II SA/Sz 645/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę w związku z decyzją Wojewody w S. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], uchylającą decyzję Starosty [...] [...] z dnia [...] listopada 2018 r., i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. w W. obejmujące stację bazową telefonii komórkowej operatora [...]" o numerze [...] wraz z instalacją elektryczną na terenie działki nr [...], obręb geodezyjny R. , G. S., realizowaną wg projektów budowlanych, z zachowaniem następujących warunków wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-4 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że dniu [...] września 2018 r., inwestor P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpił z wnioskiem w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z instalacją elektryczną na terenie działki nr [...], obręb geodezyjny R. , G. S.. Do wniosku dołączono oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz po 4 egz. projektu budowlanego. Postępowanie zakończono pozytywną decyzją Starosty [...] [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Wojewoda w S. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na zawężenie kręgu stron postępowania. Ponadto, Wojewoda zwrócił uwagę na konieczność ustalenia, w jaki sposób zapewniono dostęp do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji, w tym dostęp do obiektu zarówno w trakcie budowy, jak i w przypadku konserwacji obiektu. Starosta stwierdził następnie, że projekt jest zgodny z ostateczną decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] grudnia 2017 r. Do akt sprawy dołączono decyzję z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu części działki nr [...] o pow. 0,0100 ha, stanowiącego użytki gruntowe: grunty rolne zabudowane VI klasy- Br-RVI, położonego w obr. R. , G. S.. Do akt sprawy dołączono również pismo Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie uzgodnienia lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej. Zdaniem organu I instancji, z przedłożonych dokumentów wynika, że inwestycja zaprojektowana została tak, aby ponadnormatywne oddziaływanie nie występowało w miejscach dostępnych dla ludzi. Inwestycja obejmuje realizację stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się z wieży telekomunikacyjnej wolnostojącej o wysokości łącznej 55,95 m n.p.t. (liczone wraz z cokołem oraz odgromnikiem), 4 anten sektorowych 4 anteny, anten radioliniowych, urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży, dróg kablowych łączących poszczególne elementy. Wieża stanowi konstrukcję nośną dla anten sektorowych i radiolinii wraz z urządzeniami pomocniczymi. Projektowana wieża stanowi wieżę kratową typu [...] o wysokości trzonu 54 m oraz łącznej wysokości 55,95 m n.p.t. Planowany obiekt nie emituje zanieczyszczeń gazowych, pyłowych i płynnych oraz zapachów. Inwestycja nie emituje hałasu ani wibracji. Projektowana wieża nie ogranicza dostępu do światła dziennego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nie wpływa na gospodarkę wodną, nie zmienia ukształtowania terenu oraz pozostawia istniejący drzewostan bez zmian. Jedyne potencjalne zagrożenie dla środowiska może stanowić wypromieniowywana do otoczenia energia elektromagnetyczna, emitowana przez anteny sektorowe. Do projektu budowlanego dołączono analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2,tj. równych lub większych od dopuszczalnych, maksymalnych wielkości pól w miejscach dostępnych dla ludności, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883 - "rozporządzenie z dnia 30 października 2003 r."). Z analizy wynika, iż w płaszczyźnie poziomej, w odległości 77,8 m, na poszczególnych azymutach będą występować obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dozwolonych. Obszary te, w płaszczyźnie pionowej, w wariancie najmniej korzystnym (maksymalnym pochyleniu anten), będą występować: azymut 0° - 37,4 m n.p.t., 31,4 m nad istniejącą zabudową, azymut 85° - 36,8 m n.p.t., 26,8 m nad istniejącą zabudową, azymut 170° - 37,4 m n.p.t., 30,0 m nad istniejącą zabudową. W związku z powyższym, emitowane przez anteny sektorowe pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż normatywnie dopuszczalne, nie będzie występować w miejscach dostępnych dla ludzi. Obliczone i pokazane na rysunkach oraz w tabelach zasięgi występowania wartości pól elektromagnetycznych odpowiadają maksymalnym wielkościom, z jakimi stacja, według Inwestora, może pracować. Projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi oraz nie ograniczy w żaden sposób sposobu ani możliwości korzystania i