II SA/Sz 667/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska /spr./ Asesor WSA Arkadiusz Windak. Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Płocharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich o d d a l a skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, decyzją z dnia [...]r. , Nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 1-4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /tj. Dz.U. z 2002r., Nr 42, poz. 371/ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Zdaniem organu odwoławczego ustawodawca w art. 1-4 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego szczegółowo określił jaką działalność można uznać za działalność kombatancką, a także do jakiego rodzaju represji należy stosować powołaną wyżej ustawą. Okoliczność urodzenia i pobytu wraz z matką deportowana do pracy przymusowej w III Rzeszy nie jest represją rozumienia w/w ustawy i nie może zostać potraktowana jako działalność kombatancka ani jako działalność równorzędna z działalnością kombatancką. Biorąc pod uwagę całokształt zebranego materiału organ uznał, że wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/. Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone. Skarga nie mogła być uwzględniona. Ustawa z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /tj. Dz.U. z 2002r., Nr 42, poz. 371/ w art. 1-4 szczegółowo określa jaką działalność można uznać za działalność kombatancką, za równorzędną z działalnością kombatancką, a także do jakiego rodzaju represji należy stosować wymienioną wyżej ustawą . Podzielić należy stanowisko organu, że podnoszona przez skarżącego okoliczność urodzenia i pobytu wraz z matką, deportowaną do pracy przymusowej w III Rzeszy nie jest represją w rozumieniu w/w ustawy i nie może zostać potraktowana jako działalność kombatancka ani jako działalność równorzędna z działalnością kombatancką. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący wraz z matką przebywał w gospodarstwie rolnym na deportacji w III Rzeszy w związku z wykonywaniem prac przymusowych. Nie ma natomiast dowodów na to, że skarżący przebywał w obozie pracy przymusowej. Nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie takie okoliczności jak narodowość ojca i zły stan zdrowia skarżącego. Nie mają również zastosowania przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy przepisy ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich /Dz.U. z 1996r. Nr 86, poz. 395 ze zm./. Uznać zatem należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.