II SA/Sz 645/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. Ż.-T. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Starosta postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na A. Ż.-T. grzywnę w kwocie [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego – pawilonu handlowego zlokalizowanego na działce nr [...] w [...] gm. [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że A. Ż.-T. w dniu 4 czerwca 2013 r. zgłosił zamiar budowy na działce nr [...] w m. [...], obręb [...], gm. [...], tymczasowego obiektu budowlanego - pawilonu handlowego z płyty obornickiej, niepołączonego trwale z gruntem, na okres 120 dni od dnia [...]r., który to obiekt w myśl art. 30 ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę. W związku z tym, że obiekt po upływie 120 dni nie został rozebrany, co potwierdziła lustracja przeprowadzona w dniu [...] r., organ upomnieniem z dnia [...] r. (doręczonym zobowiązanemu w dniu 5 grudnia 2013 r.), wezwał do wykonania obowiązku rozebrania tymczasowego obiektu budowlanego w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia, z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na upomnienie organu, A. Ż.-T. w piśmie z dnia 11 grudnia 2013 r. oświadczył, że przedmiotowy pawilon został zdjęty z gruntu i ustawiony na przyczepie. Ponowna lustracja przeprowadzona przez organ w dniu [...] r. nie potwierdziła stanowiska zobowiązanego, gdyż stwierdzono, że obiekt nadal jest usytuowany na działce nr [...], co oznacza, że zobowiązany nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku, a w swoim piśmie oświadczył niezgodnie z prawdą. Organ powołując się na wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2007 r. w sprawie II OSK 1746/2006 wskazał, że inwestor realizujący zamierzenie budowlane na podstawie zgłoszenia dokonanego w oparciu o art. 30 ustawy Prawo budowlane, ma z mocy prawa obowiązek dokonać rozbiórki obiektu tymczasowego po upływie terminu wskazanego w zgłoszeniu. W przypadku niewykonania tego obowiązku, wierzycielem egzekucyjnym jest Starosta , który jako organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjmujący zgłoszenie, ma obowiązek doprowadzić do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku, wynikającego z mocy prawa ale też i z samej definicji obiektu tymczasowego. Skoro zobowiązany nie wykonał rozbiórki obiektu, Starosta ma obowiązek doręczyć zobowiązanemu tytuł wykonawczy Nr[...] z dnia [...] r. o skierowaniu sprawy na drogę egzekucji wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w kwocie [...] zł w celu przymuszenia wykonania nałożonego obowiązku. Organ wskazał, iż stosownie do art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nałożona grzywna jest jednorazowa. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. Ż-T. wskazał, że pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. poinformował Starostę o zdjęciu pawilonu z gruntu i ustawieniu go na przyczepie. Zarzucił, że w dniu 9 stycznia 2014 r. nie udostępniono mu w Starostwie dokumentacji sprawy oraz że organ przeprowadził kontrolę bez powiadomienia strony. A. Ż.-T. wniósł o uchylenie postanowienia w całości, gdyż pawilon stoi na przyczepie a nie na gruncie, co ilustrują wykonane przez niego zdjęcia. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zażalenia A. Ż.-T., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda przytoczył treść przepisów regulujących właściwość organów egzekucyjnych w odniesieniu do obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz procedurę wszczęcia egzekucji administracyjnej. Organ odwoławczy wskazał, że przed przystąpieniem do egzekucji administracyjnej organ pierwszej instancji, stosownie do art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, upomnieniem z dnia 29 listopada 2013 r. wezwał inwestora do wykonania obowiązku rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego. Upomnienie zostało doręczone prawidłowo zobowiązanemu w dniu 5 grudnia 2013 r. Wobec niezastosowania się do treści upomnienia, postanowieniem z dnia [...] r. nałożono na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostało doręczone wraz z tytułem wykonawczym, tj. zgodnie z art. 122 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że organ egzekucyjny zobowiązany jest dostarczyć tytuł wykonawczy wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny. Wojewoda po zapoznaniu się z całokształtem materiału dowodowego stwierdził, że tytuł egzekucyjny oraz zaskarżone postanowienie spełniają wymagania formalne, a w toku postępowania przestrzegano przepisów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Wojewoda uznał je za bezzasadne, gdyż z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż przedmiotowy pawilon handlowy został posadowiony na działce nr [...] w [...] jako tymczasowy, na okres 120 dni licząc od dnia 5 lipca 2013 r. na podstawie zgłoszenia dokonanego w oparciu o przepisy art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane co powoduje, że po tym okresie winien być rozebrany lub usunięty z miejsca jego tymczasowego usytuowania chyba, że na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego zobowiązany okaże posiadane pozwolenie na budowę. Podnoszone okoliczności, iż tymczasowy obiekt został posadowiony na przyczepie, oraz że ze względów estetycznych teren został przykryty deskami, nie stanowią jakiegokolwiek dowodu na odstąpienie od egzekwowania obowiązku jego rozebrania lub usunięcia, tym bardziej, że z załączonych wraz z zażaleniem zdjęć wcale nie wynika, że pawilon został rozebrany czy też stoi na przyczepie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Ż.-T. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. W skardze postawił zarzut naruszenia: - art. 8 K.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez procedowanie na podstawie niepełnego i niekompletnego materiału dowodowego, - art. 10, art. 79 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie, w tym nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów znajdujących się w aktach sprawy, - art. 73 § 1 i 2 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek, - art. 121§ 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nałożenie na skarżącego maksymalnej kwoty grzywny w celu przymuszenia, bez uwzględnienia sytuacji materialnej skarżącego, - art. 3 pkt 5 w zw. z pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegające na jego błędnej interpretacji oraz niewłaściwym zastosowaniu, skutkujące przyjęciem przez organ pierwszej instancji, iż przyczepa zlokalizowana na działce nr 471/4 jest tymczasowym obiektem budowlanym. Skarżący zarzucił, iż Wojewoda rozpatrzył jego zażalenie tylko pod względem przestrzegania przez Starostę przepisów postępowania egzekucyjnego oraz innych przepisów mających zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, całkowicie pomijając okoliczność czy organ ten miał podstawy prawne i faktyczne do nałożenia najwyższej możliwej kwoty grzywny w wysokości [...] zł. Wojewoda badając sprawę automatycznie przyjął za słuszne nałożenie na skarżącego grzywny nie badając już kwestii jej zasadności. Skarżący wskazał, że zdjęcia pawilonu wykonane podczas wizji lokalnej ze znacznej odległości nie przedstawiają rzeczywistego stanu rzeczy. Nie wynika z nich, że pawilon został przestawiony w inne miejsce ani też nie wynika, aby został on postawiony na zarejestrowanej przyczepie. Przede wszystkim natomiast skarżący nie został powiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin. Ponadto ze zdjęciami wykonanymi przez organ, skarżący został zapoznany dopiero po usilnych prośbach, gdyż organ nie chciał okazać skarżącemu akt administracyjnych zasłaniając się nieobecnością prawnika Starostwa. Skarżący zarzucił, iż organ pierwszej instancji nie dokonał stosownych ustaleń w zakresie sprawdzenia czy przyczepa jest pojazdem zarejestrowanym i sprawnym technicznie. Ustalenia w tym zakresie są istotne, gdyż posiadanie przez przyczepy statusu pojazdu, w myśl przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, uniemożliwia jednoczesne uznanie przyczepy jako tymczasowego obiektu budowlanego. Organ natomiast ograniczył się jedynie do przytoczenia przepisów prawa budowlanego. Przedmiotowa przyczepa posiada sprawne podwozie kołowe i w każdej chwili może zostać przemieszczona w inne miejsce, nie jest więc ona w jakikolwiek sposób połączona z gruntem. W związku z powyższym, przyczepa ta nie ma charakteru tymczasowego obiektu budowlanego. Przedstawiony wywód organu, iż pawilon handlowy stoi w tym samym miejscu co w zgłoszeniu i nie został posadowiony na przyczepie jest niedopuszczalny, gdyż organ ma obowiązek ustalić stan faktyczny oraz zgromadzić materiał dowodowy w sposób wyczerpujący oraz wszechstronnie go rozważyć. Skarżący podkreślił, że przesunął pawilon w terminie określonym w zgłoszeniu, tj. w dniu 30 września 2013 r., po zakończeniu sezonu letniego. Pawilon został usunięty z dotychczasowego miejsca i posadowiony na zarejestrowanej przyczepie, która jest dopuszczona do ruchu. Przyczepa została przez skarżącego obudowana deskami, które zabezpieczają ją przed uszkodzeniem i ewentualnym niebezpieczeństwem zabawy dzieci. A. Ż.-T. zarzucił organowi pierwszej instancji, iż rozstrzygał i podejmował decyzję na podstawie niepełnego materiału dowodowego, gdyż w aktach sprawy brak jest między innymi opinii inspektora nadzoru budowlanego z dnia 17 lutego 2014 r. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów naruszenia postępowania administracyjnego organ wskazał, że są one nietrafne gdyż skarżący nie wykazał, iż uchybienia te uniemożliwiły mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wysokości grzywny Wojewoda wyjaśnił, że kwota [...] zł winna skutecznie przymusić zobowiązanego do wykonania obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że badanie jego legalności następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 powoływanej jako ustawa o p.e.a.). Ustawa ta reguluje zasady postępowania egzekucyjnego zarówno w odniesieniu do obowiązków pieniężnych jak i niepieniężnych. Egzekwowany w kontrolowanej sprawie obowiązek ma charakter niepieniężny i wynika z mocy samego prawa. Z zaskarżonego postanowienia wynika bowiem, co nie jest kwestionowane przez skarżącego A. Ż. –T., że w dniu 4 czerwca 2013 r. zgłosił on zamiar budowy na działce nr [...] w [...] gm. [...] tymczasowego obiektu budowlanego na okres 120 dni, a mianowicie pawilonu handlowego z płyty obornickiej, niepołączonego trwale z gruntem, przy czym wskazał, że roboty budowlane zamierza rozpocząć 5 lipca 2013 r. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu - nie wymaga pozwolenia na budowę. Jeśli zatem, tak jak było to w niniejszej sprawie, skarżący wskazał w zgłoszeniu dzień 5 lipca 2013 r. jako datę przystąpienia do budowy tymczasowego obiektu budowlanego, to obiekt ten powinien rozebrać nie później niż przed upływem 120 dni. Podkreślenia wymaga, że obowiązek ten ciążył na skarżącym z mocy samego prawa, a zatem nie istniał obowiązek orzekania w drodze decyzji (lub postanowienia) o zaistnieniu takiego obowiązku. Upływ wskazanego w art. 29 ust. 1 pkt 12 terminu zobowiązuje inwestora do usunięcia tymczasowego obiektu budowlanego. Stwierdzenie przez organ, że obowiązek ten nie został wykonany po upływie tychże 120 dni dawał Staroście, jako właściwemu organowi egzekucyjnemu, podstawę prawną do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do obowiązku o charakterze niepieniężnym, jakim jest wynikający z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego obowiązek rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego. Dlatego, zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o p.e.a. Starosta przesłał skarżącemu pisemne upomnienie wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z ustawy w terminie 7 dni od otrzymania upomnienia z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Następnie, wobec stwierdzenia bezskuteczności upomnienia, organ wystawił tytuł wykonawczy, który doręczył skarżącemu wszczynając w ten sposób postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie organ egzekucyjny doręczył skarżącemu postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Takie działanie wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym jest zgodne z art. 26 § 4 w związku z art. 122 § 1 ustawy o p.e.a. Z treści skargi wynika potrzeba wyjaśnienia, że w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dłużnikowi egzekucyjnemu, a zatem skarżącemu, w takiej sytuacji, jak wyżej opisana, przysługują dwa niezależne środki prawne. Po pierwsze, na podstawie art. 27 ustawy o p.e.a., dłużnik po otrzymaniu tytułu wykonawczego ma prawo wnieść zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 pkt 1-10 ustawy o p.e.a. Stosowne pouczenie co do terminu i trybu oraz przedmiotu zarzutów do tytułu wykonawczego skarżący otrzymał w treści tego tytułu. Postępowanie w przedmiocie wniesionych zarzutów następuje w trybie określonym w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 ustawy) i kończy się wydaniem przez organ egzekucyjny postanowienia o rozpatrzeniu zarzutów, na które zobowiązanemu służy zażalenie (art. 34 § 5 ustawy o p.e.a.), a od postanowienia organu drugiej instancji służy mu skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.). Nie jest to zatem postępowanie dowodowe określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Niezależnie od prawa do wniesienia zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Pouczenie o prawie i terminie wniesienia zażalenia na postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostało zamieszczone w doręczonym skarżącemu postanowieniu o zastosowaniu tego środka przymusu i z prawa tego skorzystał. Opisane wyżej środki prawne przysługujące zobowiązanemu, tj. zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, są od siebie niezależne w tym sensie, że wniesienie w terminie jednego nie wyklucza prawa do wniesienia drugiego z tych środków, a jednocześnie wniesienie tylko jednego z nich nie otwiera drogi prawnej do rozpatrzenia drugiego. Zależność miedzy tymi środkami jest tylko taka, że w przypadku ich równoległego wniesienia rozpatrzenie zażalenia na zastosowany środek egzekucyjny powinno nastąpić po ostatecznym rozstrzygnięciu zarzutów wniesionych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Przenosząc