użytkowania pozostających w obszarze jej oddziaływania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem. Grunty znajdujące się na tym terenie sklasyfikowano jako: grunty orne, grunty rolne zabudowane, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, lasy, pastwiska trwałe, nieużytki, działka drogowa. Ponadto, do projektu budowlanego dołączono opracowanie pt. "Analiza środowiskowa". Wynika z niej, że nie zachodzi wzajemne oddziaływanie pól E-M pochodzących od operatora P. i P1. . Stacja bazowa P1. znajduje się około 230 metrów od planowanej inwestycji, a wysokość zawieszenia anten różni się od siebie o 4 metry. Niezależnie od konfiguracji anten, kąta nachylenia wiązek, jak i mocy EIRP wzajemne oddziaływanie między stacjami nie zachodzi. Organ podkreślił, że niezbędne jest też określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie występowania ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. W związku z powyższym, konieczne jest zbadanie przedmiotowej inwestycji w zakresie oceny wymagań ochrony środowiska, w związku z treścią art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017r. poz. 1405 ze zm. – "ustawa z dnia 3 października 2008 r.") oraz pod kątem parametrów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 – dalej jako "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r."). Do kwalifikacji przedsięwzięcia dołączono załącznik nr 1, w którym uwzględniono nakładanie się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny,tj. sumowania efektywnej mocy EIRP. Sumaryczna moc EIRP, dla anten umieszczonych na poszczególnych azymutach mieści się w przedziale od 5000 do 10000 EIRP. W związku z zapisami § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., konieczne jest zbadanie, czy w odległości do 200m od projektowanego środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania, znajduje się miejsce dostępne dla ludności. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799), miejsca dostępne dla ludzi to wszelkie miejsca z wyjątkiem takich miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Wiązka główna emitowana przez anteny nie może znaleźć się w żadnym punkcie swojego przebiegu niżej niż 2 m nad powierzchnią dostępną dla ludności. Przy założeniu wariantu najmniej korzystnego (maksymalne pochylenie anten), w punkcie oddalonym o 200 m od środka elektrycznego wiązka promieniowania przebiegać będzie: azymut 0° -11,9 m n.p.t. - brak zabudowy; azymut 85° -10,1 m n.p.t. - brak zabudowy; azymut 170° -11,8 m n.p.t. -14,1 m nad istniejącą zabudową. Zdaniem organu, dane te oznaczają, że projektowana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z treścią decyzji Wojewody w S. z dnia [...] stycznia 2019 r. ustalono właściwy obszar oddziaływania obiektu. Znalazły się w nim działki o numerach: [...], położone w obrębie geodezyjnym R. , G. S.. Podczas weryfikowania projektu budowlanego nie stwierdzono rozbieżności pomiędzy zasięgami pól E-M o wartościach ponadnormatywnych, a odległościami w osi głównej wiązek promieniowania anten. Zastosowania w przedmiotowej sprawie nie mają przepisy określone w art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Projekt budowlany sporządzono na mapie do celów projektowych wykonanej w ramach roboty geodezyjnej [...], poświadczonej za zgodność przez projektanta i opatrzonej pieczęcią zatwierdzającą Starosty [...]. Ponadto, dołączono kartę rejestracyjną informatycznej kopii mapy (wtórnika). W projektowanej budowie obiektu zachowano parametry techniczne i użytkowe określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zostały spełnione warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. M. P., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od ww. decyzji, w którym zarzuciła naruszenie: - przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w szczególności § 3 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, co w konsekwencji doprowadziło do braku wnikliwego zweryfikowania potencjalnej szkodliwości inwestycji, przy uwzględnieniu nie tylko parametrów planowanej inwestycji, ale również parametrów wszystkich anten łącznie, pochylania się anten oraz nakładania się na siebie pól elektromagnetycznych, przy uwzględnieniu faktu, iż w pobliżu miejsca planowanej inwestycji zlokalizowane są dwie stacje bazowe, a nie jedna jak to uznaje organ, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych; - przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez błędną interpretację pojęcia "miejsc dostępnych dla ludzi", co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego uznania, iż inwestycja mieści