II SA/Sz 650/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji . M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [..] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadnił okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska, co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktyką organu w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oaz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i braku jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie. Wskazał na podobieństwo niniejszej sprawy do prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., który w latach 2012-2013 w jedenastu sprawach orzekł o zasadności wniesionych skarg. Skarżący stwierdził nadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji jest uzasadnione, gdyż ziściły się wszelkie przewidziane w art. 61§ 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej. Końcowo strona przywołała postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, którymi wstrzymano wykonanie decyzji w przedmiocie kar pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają sąd do zasadności wniosku. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie żądania, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania decyzji. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności żądania jak i nie przedłożono dokumentów z których wynikałoby, w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na stabilność finansową prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwróceniach skutkach. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym skarżącego. Ocena przez sąd tego, czy wykonanie decyzji będzie prowadzić do powstania znacznej szkody, bądź powodować trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o aktualnej sytuacji majątkowej strony (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Tymczasem takich danych skarżący nie przedłożył, co uniemożliwia dokonanie jego merytorycznej oceny i świadczy w istocie o braku podstaw do zastosowania przez sąd ochrony tymczasowej. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że nie mogło odnieść zamierzonego wnioskiem skutku powołanie się na rozstrzygnięcia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w P., G., B. i L. orzekające o wstrzymaniu wykonania decyzji w przedmiotowo tożsamych sprawach dotyczących innych podmiotów. Z uwagi bowiem na przedmiot postępowania nie obowiązuje ogólna zasada wstrzymywania takich decyzji, a Sąd rozstrzyga o żądaniu strony na podstawie akt danej sprawy, a nie w oparciu o stanowisko wyrażone w innej sprawie dotyczącej podobnego rozstrzygnięcia. Z kolei argument o wadliwości zaskarżonej decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanej decyzji ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu. A niewątpliwie przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.