II SA/Sz 647/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. w R. na decyzję G. I. T. D. w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z 19 lipca 2024 r. nr BP.500.190.2023.2308.SZ16.593987 Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] sp. z o.o., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 czerwca 2024 r. nr WITD. DI. 0152.XVI0544/6/23 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25.000,00 zł W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż zawiadomieniem z dnia 6 marca 2023 r. strona została poinformowana, że zaplanowano wszczęcie wobec niej kontroli w dniu 4 kwietnia 2023 r. Kontrolą został objęty okres od dnia 4 kwietnia 2022 r. do dnia 4 kwietnia 2023 r. Postępowanie kontrolne zostało zakończone sporządzeniem protokołu z czynności kontrolnych z dnia 19 maja 2023 r. W związku z ujawnionymi w toku kontroli naruszeniami, stronę zawiadomiono o wszczęciu postępowania a po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z 19 czerwca 2023 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 25.000,00 zł. Spółka zaskarżyła przedmiotową decyzję wnosząc o jej uchylenie. W ocenie strony nie wypełniła ona dyspozycji naruszeń lp. 6.3.8 i lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (utd). Natomiast w zakresie naruszenia lp. 1.18 załącznika nr 3 do utd organ I instancji nie miał kompetencji do stwierdzenia tegoż naruszenia. Organ odwoławczy rozpatrując powyższe odwołanie, po przywołaniu przepisów mających zastosowanie w sprawie, poddał analizie stwierdzone przez organ naruszenia zasad transportu drogowego za które nałożona została kara. W szczególności odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołania dotyczących braku podstaw nałożenia kary na podstawie lp. 6.3.8, lp. 6.3.16 i lp. 1.18 załącznika nr 3 3 do utd wskazał, że w zakresie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (lp. 6.3.8), stosownie do obowiązujących przepisów kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem, że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Od dnia 2 lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku, gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w ciągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub stacji przybycia. Zgodnie z art. 34 ust. 6 rozporządzenia nr 165/2014 każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest treść lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd, który karą pieniężną w wysokości 50,00 złotych (słownie: pięćdziesiąt złotych) sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy — za każdy wpis. Po ponownej analizie danych z karty łącznie stwierdzono brak 4 wpisów. Za powyższe naruszenia organ nałożył na kontrolowany podmiot karę w łącznej wysokości 200,00 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, organ wskazał, że lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd, sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy - karą pieniężną w wysokości 500,00 zł. Na podstawie danych cyfrowych z kart 3 kierowców ustalono, że strona nie okazała danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe nr rej. [...] - za 20 dni, nr rej. [...] - za 1 dzień, nr rej. [...] - za 1 dzień. Jak ustalił organ odwoławczy łącznie powyższe naruszenie dotyczyło 22 dni w związku z czym powinna być ustalona kara w wysokości 11.000 zł (22 x 500 zł). Przy czym w tym zakresie ustalenia organu odwoławczego różniły się od ustaleń organu I instancji, który w skarżonej decyzji nałożył karę z powodu naruszenia obowiązku opisanego w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd w wysokości 8.500,00 zł. Jak jednak wyjaśnił organ odwoławczy, z uwagi na treść art. 139 k.p.a., brak było podstaw do zwiększenia kary pieniężnej w postępowaniu odwoławczym. Natomiast odnośnie naruszenia lp. 1.18 załącznika nr 3 do utd polegającego na naruszeniu wymogu dotyczącego posiadania siedziby w zakresie organizacji przewozów flotą pojazdów w sposób, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, organ odwoławczy uznał zarzuty strony za chybione. Wyjaśniono, że przedstawiona przez stronę argumentacja jakoby organ I instancji nie miał kompetencji do stwierdzenia naruszenia lp. 1.18 załącznika nr 3 do utd jest błędna. Jak wynika z obowiązujących i zacytowanych przez organ przepisów, jednym z zadań Inspekcji jest kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 utd, czyli obowiązków wynikających z przepisów utd oraz m.in. rozporządzenia nr 1071/2009. Zadania Inspekcji wykonuje Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego. Jak wynika z treści art. 51 ust. 6 i 7 k.p.a. wojewódzki inspektor transportu drogowego jest właściwy do stwierdzenia naruszenia