II SA/Sz 67/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. uchylona zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego M. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. o cofnięciu M. M. uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii A, C, B + E i C + E prawa jazdy, do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji. Opisana decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz.1137) i § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., Nr 87, poz. 488) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), Prezydent Miasta orzekł o cofnięciu M. M. uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii [...] prawa jazdy do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji. Jak wynika z treści uzasadnienia tej decyzji, w dniu [...] r. Komendant Wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji M. M. do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień (kat. [...]) z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego limitu punktów karnych. Po uzyskaniu orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, Prezydent wydał decyzję kierującą M. M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień [...]. W dniu [...] r. wymieniony poddał się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy i uzyskał wynik pozytywny. Z uwagi na to, że nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie pozostałych kategorii, organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii [...]. W dniu [...] r. wpłynęło do organu pismo M. M., zawierające prośbę o przesunięcie terminu egzaminów na [...] r. – z uwagi na charakter pracy zawodowej odwołującego się. Organ prośbę tę uwzględnił, a następnie pismem z dnia [...] r. ponownie wezwał odwołującego się do złożenia wyjaśnień w kwestii poddania się egzaminom sprawdzającym kwalifikacje do kierowania pojazdami. W odpowiedzi na to wezwanie, M. M. poinformował organ, że z uwagi na dolegliwości kardiologiczne oraz planowane zabiegi nie może podejmować jakichkolwiek działań stresogennych, które mogłyby pogorszyć jego stan zdrowia. Organ uznał, że z uwagi na bezpieczeństwo ruchu drogowego, termin poddania się egzaminowi powinien być możliwie krótki oraz realny. Uznając, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, organ orzekł o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii [...] prawa jazdy do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji. Odwołaniem z dnia [...] r. M. M. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że pomimo skierowania do organu I instancji przez skarżącego informacji o problemach zdrowotnych stanowiących przeszkodę w realizacji nałożonego obowiązku, do czasu co najmniej przeprowadzenia zabiegu w [...] r., Prezydent nie wykorzystał w żaden sposób tych informacji, nie poddał tej okoliczności jakiejkolwiek weryfikacji, nie uzasadnił też, z jakich przyczyn zignorował wskazania skarżącego co do przeszkód zdrowotnych w poddaniu się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, ograniczając się wyłącznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wskazania, że wymieniony na takie przeszkody powoływał się. Organ I instancji nie podjął jakichkolwiek czynności, zmierzających do ustalenia czy w istocie skarżący jest w stanie z uwagi na stan zdrowia poddać się egzaminom kontrolnym, czy potencjalny stres spowodowany egzaminem nie wyklucza możliwości poddania się temu sprawdzianowi przez jakiś okres czasu, a jeśli tak to jaki. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, Prezydent Miasta ponownie orzekł o cofnięciu M. M. uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii [...] prawa jazdy do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że we [...] r. zwrócił się do M. M. z prośbą o przedstawienie aktualnego zaświadczenia lekarskiego bądź innych dowodów potwierdzających wyłączenie ww. z przyczyn zdrowotnych z możliwości kierowania pojazdem i poddania się egzaminom sprawdzającym kwalifikacje do kierowania pojazdami. Z treści odpowiedzi skarżącego na to pismo wynikało, że jest ono dla niego niezrozumiałe, wobec czego organ ponownie skierował do M. M. pismo z informacją o konieczności dostarczenia orzeczenia lekarskiego o "istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, na dowód niemożności kierowania pojazdami według kategorii [...] a tym samym przystąpienia do ww. egzaminów". W piśmie z dnia [...] r. skarżący podtrzymał, że ze względu na okresowe problemy zdrowotne do czasu ustabilizowania stanu zdrowia istnieją przeciwskazania do podejmowania jakichkolwiek działań stresogennych mogących oddziaływać negatywie i powodować pogorszenie stanu zdrowia. Na dowód powyższego, nadesłał zaświadczenie lekarskie, że leczy się w Ośrodku Leczenia Nerwic i Rozwoju Osobowości z powodu zaburzeń nerwicowych i powinien unikać sytuacji stresogennych. W odpowiedzi na zapytanie organu, które skierowano