II SA/Sz 647/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder /spr./ Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Beata Radomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2006 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego o d d a l a skargę Starosta decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 150 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zmianami), odmówił K. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] K. K. wystąpił z wnioskiem o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż wnioskodawca zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...] z prawem do zasiłku od [...] do dnia [...] i przedłożył następujące dokumenty: - świadectwo pracy z zatrudnienia w [...] od dnia [...] do dnia [...], - świadectwo pracy z zatrudnienia z [...] od dnia [...] do dnia [...], - świadectwo pracy z zatrudnienia w [...] od dnia [...] do dnia [...] , - świadectwo pracy z zatrudnienia w [...] od dnia [...] do dnia [...], - świadectwo pracy z zatrudnienia w [...] od dnia [...] do dnia [...], -świadectwo pracy z zatrudnienia w [...] od dnia [...] do dnia [...], - zaświadczenie z [...] o okresie objęcie ubezpieczeniem w czasie prowadzenia działalności gospodarczej od [...] do [...] i od [...] do [...], - świadectwo pracy z zatrudnienia w [...] od dnia [...] do [...] w wymiarze [...] etatu oraz zaświadczenie potwierdzające wynagrodzenie od [...] do [...] w wysokości [...] zł, od [...] do [...] w wysokości [...] zł, od [...] do [...] w wysokości [...] zł, od [...] do [...] w wysokości [...] zł, od [...] do [...] w wysokości [...] zł. Udokumentowane okresy zatrudnienia oraz prowadzenia działalności gospodarczej organ I instancji zaliczył do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego z wyjątkiem zatrudnienia w okresie od [...] do [...], albowiem wynagrodzenie osiągane przez K. K. w tym okresie było niższe od co najmniej połowy najniższego wynagrodzenia oraz zatrudnienia w [...], albowiem w tym okresie nie otrzymywał wynagrodzenia. K. K. udokumentował okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego wynoszący [...]. Organ I instancji powołując się na treść art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zmianami) oraz art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zmianami) stwierdził, że przepis ten uniemożliwia ubieganie się o zasiłek osobom, które w dniu [...] nie pobierały faktycznie zasiłku dla bezrobotnych, np. z powodu karencji lub 7- dniowego oczekiwania na przyznanie zasiłku. Skoro w dniu [...] wnioskodawca nie pobierał zasiłku dla bezrobotnych, to w dniu [...] nie spełnił wymogu ustawowego do otrzymania zasiłku przedemerytalnego. K. K. w odwołaniu od decyzji Starosty podniósł, że organ I instancji mylnie nie zaliczył do okresu zatrudnienia okresu od [...] do [...] z tego powodu, iż osiągane w tym okresie wynagrodzenie było niższe od najniższego wynagrodzenia. Tymczasem odwołujący się w okresie od [...] do [...] był zatrudniony w [...] i osiągał tam wynagrodzenie wyższe od najniższego wynagrodzenia. Odwołujący się zakwestionował nadto nie zaliczenie do zatrudnienia okresu od [...] z powodu braku wynagrodzenia. W tym czasie był zatrudniony w [...] w wymiarze [...] etatu i otrzymywał wynagrodzenie według zestawienia, które załączył. Podniósł również, że ma [...] lata, mieszka sam i od dnia [... nie ma prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz pomimo to, iż składa oferty pracy, pozostaje bez zatrudnienia. Wojewoda decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że na podstawie świadectw pracy zawartych w aktach sprawy oraz dołączonych do odwołania dokumentów, doliczył stronie okres pracy od [...] do [...] oraz miesiące [...] i ustalił okres uprawniający do zasiłku do dnia [...]. Na tak obliczony staż pracy składa się okres zatrudnienia oraz prowadzenia działalności gospodarczej w okresach od [...] do [...], od [...]do [...] oraz od [...] do [...]. Wojewoda odniósł się nadto do zarzutu K. K. dotyczącego wadliwego zaświadczenia ZUS o okresie ubezpieczenia, z pominięciem okresu od [...] do [...]. Okres ten – zgodnie z informacją ZUS – wraz z innymi okresami prowadzenia przez K. K. działalności gospodarczej został poddany kontroli. Z tego powodu Starosta zawiesił postępowanie w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego, a ze względu na brak wniosku o podjęcie postępowania – postępowanie po upływie trzech lat postępowanie umorzył. Odwołujący się nie przedłożył organom administracji publicznej dokumentów na okoliczność prowadzenia w tym spornym okresie działalności gospodarczej, objętej ubezpieczeniem społecznym. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że strona nie spełniła wymogów określonych w art. 150 a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, albowiem w dniu [...] nie legitymowała się [...]okresem uprawniającym do tego świadczenia. K. K. nie spełnił nadto wymogów określonych w ustępie 2 tego przepisu, albowiem pomimo rejestracji w dniu [...] jako bezrobotny w tym dniu nie nabył prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a okoliczność ta warunkowała zaliczenie tego okresu zasiłkowego do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. K. K. wywiódł skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy oraz przyznania zasiłku przedemerytalnego. Skarżący zarzucił, że organy orzekające w sprawie pominęły okres prowadzenia przez niego działalności gospodarczej okresie od [...] do [...], na dowód czego przedłożył dwie faktury powykonawcze oraz zaświadczenie [...] o świadczeniu usług rzemieślniczych na rzecz Spółki w [...]. K. K. załączył nadto do skargi świadectwa pracy z zatrudnienia w [...] w okresie od [...] do [...] oraz w [...] w okresie od [...] do [...] oraz pisma z zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] dotyczących nieprawidłowości w złożonych dokumentach rozliczeniowych. Wojewoda odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego wadliwą decyzję – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Należy również dodać, że przyznane ustawą kompetencje Sądu uniemożliwiają przyznanie jakichkolwiek świadczeń, nawet jeżeli wniosek o jego przyznanie strona wprost zawarła w skardze, a poddana kontroli legalności decyzja jest wadliwa. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a skarga nie jest zasadna. Sąd nie znalazł bowiem podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – co pozwoliłoby, w myśl przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", na uchylenie tej decyzji. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy obu instancji w niniejszej sprawie były kwestie związane z uzyskaniem przez skarżącego prawa do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Zgodnie z art. 150a ust. 1 powołanej ustawy, prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. świadectw pracy dokumentujących okresy zatrudnienia oraz w oparciu o poświadczone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych okresy objęcia K. K. ubezpieczeniem społecznym w czasie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, organ odwoławczy prawidłowo zweryfikował okres uprawniający skarżącego do zasiłku przedemerytalnego i ustalił go w wymiarze [...]. Przepisem, o którym mowa w art. 150 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, według którego organy obu instancji dokonywały ustaleń w zakresie prawa skarżącego do zasiłku przedemerytalnego, jest art. 37just. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z jego treścią, zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący dla mężczyzn 35 lat lub – zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu- 30 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Udokumentowany przez skarżącego okres uprawniający do zasiłku na dzień [...] był zatem niewystarczający w świetle powołanych przepisów do przyznania świadczenia przedemerytalnego objętego wnioskiem skarżącego z dnia [...]. Ustawodawca w ust. 2 art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewidział również prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1,dla osoby, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Jak słusznie ustaliły organy obu instancji, skarżący nie mógł nabyć prawa do zasiłku przedemerytalnego w oparciu o powyższą regulację prawną, albowiem w dniu [...] zgłosił się do organu zatrudnienia celem dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna, a dzień rejestracji nie jest tożsamy z dniem uzyskania prawa do zasiłku. Świadczenie to – zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu- przysługiwało po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Bez wpływu na okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego pozostają również załączone przez K. K. do skargi odpisy dokumentów potwierdzających jego zatrudnienie po dniu 12 stycznia 2002 r. jak i odpisy faktur czy zaświadczenia potwierdzające wykonywanie przez skarżącego prac w okresie przed 12 stycznia 2002 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazane przez skarżącego dokumenty (faktury, zaświadczenie), jakkolwiek sporządzone przed [...], to jednak nie mają mocy dokumentu potwierdzającego okres zatrudnienia. Świadectwa pracy potwierdzające zatrudnienie po [...] ([...], [...]), na użytek niniejszej sprawy nie mają znaczenia prawnego, albowiem dotyczą zatrudnienia po okresie, o którym mowa w art. 150 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem w wniesiona skarga nie jest zasadna, na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.