lp. 1.18 załącznika nr 3 do utd. Wyjaśniono ponadto, że art. 84 utd, na który powołuje się strona dotyczy innego rodzaju kontroli, przeprowadzanej cyklicznie co minimum 5 lat, niż kontrola prowadzona w przedsiębiorstwie, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. W świetle powyższego, po dokonaniu oceny postępowania organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że naruszenia zarzucane przez skarżącą spółkę są całkowicie bezzasadne. Przy czym w konkluzji swoich rozważań organ wyjaśnił także, że łączna kara za wszystkie stwierdzone w Spółce naruszenia określone w załączniku nr 3 do utd wyniosła 50.000,00 zł, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 5 pkt 3 powyższa kara została ograniczona do kwoty 25.000,00 zł. Pismem z 9 sierpnia 2024 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję zarzucając: I. naruszenie przepisu sankcjonującego lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wynikające z błędnej wykładni, przejawiające się nałożeniem kary za czyn niewypełniający dyspozycji tego przepisu, II. naruszenie normy kompetencyjnej poprzez nieuprawnione prowadzenie i rozstrzyganie wymogu dotyczącego posiadania siedziby, przejawiające się nałożeniem kary przez organ nieposiadający kompetencji w tym zakresie, III. przepisu sankcjonującego Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wynikające z błędnej wykładni, przejawiające się nałożeniem kary za stan faktyczny niewypełniający dyspozycji tego przepisu. Zdaniem strony skarżącej uznanie, iż kierowcy nie wprowadzili w tachografie symboli państw, w których rozpoczynali i/lub kończyli pracę nie może skutkować nałożeniem kary administracyjnej określonej pod Ip 6.3.8 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Sankcja ta bowiem dotyczy przypadków niewprowadzenia danych na kartę kierowcy, a kierowca zgodnie z art. 34 ust. 7 Rozporządzenia 165/2014 dokonuje takiego wprowadzenia w tachografie (a nie na karcie). Strona wskazała ponadto, iż w załączniku nr 3 do utd znajduje się czwarta kolumna wskazująca na nr grupy naruszeń i rodzaj naruszeń według Rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403. I tak naruszenie lp. 6.3.8 zał. 3 należy do BPN (bardzo poważnych naruszeń), a sytuacje w których należy je stosować zostały opisane w grupie 2.17 Rozporządzenia 2016/403. Zgodnie z tym aktem grupa 2.17 opis naruszenia brzmi: "Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach", a podstawę prawną stanowi art. 34 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Prawidłową podstawą do nałożenia kary administracyjnej jest art. 34 ust. 3 Rozporządzenia 165/2014, bowiem nie dotyczy wpisu symbolu kraju rozpoczęcia i zakończenia. Wskazany przepis reguluje obowiązki związane z wpisami ręcznymi, manualnymi w zakresie danych zawartych w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv), tj. innej pracy, okresu gotowości, odpoczynku lub przerwy. Za właściwą podstawę prawną należy natomiast uznawać art. 34 ust. 7 Rozporządzenia 165/2014, tj. kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Zgodnie z preambułą pkt 5 Rozporządzenia 2016/403: "środki, które mają zostać przyjęte, są niezbędne, aby zapewnić przejrzystość, uczciwość i pewność prawa przy ocenie wagi naruszeń i ich konsekwencji dla dobrej reputacji przedsiębiorców transportowych lub zarządzającego transportem". W pkt 12 preambuły wskazano, iż "wykaz kategorii, rodzajów i wagi poważnych naruszeń został ustalony w wyniku konsultacji z państwami członkowskimi i zainteresowanymi podmiotami unijnymi, a ocena poziomu wagi naruszeń została oparta na najlepszych praktykach i doświadczeniu w egzekwowaniu odnośnych przepisów prawnych w państwach członkowskich". Natomiast w art. 3 wskazano, iż "niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich". Z uwagi na treść uzasadnienia do ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Druk sejmowy 2459 z dnia 12 kwietnia 2018 r.) wskazującego w szczególności na str. 9 uzasadnienia, że zmiana brzmienia załącznika nr 3 do utd ma na celu dostosowanie treści przepisów do postanowień rozporządzenia (UE) 2016/403 w taki sposób, aby były one koherentne z kwalifikacją i pogrupowaniem naruszeń przewidzianymi w przepisach ww. aktu prawnego Unii Europejskiej (...) Kierunkowe zmiany zaproponowane w załącznikach do utd polegają na dostosowaniu brzmienia poszczególnych naruszeń do postanowień załącznika nr I do rozporządzenia (UE) 2016/403, określeniu kwalifikacji poszczególnych naruszeń (tj. poważne naruszenie - PN, bardzo poważne naruszenie - BPN, najpoważniejsze naruszenie - NN) zgodnie z postanowieniami załącznika nr I do rozporządzenia (UE) 2016/403 oraz dostosowaniu wysokości kary do wagi naruszenia, przy uwzględnieniu m.in. wpływu na wzrost bezpieczeństwa ruchu drogowego, bezpieczeństwo publiczne, ochronę interesów pasażerów, zwalczanie nieuczciwej konkurencji. Skarżąca Spółka wskazała, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest wydawane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub właściwego Starostę. Kontrole w zakresie spełnienia wymogów sprawdzają wyłącznie organy wydające zezwolenie. Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu 12 grudnia 2019r. wydał Spółce zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego a zatem kontrola warunków do jego uzyskania, w tym siedziby przedsiębiorstwa w zakresie powrotu pojazdu maksymalnie co 8 tygodni, leży w gestii wyłącznie GITD. Zachodniopomorski WITD nie przedstawił podczas kontroli upoważnienia, które umożliwiałoby kontrolę siedziby przedsiębiorstwa w zakresie powrotu pojazdów. Natomiast w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenie Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd zdaniem strony skarżącej czynem podlegającym sankcjonowaniu podlega jednoczesne nieokazanie danych z kart kierowcy i tachografu cyfrowego. Strona natomiast okazała i przedstawiła pliki do kontroli z kart kierowców. Błędne jest natomiast rozumowanie organu, który znaczenie spójnika "i" mieści w znaczeniu spójnika "lub", uznając, że ustawodawca dopuścił nałożenie kary za nieudostępnienie danych z karty kierowcy lub tachografu cyfrowego. Skarżący stanął na stanowisku, że jest to nieprawidłowy tok rozumowania i do zaistnienia deliktu określonego w Ip. 6.3.16 musi nastąpić nieudostępnienie pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje doczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 19 lipca 2024 r. utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 czerwca 2023 r. o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości 25.000,00 zł za naruszenia opisane w załączniku nr 3 do utd. W toku kontroli przeprowadzonej w Spółce stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym opisane w załączniku nr 3 do utd w postaci: - lp. 1.18 - naruszenie wymogu dotyczącego posiadania siedziby w zakresie organizacji przewozów flotą pojazdów w sposób, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; - lp. 1.5 - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie — za każdą zmianę; - lp. 3.3 - wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy; - lp. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; - lp. 5.5 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego; - lp. 5.6 - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku; - lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej; - lp. 5.8 - skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone; - lp. 5.10 - przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku; - lp. 5.11 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; - lp. 5.12 przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej; - lp. 5.17 — skrócenie obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi od 6 do 9 godzin; - lp. 5.18 — skrócenie obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin; - lp. 5.20 - nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowcom niepozostającym w stosunku pracy; - lp. 6.3.8 niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy; - lp. 6.3.11 - niepoprawne operowania przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy; - lp. 6.3.17 naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy; - lp. 6.3.18 naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu; - lp. 9.1 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze strona skarżąca przedstawiała stanowisko, że nie doszło do naruszeń opisanych w lp. 6.3.8 i lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd, natomiast w zakresie naruszenia lp. 1.18 załącznika nr 3 do utd organ I instancji nie miał kompetencji do stwierdzenia tegoż naruszenia. W tym ostatnim przypadku jako organ właściwy do stwierdzenia naruszenia przepisów transportu drogowego Spółka wskazywała Głównego Inspektora Transportu Drogowego jako podmiot, który wydał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Organ odwoławczy co do zasady w swojej decyzji podzielił stanowisko organu I instancji, przy czym w przypadku naruszenia opisanego w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd stwierdzono, iż doszło do naruszenia w wymiarze 22 dni - nie zaś 17 jak ustalił organ I instancji - jednak uznano, iż z uwagi na 139 k.p.a., brak było podstaw do zwiększenia kary pieniężnej w postępowaniu odwoławczym. W ocenie Sądu w sprawie organy w należyty sposób ustaliły, iż w okresie objętym kontrolą doszło do pięciu przypadków