do lekarza psychiatry wystawiającego zaświadczenie nadesłana została informacja, że zaburzenia występujące u skarżącego nie są bezwzględnym przeciwwskazaniem do kierowania pojazdami w ruchu lądowym. W okresach, kiedy pacjent doraźnie przyjmuje leki nie powinien kierować pojazdami, a stres egzaminacyjny może pogorszyć stan zdrowia pacjenta. Prezydent zaznaczył, że wobec wątpliwości co do bezpiecznego kierowania pojazdami ze względu na istniejące dolegliwości wskazywane przez skarżącego, organ rozważa możliwość skierowania ww. na badania lekarskie w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Uznając, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym organ ponownie orzekł o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii [...] prawa jazdy do czasu uzyskania wymaganych kwalifikacji. Odwołaniem z dnia [...] r. M. M. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżący podniósł, że organ po raz kolejny podjął decyzję bez uwzględnienia ustaleń co do jego stanu zdrowia. Podkreślił, że istnieje obiektywna przeszkoda w realizacji nałożonego na niego obowiązku a brak poddania się badaniom nie jest nieuzasadnionym zaniechaniem z jego strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że dowód w postaci pisma lekarza specjalisty z dnia [...] r., potwierdzając możliwość wpływu stresu egzaminacyjnego na stan zdrowia pacjenta nie wykluczył stanowczo możliwości poddania skarżącego takiej weryfikacji. Bardzo lakoniczne stwierdzenie o możliwości pogorszenia stanu zdrowia M. M. nie świadczy o rzeczywistej przeszkodzie w poddaniu się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji niezbędnemu dla zachowania nabytych uprawnień. Podstawa skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jaką pozostaje fakt przekroczenia [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego daje podstawy do twierdzenia o utracie powyższych kwalifikacji, ewentualnie o lekceważeniu podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, stanowiąc ważny i uzasadniony powód do domagania się kontroli zdolności psychofizycznych kierowcy, nawet w obliczu możliwego wpływu tej weryfikacji na pogorszenie stanu zdrowia kierowcy, wobec wagi zagrożenia wynikającego z korzystania z uprawnień przez kierowcę, co do którego zaistniały podnoszone wątpliwości. W ocenie Kolegium, jakkolwiek skarżący cierpi na zaburzenia nerwicowe, to dla bezpiecznego korzystania z uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii [...] musi poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Z powyższą decyzją nie zgodził się M. M., zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności poprzez niezbadanie rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego i ograniczenie się jedynie do zasięgnięcia opinii lekarza specjalisty, 2. art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności przez niedokładne zbadanie okoliczności sprawy oraz nieuwzględnienie w decyzji słusznego interesu strony, 3. art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej oceny, bez zastosowania zasad logiki, doświadczenia życiowego, konsekwencją czego jest błędne ustalenie stanu fatycznego i błędna jego subsumpcja pod przepisy będące podstawą rozstrzygnięcia, w szczególności przez: - uznanie braku dowiedzenia bezpośrednich przeszkód w realizacji nałożonego obowiązku bez ich zbadania przez organ, - pominięcie okoliczności uzyskania przez skarżącego pozytywnego wyniku z badań kwalifikacyjnych na kat. B prawa jazdy, 4. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji motywów, dla których organ odmówił mocy dowodowej zaświadczeniu lekarskiemu dostarczonemu przez skarżącego, ani tego dlaczego choroba skarżącego nie stanowi w ocenie organu przeszkody w poddaniu się badaniom kwalifikacyjnym, co w konsekwencji prowadzi do niemożności jasnego odczytania motywów rozstrzygnięcia, 5. art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak inicjatywy organu w zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego załatwienia sprawy, w szczególności dowodów na okoliczność stanu zdrowia skarżącego oraz ograniczenie się jedynie do opinii lekarza specjalisty odnośnie treści zaświadczenia, 6. art. 84 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepowołanie biegłego na okoliczność wymaganych wiadomości specjalnych w sprawie, a zwrócenie się jedynie o opinię lekarza specjalisty, przy równoczesnej odmowie jej mocy dowodowej, 7. art. 40 § 2 K.p.a. w zw. z art. 39 K.p.a., art. 6 K.p.a., art. 8 i 9 K.p.a. poprzez działanie wbrew zasadzie oficjalności i brak doręczenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 kwietnia 2015 r. ustanowionemu pełnomocnikowi skarżącego i tym samym naruszenie zasady praworządności, informowania stron oraz poderwanie zaufania do działania organów administracji publicznej, 8. art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie błędnej wykładni pojęcia