II SA/Sz 660/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi P. S. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] P. S. - referentowi Posterunku Policji w [...] . P. S. przedstawiono zarzut o to, że jako funkcjonariusz Policji przekroczył uprawnienia w ten sposób, że nie będąc uprawnionym do podejmowania decyzji odnośnie czynności postępowania przygotowawczego [...] dotyczącego zniszczenia mienia w dniu [...] r. w m. [...] , w rozmowie telefonicznej z K. S. wyraził zgodę na usunięcie z posesji, a następnie złomowanie spalonych pojazdów, mimo że miały być one poddane uzupełniającym oględzinom przez technika kryminalistyki Komendy Powiatowej Policji w [...] w dniu [...] r., przez co udaremnił możliwość ujawnienia śladów dowodowych przydatnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w [...] uznał sierż. szt. P. S. winnym zarzucanego czynu i wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. P. S. odwołał się od powyższego orzeczenia i zarzucił organowi I instancji obrazę przepisów postępowania dyscyplinarnego. Orzeczeniem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] , po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zaskarżone orzeczenie utrzymał mocy. Komendant Wojewódzki Policji ustalił następujący stan faktyczny: w dniu [...] r. ok. godz. [...] dyżurny Komendy Powiatowej Policji w [...] został powiadomiony o pożarze, w wyniku którego spaleniu uległo kilka pojazdów. Ustalono, że pokrzywdzonym jest K. S., nadto stwierdzono podpalenie pojazdów. Z uwagi na porę nocną oraz awarię sprzętu oświetleniowego odstąpiono od szczegółowych oględzin pojazdów zaznaczając, iż należy je wznowić w porze dziennej. W dniu [...] r. pokrzywdzony skontaktował się telefonicznie ze swoim [...] sierż. szt. P. S. w celu ustalenia, czy może już złomować spalone pojazdy. Podczas jednej z kolejnych rozmów telefonicznych sierż. szt. P. S. odpowiedział [...] , że byli już technicy kryminalistyki i może spalone pojazdy posprzątać. Po tej rozmowie K. S. przekazał pojazdy do złomowania. Rozpatrując odwołanie organ II instancji ponownie dokonał oceny zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego. W szczególności wskazał na materiał dowodowy w postaci przesłuchań K. S., które przeprowadzono [...] r. i [...] r. W ramach tych przesłuchań świadek jednoznacznie i bez jakichkolwiek wątpliwości stwierdził, iż [...] r. podczas rozmów telefonicznych to właśnie jego [...] sierż. szt. P. S. wydał zgodę na usunięcie pojazdów. Stanowisko swoje podtrzymał również w toku konfrontacji z obwinionym, przeprowadzonej w ramach postępowania dyscyplinarnego. Obwiniony w tym samym dniu o godz. [...] przeprowadził rozmowę telefoniczną z dyżurnym nadkom. W. B., podczas której zapytał, czy u jego [...] a ktoś wykonywał oględziny. Dyżurny nie dysponował materiałami ani pełną wiedzą na ten temat, dlatego też zasugerował, aby na "wszelki wypadek" przeprowadził rozmowę ze swoim kierownikiem. Sierż. szt. P. S. natomiast skwitował, że wszystko zostało zrobione i przekaże [...] , aby posprzątał na podwórku. W tych okolicznościach organ II instancji stwierdził, iż sierż. szt. P. S. nie będąc do tego uprawnionym wyraził zgodę na usunięcie pojazdów z posesji. Twierdzenie obwinionego, iż o żadnych pojazdach podczas rozmowy telefonicznej z [...] nie było mowy należy traktować, jako linię jego obrony. Niewłaściwe zachowanie zostało w pełni potwierdzone materiałem dowodowym w postaci zeznań wskazanego wyżej świadka, a także na podstawie odsłuchu rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z dyżurnym jednostki. Nadto organ II instancji zwrócił uwagę, iż obwiniony nie będąc wyznaczonym do prowadzenia tej sprawy nie miał żadnych kompetencji do udzielania pokrzywdzonemu jakichkolwiek informacji na temat planowanych i realizowanych czynności procesowych, a także sposobu postępowania z zabezpieczonymi przedmiotami. Jeżeli zatem doszło do rozmowy z [...] na temat spalonych pojazdów, to jedynym właściwym i dopuszczalnym posunięciem byłoby przekazanie pokrzywdzonemu informacji na temat możliwości nawiązania kontaktu z policjantem wyznaczonym do prowadzenia tego postępowania. Obwiniony tego nie uczynił, natomiast, pomimo że nie miał takich uprawnień, podjął decyzję w sprawie. W kontekście przeprowadzonej rozmowy z dyżurnym przekazana K. S. zgoda na "posprzątanie" spalonych pojazdów była tożsama z akceptacją działań polegających na ich usunięciu z posesji. Dalej Komendant Wojewódzki podał, że nie znajduje żadnego uzasadnienia twierdzenie obwinionego, iż w świetle nie potwierdzenia zarzutów w ramach czynności wyjaśniających prowadzonych przez Prokuraturę powinien on również zostać uniewinniony w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ odwołał się do art. 132 ust. 4 ustawy o Policji, który ustanawia odrębność odpowiedzialności dyscyplinarnej i odpowiedzialności karnej policjanta. Przejawia się ona w samodzielnym prowadzeniu obu postępowań przez uprawnione do tego organy, a w szczególności określaniu w ich toku zarzutów i gromadzeniu materiału dowodowego. Odmienny jest również zakres postępowania dyscyplinarnego i postępowania karnego, gdyż pierwsze z nich odnosi się do odpowiedzialności za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, którego definicja wynika z art. 132 ustawy o Policji. Natomiast odpowiedzialność karną za popełnione przestępstwo implikuje popełnienie czynu wypełniającego znamiona przestępstwa określonego w przepisach Kodeksu karnego i innych ustaw karnych. Za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego obwiniony podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej w przypadku gdy czyn, którego się dopuścił wypełnia jednocześnie znamiona przewinienia dyscyplinarnego i przestępstwa. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż skarżący w sposób bardzo wybiórczy zacytował fragment postanowienia Prokuratury o odmowie wszczęcia śledztwa, bowiem bezpośrednio po cytowanym fragmencie znajduje się odniesienie do kwestii ewentualnej odpowiedzialności dyscyplinarnej. Wynika z niego jednoznacznie, że przestępcze przekroczenie uprawnień (cechujące się działaniem umyślnym z zamiarem bezpośrednim i kierunkowym) należy odróżnić od odpowiedzialności dyscyplinarnej. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska sierż. szt. P. S., iż prowadzone przeciwko niemu postępowanie powinno zostać umorzone gdyż Komendant Główny Policji w postanowieniu nr [...] z dnia [..] r. stwierdził, że w przypadku złożenia stosownego zawiadomienia do prokuratury wynik przeprowadzonego postępowania jest dla Policji wiążący. Postanowienia w innych sprawach, wydawane na podstawie zindywidualizowanego stanu faktycznego nie mogą być wiążące przy orzekaniu w innych sprawach. Komendant Wojewódzki wskazał też, że włączenie do akt postępowania dyscyplinarnego materiałów przekazanych z Prokuratury nastąpiło miedzy innymi z inicjatywy dowodowej obwinionego. Na wykorzystanie materiałów wyraził zgodę prokurator prowadzący postępowanie. Dlatego też argumenty obwinionego, iż organ I instancji w sposób nieuprawniony wykorzystał materiały z postępowania przygotowawczego, nie znajdują żadnego uzasadnienia. Organ II instancji nie podzielił stanowiska zawartego we wskazanym przez obwinionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 375/06 co do konieczności wydawania w tym zakresie odrębnych postanowień. W szczególności nie można się zgodzić ze stanowiskiem, iż postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem administracyjnym ze wszelkimi tego konsekwencjami, do stosowania w nim przepisów Kodeku postępowania administracyjnego włącznie. Problematyka odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Policji znajduje odzwierciedlenie w rozdziale 10 ustawy o Policji. Natomiast zgodnie z art. 135p ust. 1 tej ustawy tylko w zakresie nieuregulowanym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków. Organ odwoławczy nie zgodził się również z formułowanym przez skarżącego poglądem, iż zeznania świadka K S. złożone w postępowaniu dyscyplinarnym i karnym nie zasługują na uwzględnienie, albowiem każde z nich jest odmienne co do treści przebiegu rozmowy telefonicznej. Analiza akt postępowania dyscyplinarnego doprowadziła do ustalenia, iż K. S. w odniesieniu do treści rozmów telefonicznych przeprowadzonych z sierż. szt. P. S. w dniu [...] r. odnosił się podczas przesłuchań z [...] r. (postępowanie karne [...] w sprawie spalonych pojazdów) i [...] r. (postępowanie dyscyplinarne). Treść złożonych w tej kwestii zeznań w obu przypadkach jest identyczna i potwierdza fakt udzielenia pozwolenia na usunięcie pojazdów. Komendant Wojewódzki, powołując się na treść art. 132a ustawy o Policji, stwierdził również, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącego, jakoby popełniony przez niego czyn nie był zawiniony. Organ wskazał, że skarżący nie był uprawniony do ingerencji w przebieg sprawy oraz przekazywania [...] jakichkolwiek dyspozycji, a tym bardziej wyrażania zgody na "posprzątanie" spalonych pojazdów. Jeżeli chciał udzielić mu pomocy, to winien zgodnie z sugestią dyżurnego skontaktować się ze swoim kierownikiem. Nie czyniąc tego przy jednoczesnym wydaniu zgody na usunięcie pojazdów wykazał się wyjątkową lekkomyślnością. Takie skutki mógł i powinien przewidzieć, a sytuacja, w jakiej się znalazł, wynikała z jego niedbalstwa i zaniedbania. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego prezentowane przez obwinionego argumenty, w myśl których winę za usunięcie pojazdów ponoszą inni funkcjonariusze, gdyż na czas nie przeprowadzili uzupełniających oględzin pojazdów, nie usprawiedliwiają podjętych przez niego działań. Postępowanie dyscyplinarne jest prowadzone przeciwko konkretnej osobie, a zatem nie ma podstaw do podejmowania chociażby próby oceny zachowań innych osób, czy też oceny poprawności stosowanych przez nie praktyk. Nie znajduje również uzasadnienia twierdzenie sierż. szt. P. S., iż rzecznik dyscyplinarny nie wydając postanowień w przedmiocie rozpoznania jego wniosków dowodowych z [...] naruszył art. 135e ust. 6 ustawy o Policji. Zgodnie bowiem z art. 135f ust. 7 ustawy o Policji wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga o jego uwzględnieniu, albo odmowie uwzględnienia w drodze postanowienia. Użycie przez ustawodawcę spójnika "albo" oznacza alternatywę pomiędzy uwzględnieniem wniosku, bądź jego odmową. Tymczasem w badanej sprawie wnioski dowodowe obwinionego zostały zrealizowane, dlatego też wydawanie postanowień było bezprzedmiotowe. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że wymierzona kara jest zasadna z punktu widzenia charakteru popełnionego czynu, a zwłaszcza jego skutków oraz faktu, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu wykazując się szczególną lekkomyślnością godząc się z możliwością jego popełnienia. Sierż. szt. P. S. jest funkcjonariuszem z [...] letnim stażem zawodowym w Policji. Dlatego też winien znać powszechnie obowiązujące przepisy i dokładnie rozpoznawać stan faktyczny danej sprawy przed podjęciem ewentualnych działań. Tymczasem jego bezpodstawne i nieuzasadnione zachowanie doprowadziło do bezpowrotnej utraty materiału dowodowego, mogącego przyczynić się do sprawnego wyjaśnienia sprawy. Postawy takiej nie można tolerować u funkcjonariusza Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższe orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] sierż. szt. P. S. zarzucił: a) obrazę przepisów postępowania dyscyplinarnego, a w szczególności: • art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 132a tej ustawy poprzez bezpodstawne uznanie, że przewinienie dyscyplinarne P. S. było zawinione; • art. 80 k.p.a. w zw. z art. 134 h ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności, które należy brać pod uwagę przy wymiarze kary, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia P. S. rażąco surowej kary dyscyplinarnej; • art. 135 j ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez uznanie winy P. S. za oczywistą przy jednoczesnym braku wszechstronnej oceny dowodów mimo ich przeciwstawności co do zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej przez obwinionego; • art. 135g ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez naruszenie obowiązku zbadania i uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego P. S.; • art. 135g ust.2 ustawy z dnia 6 kwietnia 199 0r. o Policji poprzez niezastosowanie się zarówno przez organ I-szej instancji, jak i organ odwoławczy do zasady, iż niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego; • art. 135e ust.6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez niewydanie i niedoręczenie przez organ I-szej instancji obwinionemu postanowienia w przedmiocie rozpoznania wniosków dowodowych obwinionego z dnia [...] r. oraz poprzez niewydanie postanowienia o dopuszczeniu w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym dowodu z akt śledztwa Prokuratury Rejonowej w [...] o sygnaturze[...] ; • art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez brak wskazania w uzasadnieniu orzeczenia organu I-szej instancji, jak i w uzasadnieniu do orzeczenia organu odwoławczego faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów, na podstawie których wydano rozstrzygnięcie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, b) błąd w ustaleniach faktycznych, wynikający z błędnej oceny materiału dowodowego, polegający na uznaniu, iż sierż. szt. P. S. umyślnie, w sposób zawiniony dopuścił się przekroczenia uprawnień, a co za tym idzie naruszył dyscyplinę służbową w zakresie ujętym w zarzuconym czynie, w sytuacji gdy okoliczności sprawy, a w szczególności wyjaśnienia samego obwinionego i szczegółowa analiza stenogramu rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu [...] r. przez obwinionego z dyżurnym Komendy Powiatowej Policji w [...] - nadkom. W. B. nie potwierdzają ustaleń poczynionych przez rzecznika dyscyplinarnego i prowadzą do całkiem przeciwnego wniosku Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [..] r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego podlegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zgodnie zaś z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, naruszenie dyscypliny służbowej to między innymi przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. W swojej skardze do Sądu skarżący wskazał na szereg uchybień, których w jego ocenie, dopuściły się organy orzekające w sprawie. Zdaniem Sądu, zarzutów tych nie można jednak podzielić. Chybiony jest zarzut bezpodstawnego uznania przez organ orzekający, że przewinienie dyscyplinarne skarżącego było zawinione. Przepis art. 132a ustawy o Policji stanowi, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi, 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek nie zachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. W obu opisanych w powyższym przepisie przypadkach, ukaranie funkcjonariusza jest uzasadnione, jeżeli przemawiają za tym okoliczności sprawy należycie wykazane w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego. Przy tym na możliwość ukarania nie ma wpływu charakter zawinienia, tj. jego umyślność, czy też nieumyślność. Okoliczności te mogą mieć wpływ na ewentualne odstąpienie odstąpienia od ukarania lub formę ukarania. Skarżący, nie będąc do tego upoważniony, podjął decyzję o przekazaniu [...] informacji na temat prowadzonego przez innych policjantów postępowania karnego, mianowicie że wykonano już wszystkie czynności mające na celu zabezpieczenie dowodów w sprawie. W rezultacie skarżący doprowadził do tego, że K. S., uznając iż posiada na to zgodę, przekazała spalone pojazdy do złomowania. Uniemożliwiło to przeprowadzenie uzupełniających oględzinom przez technika kryminalistyki w dniu [...] r. i co z tym związane udaremniło możliwość ujawnienia śladów dowodowych przydatnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W opisanej powyżej sytuacji nie sposób uznać, że skarżący nie mógł przewidzieć skutków swojego zachowania. Od funkcjonariusza Policji wymagana jest umiejętność logicznego rozumowania i przewidywania zdarzeń. Skarżący posiadając [...] staż w Policji powinien być zorientowany jakie są oczekiwania w stosunku do niego, a także orientować się jakie czynności należą do jego obowiązków, a jakie nie. Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 134h ustawy o Policji poprzez wymierzenie skarżącemu rażąco niewspółmiernej kary w stosunku do popełnionego przez niego przewinienia i nie uwzględnienia dotychczasowego wzorowego przebiegu służby. Zgodnie z przepisem art. 134 ustawy o Policji, policjantowi mogą być wymierzone kary dyscyplinarne: 1) nagana; 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) wydalenie ze służby. Art. 134h ust. 2 zawiera przesłanki, które zaostrzają wymiar kary, a ust. 3 tego przepisu przesłanki łagodzące wymiar kary. Kara orzeczona wobec skarżącego nie jest rażąco surowa, organ nie przekroczył w tym zakresie granic uznania administracyjnego. Słusznie organ wskazał, że w sprawie zaszła przesłanka wpływająca na zaostrzenie wymiaru kary, o której stanowi art. 134h ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji, tj. istotne zakłócenie realizacji zadań Policji. Nie wystąpił natomiast żaden z warunków wpływający na złagodzenie kary. Sąd nie może ustosunkować się do zarzutu skargi naruszenia przez organ przepisu art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, bowiem skarżący nie wyjaśnił w uzasadnieniu skargi na czym naruszenie to miało polegać. W szczególności skarżący nie podał jakie okoliczności przemawiające na jego korzyść organy miały wziąć pod uwagę. Kolejny zarzut skargi dotyczy naruszenia zasady domniemania niewinności zapisanej w przepisie art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, który stanowi, że obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Warunkiem zastosowania tej zasady jest zatem powstanie wątpliwości, ale nie jakichkolwiek i u kogokolwiek, tylko wystąpienie wątpliwości u organu prowadzonego postępowanie dyscyplinarne i to nie dające się usunąć w drodze logicznej oceny dowodów. Takie wątpliwości w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Nie można za takie uznać faktu, że nie było możliwe odtworzenie dosłownego przebiegu rozmowy między skarżącym, a K. S.. Zdaniem Sądu w tym zakresie za wystarczające uznać należy zeznania K. S.. Komendant Wojewódzki dokonał oceny tych zeznań i miał podstawy, aby uznać, że potwierdzają one fakt udzielenia K. S. przez skarżącego pozwolenia na usunięcie spalonych pojazdów. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi naruszenia przepisu art. 136e ust. 6 ustawy o Policji poprzez niewydanie i niedoręczenie skarżącemu postanowienia w przedmiocie rozpoznania wniosków dowodowych z dnia 9 lutego 2011 r. i z dnia 11 lutego 2011 r. oraz poprzez niewydanie postanowienia o dopuszczeniu w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym dowodu z akt śledztwa Prokuratury Rejonowej w [...] o sygnaturze[...] . Nawet jeżeli zgodzić się ze skarżącym, że postanowienie takie powinno być wydane, to uchybienie takie, w sytuacji gdy wszystkie wnioskowane przez skarżącego odwody zostały przez organ przeprowadzone, należałoby uznać za nie mające wpływu na wynik sprawy. Zaskarżone orzeczenie nie narusza też przepisu art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Uzasadnienie faktyczne orzeczenia zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, zaś jego uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów. Nadto postępowanie dyscyplinarne przeprowadzone zostało z zachowaniem wymogów formalnych, wymienionych m. in. w artykułach 134i, 135a, 135i, 135j, 135m, 135n ustawy o Policji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został zebrany prawidłowo, ocena tegoż materiału nie była dowolna, zaś wnioski zostały wyciągnięte logicznie. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należało stwierdzić, że przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie naruszono przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie i dlatego Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.