powyższe rozważania natury teoretycznej na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że z akt postępowania administracyjnego oraz oświadczenia skarżącego złożonego do protokołu rozprawy sądowej wynika, iż nie wniósł on zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji, zawarte w skardze zarzuty sprowadzające się do kwestionowania ustalenia co do niewykonania obowiązku, prowadzącego do wystawienia tytułu wykonawczego stwierdzającego istnienie obowiązku określonego w tym tytule, są bezprzedmiotowe dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, gdyż mogły być jedynie przedmiotem postępowania w ramach zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego i to tylko w granicach podstaw tych zarzutów określonych w art. 33 § 1 ustawy o p.e.a. W postępowaniu zainicjowanym zażaleniem na postanowienie o zastosowaniu środka przymusu, bada się jedynie, czy egzekwowany obowiązek w dalszym ciągu nie został wykonany oraz czy zastosowany środek przymusu odpowiada co do zasady i co do dolegliwości przepisom ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Co do pierwszej z tych kwestii stwierdzić trzeba, że organy orzekające obu instancji prawidłowo ustaliły w niniejszej sprawie, iż na dzień wydania kwestionowanego postanowienia sporny obowiązek w dalszym ciągu nie został wykonany. Okoliczność, że skarżący, jak twierdzi, podniósł postawiony pawilon z gruntu na platformę przyczepy nie stanowi wykonania obowiązku rozbiórki pawilonu. Nie narusza zatem prawa ustalenie, że wynikający z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego obowiązek nie został wykonany. Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy o p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Z zaskarżonego postanowienia wynika, że dla egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, a więc środek nie tyko przewidziany w ustawie, ale również środek najłagodniejszego rodzaju. W związku z tym, że skarżący kwestionuje wysokość zastosowanej grzywny, zaznaczyć trzeba, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym mającym prowadzić do osiągnięcia celu postępowania egzekucyjnego, a nie jest karą lub środkiem karnym. Chybione jest zatem przekonanie skarżącego, że organ stosując ten środek egzekucyjny zobowiązany jest do ustalenia dochodu i możliwości płatniczych zobowiązanego. Taka powinność organu egzekucyjnego nie wynika z żadnego przepisu ustawy o p.e.a. Obowiązkiem organu egzekucyjnego, stosownie do zasady celowości i najmniejszej uciążliwości stosowanego środka egzekucyjnego wyrażonej w art. 7 § 2 ustawy o p.e.a., jest wykazanie celowości co do zasady i co do wysokości zastosowanego środka, skoro ustawodawca w art. 121 § 2 określił wyłącznie górną granicę (10000 zł) grzywny w celu przymuszenia. W zaskarżonym postanowieniu, jak również w poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji, brak jest wskazania przesłanek zastosowanej grzywny w celu przymuszenia co do jej wysokości. Organy obu instancji nie wskazały czym się kierowały uznając, że zastosowanie grzywny w wysokości [...] zł jest niezbędne dla osiagnięcia celu prowadzonego postępowania. Okoliczność, że wyjaśniono, iż uiszczona grzywna może być zwrócona w razie wykazania przez zobowiązanego wykonania obowiązku podlegającego egzekucji nie stanowi dostatecznego uzasadnienia dolegliwości i celowości zastosowanego środka w kontekście zasady określonej w art. 7 § 2 ustawy o p.e.a. Powyższe uchybienie stanowi naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 7 § 2 ustawy o p.e.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższego względu skarga została uwzględniona. Rzeczą organu odwoławczego będzie zatem rozważenie jaką wysokość grzywny w celu przymuszenia należy zastosować, aby cel egzekucji został osiągnięty przy najmniejszej dolegliwości tego środka i odzwierciedlenie toku swego rozumowania co do tej okoliczności w uzasadnieniu postanowienia. Dlatego należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. uchylić zaskarżone postanowienie i orzec o jego niewykonalności na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sytuacji uchylenia zaskarżonego postanowienia, stosownie do art. 209 w zw. z art. 200 P.p.s.a., Sąd ma obowiązek orzec od organu na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przez niego kosztów postępowania sądowego o ile wniósł on o zwrot tych kosztów. W niniejszej sprawie skarżący w skardze wniósł o zwrot kosztów postępowania, a Sąd przeoczył ten wniosek i nie rozstrzygnął w tym przedmiocie w wyroku. Błąd ten może zostać naprawiony w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a. o ile skarżący w terminie 14 dni od otrzymania odpisu niniejszego wyroku złoży wniosek o jego uzupełnienie co do zwrotu kosztów.