niezwłoczności i wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii [...] prawa jazdy bez uwzględnienia przez organ stosowności terminu do wykonania nałożonego obowiązku do danych okoliczności sprawy, podczas gdy skarżący nie miał faktycznej możliwości jego wykonania w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy. Zdaniem skarżącego, organ nie podjął wszelkich koniecznych czynności dowodowych mających na celu wyjaśnienie okoliczności stanu zdrowia skarżącego, na które to przecież sam skarżący wskazywał, a swoją decyzję oparł na niepełnym materiale dowodowym, który to nie pozwala na ustalenie zgodnego lub chociażby zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego. W ramach zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego z decyzji z dnia [...] r. organ miał dokonać ponownego ustalenia, tym razem dowiedzionego wiarygodnymi dowodami – czy skarżącemu przypisać można nieuzasadnioną zwłokę w realizacji rozpatrywanego obowiązku, czy też istnieją usprawiedliwione powody niepoddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Organ nie zastosował się jednakże do powyższego wskazania. Jego ustalenia ograniczyły się do zwrócenia się do lekarza specjalisty z zapytaniem, czy wskazane w zaświadczeniu lekarskim z dnia 4 grudnia 2014 r. zaburzenia nerwicowe, stanowią rzeczywistą przeszkodę w przystąpieniu skarżącego do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami. Wbrew wytycznym organu odwoławczego nie zwrócił się o przedstawienie kolejnych dowodów do skarżącego. Skarżący podniósł ponadto, że organ wbrew zasadzie oficjalności doręczeń pominął przy doręczaniu decyzji Prezydenta z dnia [...] r. pełnomocnika skarżącego. W konsekwencji powyższego, skarżący bez udziału pełnomocnika skierował odwołanie od tej decyzji, przy czym faktu tego nie sposób inaczej interpretować jak działającego na niekorzyść skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to zarówno przepisami prawa procesowego, jak i przepisami prawa materialnego. Gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) zaskarżone orzeczenie podlega wówczas wyeliminowaniu z obrotu prawnego, sąd administracyjny nie ma natomiast kompetencji do merytorycznego orzekania w sprawie. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wykazała, że naruszają one prawo. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowi art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.), który stanowi, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b wspomnianej ustawy stanowi wyłącznie o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji. Nie przewiduje terminu sprawdzenia kwalifikacji, ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Również przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy nie określa terminu sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, a tym samym nie precyzuje, po jakim czasie od skierowania na egzamin, starosta może zastosować powyższą sankcję. Zasady dotyczące wykonalności decyzji administracyjnej zawierają przepisy art. 130 § 1 - 4 K.p.a. Wynika z nich, że decyzja staje się wykonalna - co do zasady, gdy stanie się ostateczna, chyba, że nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności, lub jej natychmiastowa wykonalność wynika z ustawy, ewentualnie gdy decyzja jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. Zatem to właściwy do orzekania w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta każdorazowo jest zobowiązany ocenić, czy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, że organ odwoławczy poddając kontroli rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia 27 grudnia 2013 r. zarzucił temu organowi niepodjęcie jakichkolwiek czynności, zmierzających do ustalenia, czy w istocie skarżący jest w stanie, z uwagi na stan zdrowia poddać się egzaminom kontrolnym. Zdaniem Kolegium, organ nie dokonał wiarygodnego ustalenia istotnej dla sprawy okoliczności, czy wskazywany czteromiesięczny bezskuteczny upływ terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, uzasadniony jest obiektywną przeszkodą w realizacji nałożonego obowiązku, czy też jak założył organ I instancji, wynika z nieuzasadnionego zaniechania skarżącego. Kolegium wskazało, że organ I instancji winien zwrócić się do skarżącego o przedstawienie dowodów potwierdzających wyłączenie go z możliwości poddania się egzaminowi, ewentualnie przeprowadzić inne dowody, których potrzeba wyłoni się w toku postępowania i dopiero na podstawie pełnych dowodów ocenić wskazaną okoliczność. Rozpatrując ponownie sprawę, organ I instancji należycie zaleceń tych nie zrealizował. Co prawda pismem z dnia [...] r. zwrócił się do skarżącego "o przedstawienie aktualnego zaświadczenia lekarskiego lub innych dowodów potwierdzających wyłączenie go, z przyczyn zdrowotnych z możliwości kierowania pojazdem i poddania się egzaminom sprawdzającym kwalifikacje do kierowania