II SA/Sz 666/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru ustawienia obiektu. oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania A. B., od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r., zgłaszającej sprzeciw w sprawie zgłoszenia postawienia obiektu gastronomicznego przenośnego na okres 120 dni na nieruchomości położonej przy Al. [...] w [...] (dz. nr [...] "dr" z obrębu [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia postawienia obiektu gastronomicznego przenośnego na okres 120 dni na nieruchomości położonej przy ul. Al. [...] w [...]. Od decyzji odwołanie złożył A. B., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuca rażące naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2003 r. Nr 207, poz.20 16 z późno zm) Skarżący podnosi, iż zgłoszenia odnośnie ustawienia obiektu gastronomicznego na okres 120 dni dokonał w oparciu o decyzję ZDiTM z dnia [...] r. Zdaniem inwestora przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania terenu. Dodaje, iż będzie to obiekt tymczasowy związany z imprezami okolicznościowymi lub użytkowany sezonowo tak jak wynika to z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która wskazuje, iż plan nie zakazuje wznoszenia takich obiektów. Inwestor twierdzi, iż przepisy prawa miejscowego nie wskazują enumeratywnie jakie konkretnie obiekty mogą lub nie mogą być w danym obszarze sytuowane, jedynie przykładowo wskazane zostały letnie ogródki gastronomiczne. Stwierdza, iż organ wydający decyzję narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego art. 6 i 11 Kpa dowolnie interpretując przepisy prawa, jak i nie wyjaśniając zasadności przesłanek, jakimi kierował się w uzasadnieniu swojej decyzji uznając, że tymczasowy obiekt gastronomiczny nie mieści się w rozumieniu przewidzianego planem i dopuszczalnego w tym miejscu obiektu użytkowanego sezonowo. Zdaniem Inwestora ograniczenia muszą wynikać wprost z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor nadmienia, iż obok planowanego obiektu funkcjonuje podobny obiekt gastronomiczny i kiosk. Ponadto skarżący zaznacza, iż lokalizacja obiektu została zatwierdzona przez ten sam organ (Prezydenta Miasta [...]), który wydając zgodę na zajęcie pasa drogowego (decyzja ZDiTM) nie dopatrzył się niezgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującymi przepisami czy zasadami bezpieczeństwa, dodatkowo Powiatowy Urząd Pracy w [...] przyznał inwestorowi środki na uruchomienie obiektu małej gastronomii przy Al. [...], oceniając przy tym projekt całego przedsięwzięcia. Wobec sprzeczności decyzji wydanych w tej samej sprawie przez ten sam organ i braku podstawy prawnej do zgłoszenia przez organ administracji budowlanej sprzeciwu, skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji organu I instancji. Wojewoda [...] ustalił i zważył co następuje: W dniu [...] r. A. B. zgłosił zamiar postawienia obiektu gastronomicznego, przenośnego na okres 120 dni. Do wniosku dołączył zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz, U z 2003 r. Nr 207, poz.2016 z późno zm) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (wskazując, że wynika ono z decyzji Prezydenta Miasta nr [...] w sprawie zajęcia pasa drogowego z dnia [...] r)., plan sytuacyjno-wysokościowy z naniesioną lokalizacją obiektu oraz rysunki przedstawiające obiekt małej gastronomii. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Centrum A" w [...] - działka nr [...] "dr" z obrębu [...], objęta zgłoszeniem skarżącego, położona jest na terenie oznaczonym symbolem S.C.04.MC. Jak wynika z zapisu wynikającego z ustaleń planu rozdział 2 dotyczący ustaleń ogólnych dla obszaru planu § 5 ust. 3 pkt 27 dotyczący ustaleń funkcjonalnych w sprawie ustalenia kompozycji, form zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu stanowi, iż: "na całym obszarze zakazuje się wznoszenia obiektów tymczasowych w istniejących przestrzeniach publicznych za wyjątkiem obiektów związanych z imprezami okolicznościowymi do kilku dni (jarmarki, festyny, wystawy, kiermasze świąteczne itp.) lub użytkowaniem sezonowym (letnie ogródki gastronomiczne. itp.) Wniosek inwestora dotyczy ustawienia obiektu gastronomicznego przenośnego na okres 120 dni, a nie obiektu związanego z użytkowaniem sezonowym (letnich ogródków gastronomicznych. itp.). Pod pojęciem letnich ogródków gastronomicznych. itp," rozumie się teren zlokalizowany na wolnym powietrzu lub pod zadaszeniem. na którym prowadzona jest sprzedaż lub spożywanie np. napojów. Natomiast przez pojęcie obiekt tymczasowy zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe; Jak stanowi art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym. co oznacza. że ma moc wiążąca tak jak akt normatywny. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty inwestora wobec organu I instancji stwierdzające, iż naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego art. 6 i 11 Kpa poprzez dowolne interpretacje przepisów prawa oraz nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ w uzasadnieniu swojej decyzji uznając, że tymczasowy sezonowy obiekt gastronomiczny nie mieści się w rozumieniu przewidzianego planem i dopuszczalnego w tym miejscu obiektu użytkowanego sezonowo, są niezasadne wobec jednoznacznych ustaleń planu miejscowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. B., który domaga się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie art. 30 ust.6 pkt 2 ustawy z dnia7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz naruszenie art. 6 i 11 kpa. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotem kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a./, jest kontrola działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga okazała się nieuzasadniona i jako taka podlegała oddaleniu. Z treści zgłoszenia skarżącego A. B. wynika, że miał zamiar ustawić obiekt gastronomiczny na okres 120 dni, a jak wynika z załączonych do wniosku szkiców w obiekcie tym miały znajdować się kuchnia /zmywarka i umywalka/, urządzenia do przechowywania i sporządzania produktów żywnościowych /chłodnie, piec również WC/. Zatem obiekt gastronomiczny skarżącego należy zaliczyć do tymczasowych obiektów budowlanych, bowiem przez to pojęcie należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Skarżący do wniosku dołączył zgodnie z art. 30 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane /Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /wskazując, że wynika ono z decyzji Prezydenta Miasta Nr ZDiTM z [...] r. plan sytuacyjno-wysokościowy z naniesioną lokalizacją obiektu oraz jak już wyżej podniesiono rysunki przedstawiające obiekt małej gastronomi. Zgodnie z art. 30 ust.6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlach objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Zgodnie z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Centrum A w [...] - działka nr [...] "dr" z obrębu [...], objęta zgłoszeniem skarżącego, położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...] Rozdziale 2 dotyczącym ustaleń ogólnych dla obszaru planu § 5 ust.3 pkt 27 dotyczący ustaleń funkcjonalnych w sprawie ustalenia kompozycji , form zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu stanowi, iż "na całym obszarze zakazuje się wznoszenia obiektów tymczasowych w istniejących przestrzeniach publicznych za wyjątkiem obiektów związanych z imprezami okolicznościowymi do kilku dni /(jarmarki, festyny, występy, kiermasze świąteczne itp./ lub użytkowaniem sezonowym /letnie ogródki gastronomiczne itp./. Trafnie skarżący wskazuje, że obiekt gastronomiczny mieści się w pojęciu obiektu związanego z użytkowaniem sezonowym, jednakże w rozpoznawanej sprawie nie może mieć to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są jednoznaczne tj. na całym obszarze zakazuje się wznoszenia obiektów tymczasowych za wyjątkiem obiektów związanych z użytkowaniem sezonowym "letnie ogródki gastronomiczne", Obiekt gastronomiczny przenośny który ma zamiar ustawić skarżący należy co podniesiono wyżej do tymczasowych obiektów budowlanych, a zatem nie może zostać wzniesiony na nieruchomości położonej przy al. [...] w [...] /Dz. nr [...] "dr" z obrębu [...]/ z uwagi na obowiązujące zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek skarżącego dotyczy obiektu, który nie jest, letnim ogródkiem gastronomicznym lub tym podobnym obiektem związanym z użytkowaniem sezonowym. Przez pojęcie letniego ogródka należy rozumieć teren zlokalizowany na wolnym powietrzu lub pod zadaszeniem na którym prowadzona jest sprzedaż lub spożywanie np. napojów bez tej infrastruktury, która wynika, z rysunków przedstawiających obiekt gastronomiczny skarżącego. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 6 i 11 kpa okazał się nietrafny. Organy obu instancji zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego tj. art. 30 ust.6 pkt 2 Prawa budowlanego i dokonały właściwej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Centrum A" w [...] uchwalonego przez Radę Miasta [...] w dniu [...]r. uchwałą [...] oraz nie naruszyły przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji wyjaśniono stronie zasadność przesłanek, którym kierowały się organy przy załatwianiu sprawy. Mając powyższe na uwadze należało skargę oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.