec braku okoliczności uzasadniających stwierdzenie naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie przepisu art. 151 powołanej ustawy Sąd skargę oddalił.