pojazdami", jednak trudno uznać takie sformułowanie żądania za prawidłowe. Opiera się ono bowiem na założeniu, że jeżeli skarżący z przyczyn zdrowotnych jest wyłączony z możliwości poddania się egzaminom sprawdzającym kwalifikacje to tym samym jest także wyłączony z możliwości kierowania pojazdem. Należy jednak podkreślić, że cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania nastąpiło na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym – z uwagi na niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie zaś na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r., poz. 155) – z uwagi na stwierdzenie na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z tego względu za niezrozumiałe należy uznać pismo organu z dnia 27 października 2014 r. wzywające skarżącego do dostarczenia w terminie 14 dni od otrzymania tego pisma "orzeczenia lekarskiego wystawionego przez lekarza uprawnionego do badań kierowców stwierdzającego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami według kategorii [...]". Należy podkreślić, że zalecenia organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 7 lipca 2014 r. nie dotyczyły ustaleń w zakresie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami według wskazanych wyżej kategorii lecz jedynie ustaleń w zakresie "wyłączenia skarżącego z możliwości poddania się egzaminowi". Nie ulega przy tym wątpliwości, że przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie można utożsamiać z przeciwskazaniami do poddania się egzaminowi. Pomimo niewykonania wspomnianych wyżej zaleceń organu odwoławczego przez organ I instancji, Kolegium utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. opierając się wyłącznie na uzyskanym przez Prezydenta zaświadczeniu wydanym przez lekarza specjalistę z dnia [...] r. oraz piśmie tego lekarza dnia [...] r. We wspomnianym zaświadczeniu lekarz specjalista podał, że skarżący leczy się z powodu zaburzeń nerwicowych i powinien unikać sytuacji stresogennych. Natomiast w piśmie z dnia [...] r. lekarz ten poinformował, że zaburzenia występujące u skarżącego nie bezwzględnym przeciwskazaniem do kierowania pojazdami w ruchu drogowym, jednak w okresach kiedy przyjmuje on leki nie powinien kierować pojazdami. Zaznaczył przy tym, że stres może pogorszyć stan zdrowia pacjenta. Zdaniem Sądu powyższa informacja nie stanowi jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy stan zdrowia skarżącego uniemożliwia poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami, jednakże organ w oparciu o nią przyjął, że lakoniczne stwierdzenie o możliwości pogorszenia stanu zdrowia M. M. nie dowodzi istnienia rzeczywistej przeszkody w poddaniu się sprawdzeniu kwalifikacji niezbędnemu dla zachowania nabytych uprawnień i uznał decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami za prawidłową. Niewątpliwie strona powinna obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, który na nią nałożono wykonać w najszybszym możliwym terminie. Jednakże biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej przebieg obu postępowań, w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, w powiązaniu z przedstawionymi przez skarżącego zaświadczeniami potwierdzającymi różnego rodzaju dolegliwości mogące stanowić przeszkodę w poddaniu się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji nie można uznać za dowiedzione, jak to uczynił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że skarżący powyższego obowiązku nie wykonał. W tej sytuacji należy uznać, że decyzja organu I instancji z dnia [...] r. orzekająca o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami została wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, art, 77, art. 80 K.p.a. a także z naruszeniem oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, zaś wyrażone w tej decyzji wadliwe stanowisko zaakceptował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Należy też zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 40 § 2 K.p.a. bowiem pomimo ustanowienia przez skarżącego pełnomocnika, decyzje: z dnia [...] r. doręczono jedynie samemu skarżącemu z pominięciem jego pełnomocnika. W konsekwencji powyższego, odwołanie od pierwszej z wymienionych decyzji skarżący wniósł osobiście co jego zdaniem świadczy o działaniu organu na niekorzyść skarżącego (decyzja wydana po rozpatrzeniu odwołania była dla skarżącego niekorzystna). Mając na uwadze powyższe należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć i miało wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W razie ustalenia, że w wypadku skarżącego zachodzą przeciwskazania do kierowania pojazdami organ winien rozważyć możliwość zastosowania art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowaniu pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Orzeczenie w punkcie II wyroku wydano w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.