naruszenia obowiązku ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy w zakresie symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Tym samym opisany wyżej obowiązek kierowcy nie powstaje jedynie wówczas, gdy korzysta on z tachografu inteligentnego. W zakwestionowanych przypadkach jednak z takiego urządzenia nie korzystano. W zakresie zarzutów skargi należy dostrzec, iż ustawodawca polski skonstruował przepis sankcjonujący, którego literalne brzmienie jest jasne, niebudzące wątpliwości a organ mógł nałożyć karę pieniężną jedynie w oparciu o ten przepis a kara nie mogła być miarkowana. Zgodzić należy się z organem, iż zaniechania kierowców stwierdzone w ramach postępowania kontrolnego w pełni odpowiadają treści lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd. Natomiast zawarte w kolumnie czwartej załącznika odniesienia do rozporządzenia 2016/403 pozostają bez wpływu na wymierzenie kary pieniężnej wobec przewoźnika drogowego. Odniesienia zawarte w czwartej kolumnie załącznika nr 3 nie mają żadnego wpływu na proces sankcjonowania naruszeń warunków lub obowiązków przewozu drogowego a kwestia określenia wagi poszczególnych naruszeń dokonana w rozporządzeniu 2016/403 nie jest przedmiotem postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, prowadzonego na gruncie przepisów utd. Przy czym warto też dostrzegać, że dla rozważanego naruszenia określono w ustawie wysokość kary w kwocie 50 zł, a zatem w najniższej stosowanej przez prawodawcę. Taka wysokość kary w wysoce ograniczony sposób koresponduje z opisaną w kolumnie 4 wagą naruszenia BPN - bardzo poważne naruszenie (tutaj: "2.17 BPN"). Również zarzut dotyczący braku naruszenia opisanego w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd, nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest przy tym sporne, iż Skarżąca znając zakres przedmiotowy kontroli, nie okazała m. in. danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe nr. rej. WGM54682 za okres 20 dni. W sytuacji, gdy z danych cyfrowych z karty kierowcy Serhii Chubin wynikało, że wykonywał on ww. pojazdem przewozy w dniach od 1 grudnia do 2 grudnia 2022 r. oraz od 5 grudnia do 17 grudnia 2022 r. organ był uprawniony do zażądania danych z tachografu cyfrowego. Zgodzić należy się z organem, że zestawienie danych z kart kierowców oraz z tachografów pozwalają na przeprowadzenie kompletnej weryfikacji przestrzegania w przedsiębiorstwie norm socjalnych, którymi są objęci kierowcy w przewozach drogowych. Dane cyfrowe zapisane w tachografie wyraźnie wskazują np. kiedy została wyjęta karta kierowcy czy pojazd był prowadzony bez załogowanej w tachografie karcie kierowcy, a jeżeli tak, to przez jaki okres. W przypadku, jeżeli przedsiębiorca nie chce okazać w trakcie kontroli danych cyfrowych z tachografu, uniemożliwiając organowi kontroli przeprowadzenie kompletnej weryfikacji działalności przedsiębiorstwa w zakresie przestrzegania przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 2014, Nr 60 str. 1), dopuszcza się naruszenia zasad transportu drogowego opisanych w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd. Natomiast w zakresie zarzutu dotyczącego braku kompetencji organu I instancji do stwierdzenia naruszenia opisanego w lp. 1.18 załącznika nr 3 do utd, należy wskazać, że skoro organy Inspekcji Transportu Drogowego są powołane m. in. do kontroli przestrzegania przez przewoźników drogowych obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w aktach prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 utd organ I instancji był uprawniony do kontroli przestrzegania wymogu dotyczącego posiadania siedziby w zakresie organizacji przewozów flotą pojazdów w sposób, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. b rozporządzenia. Wskazywana przez Skarżącego kontrola, o której mowa w art. 84 utd, na który powołuje się strona dotyczy innego rodzaju kontroli, przeprowadzanej cyklicznie co minimum 5 lat i nie ogranicza ona możliwości prowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie, do której przeprowadzenia w realiach badanej sprawy organ posiadał stosowne uprawnienie. Stąd też wbrew zarzutom skargi Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego posiadał kompetencję do stwierdzenia naruszenia opisanego w lp. 1.18 załącznika nr 3 do utd. Końcowo należy dostrzec, iż łączna kara za wszystkie naruszenia opisane w decyzji wyniosła 50.000,00 zł jednak podlegała ona miarkowaniu do kwoty 25.000,00 zł z uwagi na treść art. 92a ust. 5 pkt 3 utd. Zarzuty skargi dotoczyły naruszeń, za które karę obliczono łącznie kwotę: 10.700 zł (200 zł + 8.500 zł + 2.000 zł) W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.