się w dopuszczalnych wartościach; - art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez wydanie zakwestionowanej decyzji pomimo sporządzenia projektu budowlanego w oparciu o mapy, które nie odzwierciadlają rzeczywistego stanu rzeczy, tj. przebiegu granic i położenia budynku gospodarczego należącego do właściciela działki nr [...]; - art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku rzetelnych informacji w projekcie odnośnie zabezpieczenia obiektu przed zjawiskami atmosferycznymi, w tym w szczególności w okresie zimowym, przed spadającymi oblodzeniami, które mogą wystąpić na nieruchomościach sąsiednich, a które to dane niewątpliwie wynikają ze specyfiki inwestycji; - art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niedokładne zbadanie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności w odniesieniu do części składowych projektu budowlanego w postaci kwalifikacji przedsięwzięcia i analizy środowiskowej, w których to dokumentach pojawiają się rozbieżności - zasięg pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych 77,8 m, a odległość w osi głównej wiązki promieniowania anteny 70 m; - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez nieuwzględnienie uzasadnionych jej interesów wskutek pozwolenia na posadowienie stacji bazowej w bezpośrednim sąsiedztwie granicy z jej działką, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa własności, z którego ochrona zagwarantowana została konstytucyjnie w art. 64 ust. 1 Konstytucji, w szczególności poprzez ograniczenie prawa do zabudowy posiadanej przez nią nieruchomości i wynikający z tego spadek jej wartości, realny problem zacienienia nieruchomości, a także brak rozważenia kwestii dotyczących możliwości wystąpienia awarii w toku eksploatacji, w wyniku której powstanie niebezpieczeństwo narażania nieruchomości skarżącej i pozostałej zabudowy mieszkaniowej na działanie negatywnego promieniowania; - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez oparcie decyzji wyłącznie na twierdzeniach inwestora, poprzez jedynie lakoniczne ustosunkowanie się do zarzutów zgłoszonych w toku postępowania przez jego strony; - § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z rozporządzeniem z dnia 30 października 2003 r. poprzez błędną interpretację pojęcia "miejsc dostępnych dla ludzkości", a w konsekwencji wydanie zakwestionowanej decyzji w sytuacji istnienia przekroczonych wskaźników pól elektromagnetycznych, które oddziaływać będą na miejsca dostępne dla ludzkości. Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. P. oraz N. G., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a inwestycja nie wykazuje negatywnego wpływu na środowisko. Czynnikiem stanowiącym potencjalne zagrożenie dla środowiska lub zdrowia ludzi może stanowić wypromieniowywana do otoczenia energia elektromagnetyczna, emitowana przez anteny sektorowe. Do projektu budowlanego dołączono więc analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2, tj. większych lub równych od dopuszczalnych, maksymalnych wielkościach pól w miejscach dostępnych dla ludności, określonych w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 r. Dane dotyczące rozkładu pól elektromagnetycznych przedstawiono w formie tabelarycznej i graficznej. Dane przedstawiają maksymalne wielkości pracy stacji z jakimi stacja może pracować, oraz uwzględniają minimalne, jak i maksymalne wartości pochylenia wiązek (tilty). Z przedstawionych obliczeń i rysunków wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych niż 0,1 W/m2 nie będą występowały na wysokościach dostępnych dla ludności. Sumaryczny zasięg pola E-M o poziomie wyższym niż normatywne występować będzie, w płaszczyźnie poziomej, w odległości 77,8 m od projektowanej stacji. W płaszczyźnie pionowej pole E-M, w wariancie najmniej korzystnym, czyli przy maksymalnym nachyleniu anten, występować będzie w sektorze 0° w najniższym punkcie 37,4 m n. p. t. (31,4 m nad istniejącą zabudową), w sektorze 85° w najniższym punkcie 36,8 m n. p. t. (26,8 m nad istniejącą zabudową), a w sektorze 170° w najniższym punkcie 37,4 m (30 m nad istniejącą zabudową). Przy czym pole E-M znajdować będzie się nad działkami nr: [...] (grunty orne), [...] (grunty rolne zabudowane, grunty orne), [...] (grunty orne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych), [...] (grunty rolne zabudowane), [...] (grunty orne, pastwiska trwałe, lasy, nieużytki), [...] (grunty orne, grunty rolne zabudowane), [...] (grunty rolne zabudowane), [...] (grunty orne), [...] (działka drogowa). Zabudowa mieszkaniowa występuje na działkach nr [...], [...] i [...], przy czym pole E-M znajdować będzie się znacznie ponad istniejącą zabudową mieszkalną - w każdym przypadku ponad 25 m. Konkludując, pole E-M nie będzie występować w miejscach dostępnych dla ludności, a realizacja budowy stacji nie ograniczy w żaden sposób możliwości korzystaniai użytkowania pozostających w obszarze jej oddziaływania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem. Ponadto inwestor przedstawił analizę środowiskową, z której wynika, że nie zachodzi wzajemne oddziaływanie pól E-M pochodzących od anten operatora P. i P1. . Odnosząc się do kwalifikacji przedsięwzięcia i wykładni postanowień § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8, ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., organ odwoławczy podkreślił, do projektu budowlanego dołączono aneks nr 1 z dnia [...] sierpnia 2018 r. do kwalifikacji przedsięwzięcia uwzględniający kumulację tzw. sumowanie efektywnej mocy EIRP, wypromieniowywanej przez wszystkie anteny panelowe (sektorowe), przewidziane do zainstalowania w ramach danego azymutu. Jak wynika z aneksu sumaryczna moc EIRP, dla anten umieszczonych na poszczególnych azymutach (0°, 85° i 170°), mieści się w przedziale od 5000 do 10000 EIRP. Stosownie do postanowień rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. dla odpowiedniej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji koniecznym jest zbadanie, czy w odległości do 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten, znajduje się miejsce dostępne dla ludności. I tak przy maksymalnym pochyleniu anten na azymucie 0° wiązka promieniowania przebiega 11,9 m n.p.t. w punkcie oddalonym 200 m od środka elektrycznego (brak istniejącej zabudowy), na azymucie 85°, wiązka promieniowania przebiega 10,1 m n. p. t. w punkcie oddalonym 200 m od środka elektrycznego (brak istniejącej zabudowy), na azymucie 170°przebiega 11,8 m w punkcie oddalonym 200 m od środka elektrycznego i 14,1 m nad istniejącą zabudową. Odnosząc się do zarzutów stawianych organowi I instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że w razie spełnienia wymagań wynikających z przepisów Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co w sposób jednoznaczny wynika z brzmienia art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest zatem decyzją związaną, a nie uznaniową. W niniejszej sprawie projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, jak i dołączył dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe osób sporządzających projekt. Ponadto projektant, pełniąc samodzielną funkcję techniczną w budownictwie, uważany jest za osobę posiadającą odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, pozwalającą na fachową ocenę zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązywania zagadnień architektonicznych i technicznych. Ocena przedsięwzięcia przez projektanta stanowi zatem miarodajny i wiarygodny materiał dowody. Zdaniem organu II instancji w świetle powyższego oraz poczynionych ustaleń, nie znajdują uzasadnienia wszelkie zarzuty podniesione przez strony odwołującej się. Niezależnie od zawartej w projekcie budowlanym analizy i kwalifikacji przedsięwzięcia, kwestia ewentualnej przyszłej zabudowy na terenach objętych oddziaływaniem anten sektorowych nie może być przedmiotem analizy, jeżeli zabudowa taka nie została skonkretyzowana i nie wykazano, że realizacja inwestycji ograniczy możliwość takiej zabudowy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt II SA/Po 297/16). Ponadto istniejąca w otoczeniu stacji zabudowa o charakterze zagrodowym, wyłącza potencjalną możliwość powstania na analizowanym terenie zabudowy wysokiej. Nadto pole E-M o gęstości przekraczającej dopuszczalne normy, przy maksymalnych nachyleniu anten, występuje w przestrzenni ponad 30 m n.p.t. Dalej organ II instancji zaznaczył, że obowiązujące przepisy prawa, w tym Prawo budowlane nie określa pojęcia aktualnej mapy do celów projektowych, poprzez chociażby określenie ram czasowych ważności takiej mapy. Do projektu budowlanego dołączono zaś projekt zagospodarowania terenu sporządzony na mapie do celów projektowych poświadczoną za zgodność z oryginałem przez projektanta wraz z kartą rejestracyjną informatycznej kopii mapy (wtórnika), opatrzoną pieczęcią Starosty [...]