II SA/Sz 66/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. P. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 1 ust. 2 pkt 1,2 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na wykonaniu wejścia z istniejącego otworu okiennego oraz dobudowie schodów zewnętrznych jako wejścia do lokalu biurowego na działce nr [...] obręb [...] przy ul. W. w K. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że organ I instancji po rozpatrzeniu wniosku inwestora odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy. W odwołaniu J. P. zarzucił nierówne traktowanie, bowiem w rejonie ul. W. w K. ustalono warunki zabudowy dla podobnych inwestycji w postaci zewnętrznych schodów do lokali. Odwołujący nie zgodził się także z potraktowaniem przez organ przedmiotowego budynku jako obiektu zabytkowego. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy wskazał, że z analizy urbanistyczno – architektonicznej wynika, iż część ulicy W., gdzie planowana jest inwestycja charakteryzuje się jednolitą zabudową mieszkaniowo- usługową w formie zabudowy pierzejowej. Przedmiotowa inwestycja ma być realizowana w budynku o wysokich walorach poznawczych i zabytkowych z okresu lat dwudziestych XX wieku, tj. z okresu kształtowania się modernizmu w K. Nadto budynek ten, jak i budynki położone na działkach nr [...] wymieniony jest w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. z [...] r. w wykazie obiektów ujętych w ewidencji konserwatorskiej. Organ podał dalej, że zgodnie z kartą obiektu budynek położony jest w strefie konserwatorskiej B z zaleceniem zachowania kształtu fasady, kształtu otworów okiennych, konstrukcji stolarki: ewentualna przebudowa powinna zachować charakter modernistyczny. Pomimo tego, że Studium nie stanowi prawa miejscowego, to jednak wobec braku planu do chwili jego uchwalenia, zdaniem organu, niezbędne jest utrzymanie określonego kierunku inwestycyjnego. Kolegium nie podzieliło zarzutu strony co do powoływania się organu na przepisy o ochronie zabytków, które to przepisy, zdaniem organu, nie mają zastosowania w tej sprawie. Organ I instancji stwierdził bowiem tylko, że przedmiotowy budynek charakteryzuje się wysokimi walorami architektonicznymi i zabytkowymi, w związku z czym podlega ochronie konserwatorskiej. Nie stwierdził natomiast, że budynek ten znajduje się w rejestrze zabytków. Organ odwoławczy podniósł, że odmowa wydania decyzji w przedmiotowej sprawie wydana została w oparciu o przepis art. 61 § 1 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisem odrębnym, na który powołał się organ jest ustawa o drogach publicznych, która w art. 39 ust. 1 pkt 1 zabrania dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym między innymi lokalizacji obiektu budowlanego, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Z uzasadnienia decyzji wynika dalej, że w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych ustawodawca dopuszcza lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ale wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach i za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie organ I instancji był jednocześnie organem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i organem uzgadniającym. W takim przypadku, w opinii Kolegium, gdy zachodzi tożsamość organu, nie wydaje się postanowienia uzgadniającego. Zamiar inwestora wybudowania schodów zewnętrznych od ul. W. nie jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem przemawiającym za zastosowaniem wyżej wskazanego przepisu. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego błędnej interpretacji art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. kwestii wydania w przeszłości warunków zabudowy między innymi na schody zewnętrze przy skrzyżowaniu ul. W. z ul. B., co powinno uzasadniać spełnienie wymogu "dobrego sąsiedztwa" Kolegium uważa, że jeżeli forma architektoniczna w określonym obszarze jest zróżnicowana możliwe jest zaakceptowanie tej formy dla planowanej inwestycji, o ile rozwiązanie taki wynikałoby z potrzeb zachowania ładu przestrzennego. Jednak z analizy załączonych do akt fotogramów wynika, że umieszczenie schodów w przedmiotowym budynku w tej części ul. W. nie tylko naruszyłoby ład przestrzenny, ale również zmieniłoby zasadniczo charakter budynku. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. P., wnosząc o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, iż wyniki opracowanej tzw. analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowią podstawę negatywnego rozstrzygnięcia złożonego wniosku o ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na wykonaniu wejścia z istniejącego otworu okiennego oraz dobudowaniu schodów zewnętrznych jako wejścia do lokalu biurowego na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. W. w K., podczas gdy wbrew temu przedmiotowa analiza daje podstawę do wydania pozytywnej decyzji w niniejszej sprawie, - art. 61 ust 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez powołanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. na nieistniejący przepis, tj. art. 61 § 11 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne przyjęcie, że