II SA/Sz 668/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./, Sędzia WSA Barbara Gebel, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. oraz [...] r. lekarz specjalista medycyny pracy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy E. R. poinformowała Starostę G., że u R. L. stwierdzono pogorszenie stanu zdrowia "(w tym kilkakrotne pobyty szpitalne)", co stanowi przesłankę pozwalającą na stwierdzenie istnienia przeciwwskazania zdrowotnego do [...]. Ponadto lekarz zaznaczył, że przekazanie kopii kart leczenia szpitalnego jest niemożliwe, ze względu na konieczność zachowania tajemnicy lekarskiej. Starosta G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), skierował R. L., posiadającego uprawnienia do [...], na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że otrzymał informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Na powyższą decyzję odwołanie złożył R. L. podnosząc, że zezwolenie do [...] jest ważne do dnia [...] r. Dalej poinformował, że cierpi na "[...]", jednakże ma ważne badania lekarskie. Powołując się na trudną sytuację materialną wniósł, aby to wnioskodawca sfinansował koszt tych badań. Ponadto podkreślił, że w dniu [...] r. podjął próbę zarejestrowania się do doktor E. R., jednakże z uwagi na nieobecność lekarza nie wykonał stosownych badań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. L., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uzasadniając rozstrzygnięcie, przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i podzielił stanowisko prezentowane przez Starostę G. Odnosząc się do okoliczności bezskutecznego zgłoszenia strony na badania lekarskie, organ II instancji podniósł, że ten fakt nie ma znaczenia w sprawie, albowiem zgłoszenie miało miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji. Ponadto zaznaczył, że na badania objęte decyzją z dnia [...] r. odwołujący mógł zgłosić się do dnia [...] r. Dalej Kolegium powołując się na art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym podkreśliło, że informacja o stanie zdrowia pochodząca od lekarza specjalisty medycyny pracy stanowi wystarczającą okoliczność uzasadniającą wydanie orzeczenia o skierowaniu strony na badania. Wprawdzie opinia ta nie przesądza, czy stan zdrowia rzeczywiście nie pozwala na kierowanie pojazdami, jednakże nasuwa wątpliwości co do tego faktu, a w celu potwierdzenia lub wyeliminowania wątpliwości zasadnie Starosta skierował stronę na badania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. L. podniósł, że Kolegium nie uwzględniając odwołania pozbawia stronę kwoty [...] zł, która jest przeznaczona na leczenie [...]. Dalej wyjaśnił, że od dnia [...] r. choruje na [...] i z tego powodu był dwukrotnie leczony w szpitalu [...]. Skarżący w skardze zawarł również żądanie, aby Sąd zobligował Kierownika Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy do wyznaczenia dr E. R. do przeprowadzenia badań oraz rozłożenia opłaty za badania na raty lub zwolnienia z jej uiszczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z obowiązującym prawem Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia skierowania na badania lekarskie uregulowana została w ustawie z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą, oraz w wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych. Stosownie do art. 122 ust.1 pkt 4 ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega - kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W oparciu o ten przepis, starosta ma obowiązek wydania rozstrzygnięcia o skierowaniu na badania lekarskie, bez względu na ważność terminu prawa jazdy. Ustawodawca w ustawie nie sprecyzował o jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia chodzi, jednakże w art. 123 pkt 1 cyt. ustawy zawarł delegację do określenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając zróżnicowane wymagania zdrowotne oraz konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny stanu zdrowia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków i trybu kierowania na badania lekarskie i ich przeprowadzania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami. Na podstawie tej delegacji Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), zwanym dalej rozporządzenie. Zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie wydaje starosta, w stosunku do osoby, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Wskazany wyżej przepis rozporządzenia określa zatem, że organ musi posiadać wiarygodną informację powodującą wątpliwości co do stanu zdrowia danego kierowcy, przy czym nie określa źródeł tej informacji. Istotne jest bowiem wyeliminowanie z ruchu tych kierowców, którzy z powodu różnych dysfunkcji organizmu mają zmniejszoną sprawność kierowania pojazdami. Powyższe rozwiązanie uzasadnione jest nie tylko dobrem kierowcy, ale również ochroną innych użytkowników dróg przed niebezpieczeństwem jakie niesie dopuszczenie do udziału w tym ruchu osób nieposiadających pełnych predyspozycji do kierowania pojazdami. Stan zdrowia jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Z tego punktu widzenia istotne jest stwierdzenie, czy u kierowcy istnieje taki stan chorobowy, który wpływa na zdolność psychofizyczną do kierowania pojazdami. Zastrzeżenia organu co do stanu zdrowia muszą być co najmniej uprawdopodobnione, co powinno znajdować odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, zgodnie z regułami z art. 7 , 77 i 107 kpa. Na wystąpienie takiej wątpliwości uzasadniającej skierowanie skarżącego na badania lekarskie powołało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji wskazując, że informacja o pogarszającym się stanie zdrowia pochodziła od lekarza specjalisty medycyny pracy. W ocenie Sądu powyższe stanowisko Kolegium zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy lekarz specjalista medycyny pracy E. R. w piśmie z dnia [...] r. oraz [...] r. poinformowała Starostę G., że w stosunku do R. L. występują z dużym prawdopodobieństwem przeciwwskazania do kierowania pojazdami silnikowymi z uwagi na pogorszenie jego stanu zdrowia. Powyższe pisma stanowią dostatecznie wiarygodną informację o wątpliwości co do stanu zdrowia, mogącego powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Potwierdzają bowiem okoliczność pogorszenia stanu zdrowia skarżącego, stwierdzoną przez lekarza oraz zawierają ocenę wpływu choroby na zdolność do kierowania pojazdami mechanicznymi. W związku z tym, należy stwierdzić, że informacja ta w dostateczny sposób uprawdopodobniła konieczność wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji kieruje się przesłankami prawnymi jej wydania, zatem wniosek zawarty w skardze o zobowiązanie Kierownika Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy do wyznaczenia w celu przeprowadzenia badania wskazanego przez niego lekarza oraz zwolnienia z kosztów badania bądź rozłożenia ich na raty nie może zostać rozpoznany, gdyż nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych. Należy też podkreślić, że obowiązek poddania się badaniom przez skarżącego, nie przesądza kwestii uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, a jedynie ma na celu ustalenie w drodze badań, czy skarżący uprawnienia te powinien zachować. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).