. W przedmiotowej sprawie nie znajduje również zastosowania art. 63 ust. 3 pkt ustawy z dnia 3 października 2008 r., jako że w danym przypadku nie zachodzą okoliczności stypizowane w wyżej wymienionym przepisie. Przy analizie występowania obszaru pól E-M dokonano uwzględnienia maksymalnej wielkości pracy stacji ,z jakimi stacja może pracować oraz minimalne, jak i maksymalne wartości pochylenia wiązek (tilty). Do kwalifikacji przedsięwzięcia dołączono aneks przewidujący kumulację wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, zgodnie z dominującą linią orzeczniczą. Nadto, Wojewoda przytoczył treść art. 122a i 154 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska i podkreślił, że do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy nie wniesie sprzeciwu, który jest wnoszony, gdy eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska albo instalacja nie spełnia wskazanych w ustawie wymagań ochrony środowiska. Dopiero gdy pomiary potwierdzą, że obowiązujące normy nie są przekroczone, stacja bazowa będzie mogła być użytkowana. Wojewoda podkreślił, że organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę, poczynił wyjaśnienia w zakresie dostępności działki inwestycyjnej do drogi publicznej oraz prawidłowo określił obszar oddziaływania, obejmując również działki spod głównych wiązek promieniowania, z uwzględnieniem kumulacji mocy EIRP. M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody, zarzucając jej naruszenie: - art. 79 ust 1 w związku z art. 87 ust 1 oraz 7 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 6 k.p.a. w związku przepisami rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, albowiem nie wiadomo, który konkretny przepis rozporządzenia organ stosował, a tylko w takim wypadku możliwa jest jego kontrola i tym samym dokonanie oceny przez sądy w tym Trybunał Konstytucyjny, - art. 8 § 1, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób urągający podstawowym standardom obowiązującym w demokratycznym państwie albowiem odkodowanie decyzji w zakresie dotyczącym kwalifikacji przedsięwzięcia jest bardzo utrudnione albowiem organ nie wyjaśnił, dlaczego nie analizował mocy maksymalnych anten, maksymalnych pochyleń anten oraz maksymalnej potencjalnej zabudowy w zakresie, w jakim to prawo przysługuje inwestorowi, - art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nie wykazanie, iż moce [...] wszystkich anten w tym radioliniowych określonych w projekcie budowanym są tożsame z tymi wskazanymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, - art. 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 160 kodeksu karnego poprzez zbiorowe narażenie zdrowia, życia oraz mienia w przypadku budowy planowanej inwestycji albowiem obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych nie został ustalony dla mocy oraz tilitów maksymalnych w sytuacji, w której istnieje konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, - nie podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika [...] z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, - nie określenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, - nie dokonanie wyliczeń mocy [...] w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. stanowiącym uzupełnienie ww. skargi, pełnomocnik skarżącej podniósł tożsame zarzuty tak jak w odwołaniu, a ponadto zgłosił zarzut naruszenia art. 30 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 oraz 28 k.p.a. poprzez zaniechanie umożliwienia wstąpienia do sprawy następców prawnych R. C., który zmarł w trakcie postępowania, tj. w kwietniu 2019 r., co doprowadziło do pobawienia następców prawnych możliwości udziału w postępowaniu, a tym samym pozbawienie statusu strony, art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. zw. z art. 64a p.p.s.a. poprzez błędne pouczenie co do środka zaskarżenia i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się organu II instancji do zarzutu dotyczącego rozbieżności zasięgu pól elektromagnetycznych i odległości w osi głównej wiązki promieniowania anteny, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia w sprawie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie spełnienia przez inwestycje dopuszczalnych norm. Pełnomocnik, w imieniu skarżącej, obszernie uzasadnił ww. zarzuty, powołując się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. Zdaniem strony pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności" należy wyraźnie odgraniczyć od pojęcia "terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową", albowiem pojęcia te są rozważane i kwalifikowane przez prawodawcę odrębnie w świetle art. 122 ust. 2 pkt 1 i art. 124 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. Nadto dla prawidłowej oceny prawnej kryterium kwalifikowania danej inwestycji jako wymagającej obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko bądź fakultatywnie konieczne jest ustalenie mocy promieniowania, w tym kumulacji wiązki promieniowania (II OSK 1485/10). W ocenie skarżącej, planowana inwestycja została zaprojektowana zbyt blisko istniejącej zabudowy i będzie wywoływała negatywne, szkodliwe oddziaływanie na ludzi oraz środowisko. Bliskość posadowienia stacji bazowej od granicy działki skarżącej powoduje niewątpliwe ograniczenie jej prawa właścicielskiego, w szczególności prawa do zabudowy jej nieruchomości, co niewątpliwie wpłynie determinująco na samą wartość nieruchomości. Dodatkowo skarżąca podniosła, iż dokumentacja przedłożona przez inwestora nie odnosi się do kwestii związanych z bezpieczeństwem na wypadek awarii, mając na względzie w szczególności bliskość stacji bazowej od działki skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda powtórzył argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu, pod względem zgodności z prawem, stała decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. w W. stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...]" o numerze [...] wraz z instalacją elektryczną na terenie działki nr [...], obręb geodezyjny R. , G. S.. Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202) powoływanej dalej jako "Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Należy wyjaśnić, że organ administracji architektoniczno-budowlanej pozbawiony jest możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania - m.in. przyjęte założenia i metody obliczeń, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający, a organ nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań. Trzeba jednak zaznaczyć, że opinie projektantów stanowią część materiału dowodowego, który podlega ocenie organów orzekających w sprawie zgodnie z zasadami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak każdy dowód w sprawie. W niniejszej sprawie inwestor przedłożył "Projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej [...]" z dnia [...] sierpnia 2018 r. obejmujący projekt zagospodarowania terenu, projekt budowlany stacji bazowej, konstrukcji fundamentu i projekty budowlany konstrukcji wieży oraz projekt elektryczny wraz z załącznikami będącymi informacją BIOZ, dokumentacja geotechniczną, analizą występowania obszaru pól elektromagnetycznych, analizą środowiskową z sierpnia 2018 r., kwalifikacją przedsięwzięcia wraz z aneksem. W ocenie Sądu przedłożona dokumentacja jest kompletna, a projekt budowlany spełnia odpowiednie warunki, o których mowa w art. 34 Prawa budowlanego, a jego zakres i forma opowiada wymogom określonym w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935), które reguluje w sposób bardzo szczegółowy, jakie informacje powinny być zamieszczone na poszczególnych stronach projektu budowlanego, jak powinny być opisane rysunki składające się na projekt i co powinno się znajdować w części opisowej dokumentacji projektowej. Wszyscy projektanci i sprawdzający legitymują się ważnymi uprawnieniami. Projekt budowlany opracowany jest czytelnie również w czytelnej grafice. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych. Do projektu budowlanego załączona została akceptacja lokalizacji inwestycji przez Lotnictwo Sił Zbrojnych. Na załączniku graficznym - mapie do celów projektowych określono dostęp do drogi publicznej po działce nr [...] i zjazd na działkę inwestycji umożliwiający realizację przedmiotowej stacji, następnie dostęp technologiczny. W części I projektu poz. 2.5 i 2.6 określono wpływ obiektu na środowisko i zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie oraz opisano obszar oddziaływania inwestycji. W tym miejscu, odpowiadając na zarzut skargi, należy podkreślić, że ani z tych opisów, ani z żadnych innych danych z dokumentacji dotyczących charakterystyki inwestycji nie wynika, aby tego rodzaju inwestycja stwarzała zagrożenie w postaci spadających oblodzeń i w tym zakresie wymagane były rozwiązania projektowe zabezpieczające. Samo przekonanie skarżącej nie jest wystarczające do uwzględnienia stawianego zarzutu. Jak już wskazano, organ administracji nie ma kompetencji do ingerencji w merytoryczne ustalenia projektu, tego dokonują bowiem osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Oznacza to, że organ nie może ich kwestionować i jest zobowiązany przyjąć je za prawidłowe, chyba że z analizy projektu budowlanego wynika, że są one niekompletne lub wewnętrznie niespójne. Tym samym zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 w związku z § 8 ust. 2 pkt 8 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie mógł odnieść skutku w tej sprawie. Sąd nie uwzględnił także zarzutów z pkt 5 i 6 skargi pełnomocnika skarżącej. Po pierwsze, aby oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Takiej sprzeczności z prawem Sąd nie dopatrzył się, a skarżąca nie wykazała realnego, znajdującego oparcie w prawie materialnym, naruszenia jej prawa własności. Podkreślić należy, zapewnienie łączności telefonii komórkowej zarówno na poziomie lokalnym jak ponadlokalnych wymaga realizacji stacji bazowych i z tego względu nie ma powodów do zakazywania takich inwestycji w sytuacji, gdy spełniają one wymogi przepisów jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Natomiast ewentualna kwestia pozbawienia statusy strony następcy prawnego po zmarłym uczestniku postępowania nie mieści się w zakresie interesu prawnego skarżącej. Sąd zgodził się również z zawartą w zaskarżonej decyzji oceną stwierdzającą zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. W konsekwencji Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi w istocie sprowadzających się do zasadniczego zarzutu w sprawie, że realizacja spornej inwestycji z uwagi na jej szkodliwość dla ludzi i środowiska poprzedzona powinna być uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymagana jest w przypadku realizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r.). Przede wszystkim, jak trafnie oceniły organy orzekające, projektowana inwestycja jest zgodna z ostateczną decyzją nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Planowany obiekt nie emituje zanieczyszczeń gazowych, pyłowych, płynnych oraz zapachów. Inwestycja nie emituje hałasu ani wibracji. Projektowana wieża nie ogranicza dostępu do światła dziennego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nie wpływa na gospodarkę wodną oraz pozostawia istniejący drzewostan bez zmian. Jedynym potencjalnym zagrożeniem dla środowiska może stanowić emisja do otoczenia energii elektromagnetycznej anten sektorowych. Przedsięwzięcia mogące zawsze albo potencjalnie oddziaływać na środowisko wymienione zostały odpowiednio w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 – określane jak wyżej jako "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.") Zestawienie przepisów z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. pozwala stwierdzić, że w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pole elektromagnetyczne istotne są dwa parametry. Uznanie bowiem tego rodzaju inwestycji za znacząco oddziałującą na środowisko, a w konsekwencji za wymagającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań, zależy od mocy anteny (anten) oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej będzie składać się z czterech anten skierowanych na azymut 0°, czterech anten skierowanych na azymut 85°, czterech anten skierowanych na azymut 170°. Z obliczeń (tabela str. 4) i rysunków przedstawionych w kwalifikacji przedsięwzięcia, dokonanych z uwzględnieniem dwóch parametrów, tj. EIRP (równoważna moc promieniowana izotropowo) dla pojedynczej anteny i położenie miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w określonej odległości (tu: 70 m) wynika, że dla wytyczonych w opracowaniu maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten (tabela 1) miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania. Innymi słowy, oś główna promieniowania nie "przecina" takich miejsc. Przy czym należy wyjaśnić, że oś głównej wiązki to odcinek prostej prowadzony od środka elektrycznego anteny z uwzględnieniem kierunku (azymutu), jak i jej pochylenia (tilt). Natomiast jak wynika z aneksu nr 1 z dnia [...] sierpnia 2018 r. do kwalifikacji przedsięwzięcia (str. 2 i 3), maksymalna sumaryczna moc anten (moc EIRP), które zostaną umieszczone na projektowanym obiekcie, mieści się w przedziale od 5 000 W ale poniżej 10 000 W. Sugeruje to, że inwestycję należałoby zaliczyć do zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, o ile miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. b rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.). Zaliczenie zaś projektowanej inwestycji do potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko możliwe byłoby, o ile miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości nie mniejszej niż 150 m i nie większej niż 200 m od środka elektrycznego (czyli wieży anteny), w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. f). Według ww. dokumentu przy maksymalnym pochyleniu anten oś wiązki promieniowania w punkcie oddalonym 200 m od środka elektrycznego (vide: rys. 1 do aneksu) na azymucie 0ş przebiega na wysokości 11,9 m n.p.t, na azymucie 85ş jest to wartość 10,1 m n.p.t. (brak zabudowy), a na azymucie 170ş - 11, 8 m i 14,1 m nad istniejącą zabudową - antena C 4 (vide: rysunek 2 cz. 4/4 do aneksu). Jak wynika z przeprowadzonej analizy, oddziaływanie inwestycji w postaci zsumowanej energii anten nie będzie osiągać progów wskazanych w przepisach rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W tym miejscu należy odnieść się do definicji "miejsc dostępnych dla ludności". Jak wynika z art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, są to wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, że przez określenie takowych miejsc w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (zob. np. wyrok NSA z 15 III 2017 r., II OSK 2697/15, publ. CBOSA). Nie będzie się więc zasadniczo zaliczać do takich terenów np. gruntów drogowych albo rolnych z obowiązującym zakazem zabudowy. Nawet jednak, przyjmując szerokie rozumienie "miejsc dostępnych dla ludności", a więc obejmując nim również na przykład grunty drogowe, czy rolne z zakazem zabudowy, dla zaliczenia przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest w każdym przypadku dodatkowe stwierdzenie, że miejsce to znajduje się w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Przy czym nie można pomijać w sprawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), które określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych dla terenów pod zabudowę mieszkaniową i dla miejsc dostępnych dla ludzi oraz metody sprawdzania i wyznaczania dotrzymania tych poziomów pól elektromagnetycznych. Według tych przepisów wiązka główna emitowana przez anteny nie może znaleźć się w żadnym punkcie swojego przebiegu niżej niż 2 m nad powierzchnią dostępną dla ludności. Przy czym należy wiedzieć, że wiązka promieniowania przedstawiana jest nie jako linia, ale określony wycinek przestrzeni. Dlatego też, jak słusznie wskazał organ II instancji, nie występuje w dokumentach rozbieżność pomiędzy zasięgami pól elektromagnetycznych, a odległościami w osi głównej wiązek promieniowania anten. Dane dotyczące rozkładu pól elektromagnetycznych przedstawiono, w formie tabel i rysunków przedstawiono w analizie występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2. Dane przedstawiają maksymalne wielkości pracy stacji, z jakimi stacja może pracować oraz uwzględniają minimalne, jak i maksymalne wartości pochylenia wiązek (tilty). Z dokumentu wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych niż 0,1 W/m2 nie będą występowały na wysokościach dostępnych dla ludności (vide: Rys. 1 – przewidywane obszary pól magnetycznych). Sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o poziomie wyższym niż normatywne występować będzie, w płaszczyźnie poziomej, w odległości 77,8 m od projektowanej stacji. W płaszczyźnie pionowej pole to, w wariancie najmniej korzystnym, czyli przy maksymalnym nachyleniu anten, występować będzie w sektorze 0° w najniższym punkcie 37,4 m n. p. t. (31,4 m nad istniejącą zabudową), w sektorze 85° w najniższym punkcie 36,8 m n. p. t. (26,8 m nad istniejącą zabudową), a w sektorze 170° w najniższym punkcie 37,4 m (30 m nad istniejącą zabudową). Przy czym pole elektromagnetyczne znajdować będzie się znacznie ponad istniejącą zabudową mieszkalną - w każdym przypadku ponad 25 m. Inwestor przedstawił także analizę środowiskową z sierpnia 2018 r., z której wynika, że nie zachodzi wzajemne oddziaływanie pól elektromagnetycznych pochodzących od anten operatora P. i P. . Nadto według wyników analizy środowiskowej, wiązki promieniowania ponadnormatywnego emitowane przez anteny sektorowe i anteny radiolinii będą promieniowały w wolną przestrzeń niedostępną dla ludzi, a zatem nie będą negatywnie oddziaływały na ludzi (patrz: rys. 1 Przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Widok w płaszczyźnie poziomej). Z wniosków tego opracowania wynika, że inwestycja będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 r., i w związku z tym i zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd stwierdził, że ograny administracji właściwe w sprawie zobowiązane były przyjąć, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane ani do grupy przedsięwzięć, które zawsze znacząco oddziaływają na środowisko, ani do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym organy obu instancji zasadnie przyjęły, że realizacja stacji bazowej telefonii, tak jak ono zostało zaprojektowane w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, nie spowoduje zagrożenia dla zdrowia ludzi, związanego z przekroczeniem dopuszczalnych mocy promieniowania elektromagnetycznego. Postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę spornej stacji zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.