II SA/Sz 669/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] r., nr [...] Decyzją z dnia [...] r., o numerze [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, na działce nr [...], w obrębie M., gmina M.. Skargę na opisaną wyżej decyzję wyniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K., reprezentowany przez żonę – T. K. , domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W skardze zawarto nadto wnioski o zawieszenie postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Motywując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, skarżący wskazał, że obie decyzje są obarczone istotną wadą prawną, bowiem dotyczą inwestycji, która ma być zrealizowana na cudzym gruncie, co prowadzi do naruszenia prawa własności. Ponadto, w ocenie skarżącego obie decyzje zostały wydane przedwcześnie, bowiem organy nie uwzględniły okoliczności, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie zainicjowane skargą na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., 1302 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z cytowanego powyższej przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności (tj. ochrony tymczasowej) jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stąd też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżący, składając wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej, przywołał dwie okoliczności, które w jego ocenie winny skutkować wstrzymaniem wykonania decyzji, a mianowicie nieważność zaskarżonych decyzji oraz toczące się postępowanie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, które zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny tak przedstawionych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśnić należy, że przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, sąd nie można brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Przedstawione w treści skargi zarzuty będą dopiero przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy. Innymi słowy mówiąc, na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji sąd nie bada podnoszonych w skardze okoliczności odnoszących się do istoty sprawy, gdyż przed rozprawą zajęcie merytorycznego stanowiska, a do tego sprowadzałoby się przyjęcie – jak chciałby tego skarżący - że decyzje organów obu instancji naruszają prawo, jest niedopuszczalne. Rzeczą sądu na tym etapie sprawy, jest bowiem ustalenie, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Zdaniem sądu, również druga ze wskazywanych przez skarżącego przyczyn stanowiących, w jego ocenie, podstawę wydania postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie. Toczące się postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania zakończonego wydaniem skarżonej decyzji nie stanowi bowiem okoliczności, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby wystąpiły przesłanki do przyjęcia, że wykonanie wskazanego na wstępie postanowienia grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że w przypadku niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, sąd nie ma obowiązku wzywania wnioskodawcy do jego uzupełnienia lub poprawienia, gdyż inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Jako, że skarżący nie są reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, sąd po analizie akt postępowania z urzędu również nie dostrzegł takich okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie ochrony tymczasowej. Podkreślenia bowiem wymaga, że ustalenie warunków zabudowy jest wstępnym etapem procesu inwestycyjnego, na którym ustalana jest dopuszczalność realizacji planowanej inwestycji w ogóle. Jakkolwiek decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi, w dalszej kolejności, podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, to jednak jako taka, w badanej sprawie, nie powoduje dla strony ujemnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.