II SA/Sz 662/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie skierowania P. W., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii [...] na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną wyżej decyzję Kolegium. Nadto skarżący, pismem z dnia 22 maja 2018 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ewentualnie, gdyby w dacie złożenia tego pisma akta sprawy zostały przekazane do sądu, wniósł o wydanie postanowienia w tym zakresie przez sąd. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że decyzje o skierowaniu go na badania lekarskie wydane przez organy obu instancji naruszają prawo. Wyjaśnił także, że pomimo skierowania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Prezydent Miasta Ś. zawiadomił go o wszczęciu, z urzędu, kolejnego postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, w związku z nieprzedłożeniem zaświadczenia lekarskiego. Skarżący wywodził, że pomiędzy postępowaniami w przedmiocie skierowania na badania lekarskie i w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy zachodzi ścisły związek, bowiem w przypadku uwzględnienia jego skargi odpadnie podstawa prowadzenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Jako argument uzasadniający zasadność wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie skarżący wskazywał także na względy związane z potrzebą zachowania spójności wydanych decyzji. Wywodził również, że dalsza wykonalność decyzji stanowi dla niego realne i oczywiste niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wstrzymania wykonania decyzji, a skarżący pismem z dnia 2 lipca 2018 r. zwrócił się do sądu o przyspieszenie rozpoznania jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 –j.t. ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy, w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu tego wynika zatem, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek w nim zawartych, natomiast sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przystępując do oceny wniosku złożonego w badanej sprawie uznać należało, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Co prawda skarżący wskazywał w treści pisma z dnia 22 maja 2018 r. na potencjalną możliwość "oczywistego i realnego niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", nie wyjaśnił jednak na czym owo niebezpieczeństwo miałoby polegać i jakie skutki ma na uwadze. Samo uzasadnienie wniosku skarżącego koncentruje się na trosce o zapewnienie jednolitości orzecznictwa i uniknięcia sytuacji, w której w obrocie prawnym będą pozostawały decyzje wzajemnie się wykluczające, co kolei skarżący wywodzi z kwestionowanej zgodności z prawem decyzji obu instancji wydanych w badanej sprawie. W tym miejscu wyjaśnić należy, że przedstawione w treści skargi zarzuty dotyczące meritum sprawy będą dopiero przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy. Merytoryczna ocena zasadności skargi i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią dwie odrębne kwestie. Kontrola legalności aktu jest bowiem celem postępowania sądowoadministracyjnego, natomiast wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ma charakter tymczasowy i zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W świetle powyższego oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonej decyzji. Tym samym argumenty podniesione przez skarżącego, nie mogą stanowić postawy do uwzględnienia powyższego wniosku, podobnie jak wywodzona przez skarżącego troska o zachowanie spójności wydawanych w jego sprawie decyzji administracyjnych. Zauważyć bowiem należy, że decyzja kończąca postepowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy stanowi przedmiot odrębnego postępowania i jako taka jest zaskarżalna w toku instancji, a po wyczerpaniu tego trybu również do sądu administracyjnego. Dodatkowo wyjaśnić należy, że decyzja organu I instancji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie sama w sobie nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniu nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniu w sytuacji stwierdzenia istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 – j.t. ze zm.), jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.