II SA/Sz 665/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta S. orzekł o zatrzymaniu M.N. prawa jazdy kat. [...] nr [...], seria [...] nr blankietu [...]. W dniu [...] (data stempla pocztowego) M.N. wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji. Odwołujący się podniósł, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie została mu prawidłowo doręczona. Wyjaśnił, że o wydaniu decyzji dowiedział się z pisma wzywającego do zwrotu dokumentu, a kopię decyzji z dnia [...] otrzymał po pisemnym zwróceniu się o jej doręczenie. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] wydanym na podstawie art. 134 oraz art. 129 § 2 i art. 57 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M.N. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Przesyłkę zwierającą decyzję awizowano bowiem dwukrotnie w dniach [...]. A zatem jej skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu [...]. Odwołanie strona nadała w polskiej placówce operatora pocztowego w dniu [...]. Zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.), upłynął w dniu [...]. Wobec powyższego, wniesione przez stronę w dniu [...] odwołanie, Kolegium uznało za dokonane po terminie ustawowym. W zaistniałej sytuacji Kolegium uznało, że z mocy art. 134 k.p.a., zobowiązane jest do stwierdzenia w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. M.N. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi, M.N. podniósł zarzuty skierowane przeciwko sposobowi prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji oraz przeciwko decyzji tego organu, która – zdaniem skarżącego – została wydana bez wnikliwej analizy sytuacji, w jakiej skarżący się znajdował i znajduje. Niezależnie od powyższego, skarżący zwrócił uwagę, że decyzja organu pierwszej instancji nie została mu prawidłowo doręczona. O wydaniu tej decyzji dowiedział się z pisma wzywającego do zwrotu dokumentu prawa jazdy. Skarżący wskazał, że dopiero w odpowiedzi na jego pismo otrzymał kopię decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] oraz informację, że adresat nie odebrał awizowanej przesyłki. Skarżący poddał w wątpliwość prawidłowość awizowania przesyłki, oświadczając, że listy polecone odbiera regularnie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Przeprowadzona kontrola w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd zauważa, że przedmiot sprawy objętej skargą, w tym przypadku stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, zakreśla granice jej rozpoznania. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu sądowym nie jest możliwe poddanie merytorycznej ocenie zarzutów kierowanych przeciwko sposobowi prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji i trafności decyzji tego organu. Co do zaskarżonego postanowienia z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, to wskazać należy, że wydane zostało na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."). Według przepisu art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. Organ odwoławczy jest zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie wniesione zostało w terminie. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie. Okoliczność doręczenia decyzji ma zatem istotne znaczenie dla ustalenia czy odwołanie strony zostało wniesione z zachowaniem terminu. Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a., winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2, w przeciwnym razie postanowienie takie narusza art. 7 i 77 k.p.a. W ocenie Sądu, organ odwoławczy, podjął czynności procesowe mające na celu zbadanie całego materiału dowodowego oraz prawidłowo rozpatrzył cały materiał dowodowy. Okolicznością sporną między stronami pozostaje skuteczność doręczenia skarżącemu przesyłki w trybie art. 44 § 1-4 k.p.a. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (do rąk adresata) i 43 (przyjęcie przez osobę trzecią ze skutkiem doręczenia adresatowi): 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Stosownie zaś do art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Warunkiem uznania pisma za doręczone na skutek upływu ustawowego terminu jego przechowywania w placówce pocztowej, w sytuacji niemożności jego doręczenia adresatowi osobiście lub za pośrednictwem dorosłego domownika, administracji domu, dozorcy domu, jest prawidłowe, dwukrotne pozostawienie adresatowi zawiadomienia o miejscu przechowywania lub złożenia przesyłki. To, czy wymogi awizowania zostały spełnione, podlega ocenie na podstawie treści adnotacji obrazujących przebieg działań związanych z doręczaniem pisma zawartych na kopercie i formularzu potwierdzenia odbioru, które dokonywane są przez doręczyciela i pracowników poczty. Zdaniem Sądu, skuteczność doręczenia skarżącemu decyzji w ww. trybie z art. 44 § 1-4 k.p.a. nie budzi wątpliwości, gdyż wystąpiły łącznie wszystkie konieczne przesłanki przyjęcia fikcji prawnej, że doręczenie takie nastąpiło. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki kierowanej do skarżącego z decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedmiotowa przesyłka z uwagi na niemożność jej doręczenia skarżącemu, na adres ul. [...],[...], złożona została w placówce pocztowej w dniu [...] na okres czternastu dni z adnotacją o nie doręczeniu przesyłki, o czym powiadomiono stronę skarżącą umieszczając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej (awizo). Powtórnego awiza dokonano dnia [...]. Ponieważ skarżący, po upływie czternastu dni liczonych od dnia pozostawienia przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym, nie odebrał przesyłki, urząd ten w dniu [...] zwrócił przesyłkę organowi pierwszej instancji z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie". W świetle powyższego, zdaniem Sądu, uprawnione było przekonanie organu, że skarżący nie odebrał przesyłki z decyzją, pomimo jej dwukrotnego prawidłowego awizowania przez operatora pocztowego w dniu [...], w miejscu (adresie), którego strona nie zakwestionowała. W takiej sytuacji, skuteczne doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło w dniu [...], a nie jak podał organ w dniu [...]. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...]. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji skarżący nadał pocztą w dniu [...] W takiej sytuacji, pomimo błędnego wskazania upływu terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia, skoro odwołanie to wniesiono z ponad dwumiesięcznym przekroczeniem terminu. Sąd wskazuje, że skarżący poddawał w skardze w wątpliwość prawidłowość awizowania przesyłki z decyzją, argumentując, że listy są przez niego obierane regularnie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęty jest pogląd, że w sytuacji, gdy strona wykaże naruszenie art. 44 § 1-3 k.p.a., poprzez zaakceptowanie nieprawidłowego działania poczty, ma uprawnienie do przywrócenia terminu do dokonania czynności, której bez swojej winy nie dokonała (por. postanowienie NSA z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II OSK 3009/14, opubl. w Lex nr 2091965). W ocenie Sądu, nawet gdyby przyjąć taki kierunek argumentacji skarżącego, który wskazuje na niezawinione uchybienie przez niego przedmiotowego terminu, to powołana okoliczność nie mogłaby odnieść skutecznego rezultatu w realiach niniejszej sprawy. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednakże, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Kierując się powyższym, Sąd wskazuje, że najpóźniejszym momentem w którym skarżący dowiedział się o treści decyzji organu pierwszej instancji należy przyjąć dzień [...], w którym otrzymał od organu kopię decyzji, doręczoną w odpowiedzi na pisemny wniosek skarżącego (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 19 akt administracyjnych). W takiej sytuacji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem, upływał skarżącemu w dniu [...]. Odwołanie z wyjaśnieniem w kwestii niezachowania terminu skarżący nadał pocztą w dniu [...], co tym samym zamknęło skarżącemu drogę do skutecznego podnoszenia okoliczności niezawinionej przyczyny niedotrzymania czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Wobec przedstawionych wyżej wywodów, brak jest zdaniem Sądu podstaw do podważenia trafności rozstrzygnięcia organu odwoławczego, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co oznacza, że skarga nie mogła zostać uwzględniona. Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.