zamiar inwestora wybudowania schodów zewnętrznych od ulicy W., zlokalizowanych w pasie drogowym, a niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, nie jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem zastosowania wspomnianego wyżej przepisu, podczas gdy przedmiotowa inwestycja stanowiąca w istocie integralną część wejścia do lokalu biurowego od strony ulicy, nie stwarzająca zagrożenia zniszczenia lub uszkodzenia substancji drogi i jej urządzeń, zmniejszenia jej trwałości oraz zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i pieszego, jest niezbędną inwestycją dla prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej nastawionej w dużej mierze na kontakt z interesantami, - art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że schody przyległe do lokali usługowych przy skrzyżowaniu ul. W. z ul. B. nie mogą stanowić "dobrego sąsiedztwa" dla planowanej inwestycji, podczas gdy zebrany materiał dowodowy wskazuje, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie ta instytucja. W uzasadnieniu skargi J. P. opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że organ przeprowadzając analizę urbanistyczno - architektoniczną dokonał błędnych ustaleń, które skutkowały ostatecznie negatywnym rozstrzygnięciem złożonego wniosku i utrzymaniem zaskarżonej decyzji w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Inwestycja, która jest przedmiotem sprawy, zdaniem organu ma być realizowana w budynku o wysokich walorach poznawczych i zabytkowych z okresu lat dwudziestych XX wieku. Zdaniem skarżącego organ w zaskarżonej decyzji nie wspomniał jednak, że budynek przy ul. W. w K. o numerze [...] został wyburzony do stropu nad parterem i następnie odtworzony w latach [...]-tych XX wieku jako stylizacja poprzedniego obiektu. Budynek jest wymieniony w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. w wykazie obiektów ujętych w ewidencji konserwatorskiej (położony jest w strefie konserwatorskiej B- pośredniej ochrony konserwatorskiej). Skoro więc Kolegium wskazuje, że wprawdzie w karcie obiektu budynek położony jest we wspomnianej strefie konserwatorskiej B z określonymi zaleceniami, ale ewentualna przebudowa powinna zachować charakter modernistyczny, a zatem organ dopuszcza możliwość dokonania określonej przebudowy budynku z zastrzeżeniem pewnych rozwiązań architektonicznych. Skarżący podniósł dalej, że Kolegium uzasadniając odmowę wydania pozytywnej decyzji niesłusznie oparło się na ustaleniach lokalnych zasad zagospodarowania dla przedmiotowego obszaru, tym samym zamykając drogę do późniejszych ustaleń (np. w pozwoleniu na budowę), które mogłyby uzależnić wydanie stosownych zezwoleń na budowę schodów i wejścia do lokalu w budynku faktycznie [...]-letnim, od zachowania określonego stylu architektonicznego. W opinii J. P. sam fakt lokalizacji przedmiotowego budynku, który nie jest zabytkiem, w strefie ochronnej nie może przesądzać o wartości zabytkowej budynku, ani o historycznych i artystycznych walorach, a ponadto budynek przy ul. W., w którym przedmiotowa inwestycja ma być zrealizowana, nie korzysta ze szczególnej ochrony konserwatorskiej na podstawie art. 7 ustawy o ochronie zabytków z dnia 23 lipca 2003 r. Odnośnie naruszenia przez organy art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych skarżący wskazał, że organ I instancji uznał, iż zamiar inwestora zbudowania schodów zewnętrznych od ul. W. nie jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem umożliwiającym zastosowanie wyżej wymienionego przepisu. Istotą wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie jest bowiem między innymi dobudowanie schodów zewnętrznych (czterech stopni) jako wejścia do lokalu - biura prawnego. Projektowane schody (o szerokości ok. [...] m) zatem w sposób naturalny stanowią niezbędną inwestycję i integralną część wejścia do wymienionego lokalu. Wprawdzie schody te są w pasie drogowym, ale nie zajmują wyłożonej płytami części chodnika, który w tym miejscu jest szeroki na ok. [...] metra. Szerokość tych schodów zajmowałaby ewentualnie przestrzeń niezagospodarowanego pasa zieleni wzdłuż elewacji budynku. Schody o konstrukcji ażurowej swoją formą nie stanowiłyby uszczerbku dla wystroju architektonicznego przedmiotowego obiektu. Skarżący podkreślił, że ze względu na charakter prowadzonej działalności wybudowanie schodów i wejścia od ul. W. w znaczny sposób ułatwi kontakt z interesantami i jednocześnie zmniejszy się z tym związana uciążliwość dla mieszkańców budynku. Nadto budowa wymienionych schodów w pasie drogowym w żaden sposób nie zagraża dobrom chronionym wskazanym w art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. J. P. nadmienił, że w sąsiedztwie przedmiotowego budynku (w tym samym pasie drogowym) organ I instancji w kilku przypadkach wyraził zgodę na budowę schodów o trzykrotnie większych gabarytach. Zdaniem skarżącego zasada "dobrego sąsiedztwa" określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Schody przyległe do lokali usługowych przy skrzyżowaniu ul. W. i B. mogą stanowić "dobre sąsiedztwo" dla planowanej inwestycji. Niektóre z tych budowli (np. schody do m.) powstały [...] r., a jednocześnie po drugiej stronie skrzyżowania w tym samym ciągu ul. W. znajdują się również nowo wybudowane zewnętrzne schody do lokali użytkowych. Lokale te wraz z dobudowanymi schodami i wejściem od ul. W. znajdują się w tym samym pasie drogowym co projektowana inwestycja i spełniają warunki "dobrego sąsiedztwa" oraz wbrew twierdzeniu organu odwoławczego nie naruszają ładu przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - powoływanej dalej jako "ustawa". Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy ustanawia lokalny porządek planistyczny, natomiast decyzja o warunkach zabudowy, będąca aktem stosowania prawa, przesądza jedynie o rodzaju (przeznaczeniu, powierzchni zabudowy, wysokości itd.) obiektu budowlanego, który może zostać na danym terenie wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi w istocie szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez naruszenia przepisów prawa. Decyzja taka musi przy tym uwzględniać wymagania ładu przestrzennego, a nadto zarówno prawo własności, jak i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 ustawy). Wydanie tej decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, tj. w sytuacji, gdy : 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadza na grunt polskiego prawa zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego. Celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz Warszawa 2008, s. 491 i n.). Stosowaniu zasady dobrego sąsiedztwa w praktyce towarzyszą wątpliwości interpretacyjne sprowadzające się do tego, jakie działki uznać należy za sąsiednie w stosunku do terenu inwestycji oraz na ile rygorystycznie egzekwować należy podobieństwo zabudowy nowej do zabudowy otoczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r., II OSK 646/2006 wskazał, że ratio legis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "jest ochrona ładu przestrzennego". Ma ona na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego jej ograniczenia. Za szerokim rozumieniem pojęcia działki sąsiedniej przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu. Jednocześnie pojęcie "działki sąsiedniej" winno być interpretowane funkcjonalnie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w związku z posługiwaniem się przez ustawę sformułowaniami nie zawsze jasnymi należy, w razie uzasadnionych wątpliwości, interpretować je na korzyść obywatela, tj. na korzyść jego uprawnień właścicielskich. Uznać zatem należy, iż obowiązkiem organu orzekającego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest zanalizowanie stanu zabudowy tzw. sąsiedztwa urbanistycznego, które należy utożsamiać z obszarem analizowanym, wyznaczonym zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Jednocześnie w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie chodzi o to, by nowa zabudowa była wiernym odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale o to, by na jej podstawie możliwe było określenie cech nowej zabudowy, która ma być kontynuacją, przez co należy rozumieć zachowanie charakteru zabudowy. Gdy nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim są zabudowane i planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym architektonicznym, a także można ją pogodzić z dotychczasową funkcją zabudowy na tym terenie, organ nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli nie dającą się z nią w praktyce pogodzić. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy zbyt ogólnikowo odniósł się do zarzutu odwołania, iż w przeszłości przy skrzyżowaniu ul. W. z ul. B. zrealizowano inwestycje, zbliżone swoim charakterem do inwestycji skarżącego. Kolegium wskazało bowiem, że umieszczenie schodów w przedmiotowym budynku w tej części ul. W. nie tylko naruszyłoby ład przestrzenny, ale również zmieniłoby charakter budynku. Tymczasem na zdjęciach przedłożonych przez skarżącego widoczne są obiekty (zlokalizowane w analizowanym obszarze), w tym między innymi punkt telewizji satelitarnej "[...]", telefonii "n." oraz oddział banku "m.", zaopatrzone w drzwi zewnętrzne, do których prowadzą zewnętrzne schody. W świetle przywołanego wyżej zdjęciowego materiału dowodowego trudno podzielić argumentację organu odwoławczego. Nadto Kolegium nie wyjaśniło, w jakim zakresie inwestycja planowana przez skarżącego na tyle niekorzystnie odróżniałby się od istniejących inwestycji o zbliżonym charakterze, iż jej pozytywne zaopiniowanie nie jest możliwe (w odróżnieniu od pozostałych). Mając na uwadze zrealizowane wcześniej inwestycje, stwierdzenie organu, iż umieszczenie przedmiotowych schodów naruszy ład przestrzenny nie przekonuje w świetle przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, 8, 77 § 1 i 107 Kpa. W tej sytuacji wątpliwości skarżącego, iż w sprawie doszło do nierównego traktowania przez organy administracji podmiotów – właścicieli nieruchomości należałoby uznać za uzasadnione. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zatem dokonać wyczerpujących ustaleń, analizując cechy zabudowy sąsiednich nieruchomości, w szczególności z punktu widzenia ciągłości zabudowy. W związku z powyższym należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji.