II SA/Sz 67/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant sekretarz sądowy Paulina Grzegórzek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarządzenia drogami lub potrzebami ruchu drogowego oddala skargę. Decyzją z 28 listopada 2024 r., nr II.DL.7024.739.2024.GS, na podstawie art. 21 ust. 1a, art. 39 ust. 3 i 3a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 320 ze zm., dalej: "u.d.p.") i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", po rozpoznaniu wniosku P. Spółki z o.o. z siedzibą w T., dalej jako "skarżąca", z 10 lipca 2024 r., Zastępca Dyrektora [...] w S., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta ("organ"), wyraził wnioskodawcy zgodę na lokalizację urządzenia niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj.: • gazociąg średniego ciśnienia: - rura gazowa dn 160PE- dł. 1056,81m.; - przewód sygnalizacyjny 2,5mm2 - dł. 1056,8 lm; - taśma ostrzegawcza - dł. 1056,8lm; w pasie drogowym: • drogi krajowej ul. [...] - nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr geodezyjny [...] "dr" - z obrębu [...] w S., • drogi krajowej ul. [...] - nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr geodezyjny [...] "dr" - z obrębu [...] w S., • drogi powiatowej ul. [...] - nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr geodezyjny [...] "dr" - z obrębu [...] w S., • drogi powiatowej ul. [...] - nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] "dr" - z obrębu [...] w S., • drogi gminnej ul. [...] - nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr geodezyjny [...] "dr" - z obrębu [...] w S. Zgody tej organ udzielił zaznaczając, że inwestycja będzie realizowana z uwzględnieniem załączonej planszy koordynacyjnej, z uwagami, w tym co do pkt 6, tj. po zakończeniu prac inwestor udzieli rękojmi (5 lat od daty odbioru prac) na naprawę uszkodzeń nawierzchni (m.in. zapadnięcia nawierzchni, uszkodzenia elementów) położonej w bezpośrednim i pośrednim sąsiedztwie robót, również spowodowanych pracą ciężkiego sprzętu przy ich wykonywaniu. Powołując się na art. 107 § 4 k.p.a., organ odstąpił od uzasadnienia decyzji, jako uwzględniającej w całości żądanie strony. P. Spółka z o.o. z siedzibą w T., zastępowana przez adwokata, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu z 28 listopada 2024 r., zaskarżając ją w części, tj. w zakresie jej pkt. 6 i wnosząc o uchylenie decyzji we wskazanej części. Z najdalej idącej ostrożności strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w powołanej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Wydanej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie : I. prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 3a u.d.p., poprzez jego błędne niezastosowanie i wydanie decyzji z warunkiem przekraczającym delegację ustawową wskazanego przepisu, II. naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 8 § 1 i 2 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji udzielającej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w analogicznym stanie prawnym i faktycznym jak w kilkudziesięciu wcześniejszych postępowaniach zakończonych pozytywnymi decyzjami zezwalającymi na lokalizowanie w pasach drogowych infrastruktury gazowej bez dodatkowych warunków zawierających zobowiązanie do udzielenia rękojmi, a tym samym odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, 2) art. 107 § 4 k.p.a., poprzez jego zastosowanie, podczas gdy zaskarżona decyzja wykracza poza żądanie strony, tj. nakłada na stronę skarżącą obowiązek udzielenia rękojmi, pomimo braku uzasadnienia w niniejszym stanie faktycznym do nałożenia takiego obowiązku. W uzasadnieniu skargi skarżąca, wskazując na rozstrzygnięcie wynikające z pkt 6 rzeczonej decyzji podniosła, że jest ona dla strony skarżącej pozornie korzystna. Według skarżącej, podstawa prawna wydanej decyzji nie została określona w sposób właściwy, bowiem należało wskazać również art. 39 ust. 3a u.d.p., w którym wymieniono elementy, jakie musi zawierać decyzja lokalizacyjna. Przepis ten określa katalog warunków umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, wyznaczając jednocześnie tym przepisem granice swobody uznania organu administracyjnego w zakresie miejsca, sposobu i warunków umieszczenia inwestycji w pasie drogowym. W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja, przekracza wyznaczone granice swobodnego działania organu. Organ nie przywołał przepisów szczególnych, z którymi wiążą się warunki określone pkt 6 zaskarżonej decyzji, a tym samym nie sposób uznać, aby warunek ten pozostawał w zgodzie z powołanymi przepisami prawa materialnego, w szczególności z art. 39 ust. 1a i ust. 3 zd. 2 pkt 1 u.d.p., jak również rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. z 2016 r., poz. 1264). W ocenie strony skarżącej, decyzja w zakresie pkt 6 jest nadmierna, jak również ogranicza realizację zamierzonego przedsięwzięcia. Ponadto skarżąca podniosła, że organ odstąpił od uzasadnienia decyzji bowiem uwzględnia w całości żądanie strony (art. 107 § 4 k.p.a.). Jednak, pomimo zezwolenia na lokalizację sieci gazowej, organ bezpodstawnie nałożył na skarżącą obowiązek udzielenia rękojmi. Odstępując od sporządzenia uzasadnienia decyzji organ nie określił i nie wyjaśnił przyczyn nałożenia przedmiotowego obowiązku we wskazanym punkcie. Zdaniem skarżącej, na etapie wydawania przez organ decyzji lokalizacyjnej w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p., brak jest podstaw do rozstrzygania dalej idących warunków. Dopiero w art. 40 ust. 14a u.d.p. ustawodawca nakłada na organ obowiązek określenia warunków w przypadku wydawania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót, nie zaś zezwolenia na umieszczenie obiektu lub urządzenia w pasie drogowym drogi publicznej. Nie jest dopuszczalne, aby dwukrotnie na dwóch różnych etapach wyrażania zgody przez organ na ingerencję w przestrzeń pasa drogi publicznej, zarządca drogi miał wypowiadać się o tym samym aspekcie tej ingerencji. Sprawa zezwolenia na lokalizację i sprawa zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót, stanowią pod względem przedmiotowym odrębne sprawy administracyjne. Tym samym do warunków umieszczenia w pasie drogowym obiektu lub urządzenia, o jakich organ może władczo rozstrzygać na podstawie art. 39 ust. 3a u.d.p., nie należą zarówno warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności, jak i kwestia rękojmi za przeprowadzone prace. Precyzując zarzut naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a., skarżąca odwołała się do zasady według której organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Zakaz ten nie ma co prawda charakteru bezwzględnego, co oznacza, że organ może od niego odstąpić, winien jednak wykazać uzasadnioną przyczynę, dla której tak czyni. Zdaniem skarżącej, stanowisko organu w zaskarżonym zakresie jest błędne i jako takie nie może się ostać. Tym samym skarga jest konieczna i uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Precyzując swoje stanowisko, organ wyjaśnił, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji, projekt sieci opiniowany był przez zarządcę drogi na naradzie koordynacyjnej w dniu 19 lutego 2024 r. Przebieg urządzenia został uzgodniony pozytywnie jednak z uwagi na przekroczenia poprzeczne jezdni strona została zobowiązana do doprecyzowania informacji, poprzez wskazanie rzędnych wysokościowych posadowienia urządzenia w celu wykluczenia ryzyka zbyt płytkiego zagłębienia urządzenia w stosunku do konstrukcji jezdni. W wyniku uwag przedstawionych również przez innych uczestników narady, strona przedstawiła na dodatkowej naradzie w dniu 9 maja 2024 r. nowy przebieg urządzenia (po nowej trasie) z uwzględnieniem negatywnych uwag wszystkich uczestników narady. Analiza nowego projektu wykazała, że urządzenie zostało częściowo zaprojektowane w jezdni, co w ocenie zarządcy drogi, jest sprzeczne z § 97 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych. Wobec powyższego zarządca drogi nie uzgodnił przebiegu projektowanej sieci gazowej wydając opinię negatywną. Po zapoznaniu się ze stanowiskiem organu, strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na fakt braku możliwości zmiany przebiegu trasy argumentując swoją prośbę znacznym zagęszczeniem uzbrojenia podziemnego w ciągu ulic [...], [...], [...]. W trakcie rozpoznania wniosku wspólnie z projektantem reprezentującym stronę wypracowano warunki, w oparciu o które realizacja zadania będzie akceptowana przez organ (zarządcę drogi). O powyższym fakcie projektant został poinformowany pismem z 1 sierpnia 2024 r., w którym wskazano również, że projekt należy ponownie uzgodnić na naradzie koordynacyjnej. Po zaakceptowaniu przez stronę skarżącą warunku uzyskania zezwolenia strona zrealizowała powyższe zobowiązanie uzyskując końcowo jednomyślny i pozytywny wynik narady koordynacyjnej (narada z 17 września 2024 r.). Jak argumentował dalej organ, strona w ślad za powyższym, będąc świadoma warunku uzyskania zgody na realizację zadania inwestycyjnego, wystąpiła o zezwolenie na lokalizację przedmiotowego urządzenia. Organ wskazał, że wydając decyzję w sprawie zawarł zatem w pkt 6 warunek wypracowany w procesie uzgadniania przebiegu urządzenia. W piśmie z 19 lutego 2025 r. strona skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom organu kwestia udzielenia przez skarżącą rękojmi na okres 5 lat od daty odbioru prac na naprawę uszkodzeń nawierzchni położonej w bezpośrednim i pośrednim sąsiedztwie robót, nie była przedmiotem przywołanej narady koordynacyjnej. Warunek ten nie był uzgadniany ze stroną skarżącą, został jednostronnie narzucony przez organ i wskazany bezpośrednio w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 22 maja 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Prezydenta Miasta S. , którą organ ten, uwzględniając w całości wniosek skarżącej, wyraził zgodę na lokalizację w pasie drogowym dróg wskazanych w sentencji decyzji, urządzenia niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, to jest gazociągu średniego ciśnienia. Jednocześnie w kwestionowanym przez skarżącą pkt 6 decyzji organ nałożył na skarżącą warunek udzielenia rękojmi (5 lat od daty odbioru prac) na naprawę uszkodzeń nawierzchni (m.in. zapadnięcia nawierzchni, uszkodzenia elementów), położonej w bezpośrednim lub pośrednim sąsiedztwie robót, również spowodowanych pracą ciężkiego sprzętu przy ich wykonywaniu. W ocenie skarżącej, brak było podstaw do nałożenia tego rodzaju warunku, a decyzja, jako nieuzgodniona z nią w tym zakresie nie uwzględniała jej żądania z całości, co oznacza, że brak było podstaw do odstąpienia od sporządzenia jej uzasadnienia przez organ. Na wstępie należy zatem rozstrzygnąć, czy zaskarżona decyzja uwzględniała żądanie strony i, czy organ prawidłowo zastosował art. 107 § 4 k.p.a., który stanowi, że można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. W badanej sprawie skarżąca wystąpiła o wydanie zgody na lokalizację gazociągu średniego ciśnienia w pasie drogowym szeregu dróg wymienionych we wniosku. Jak wynika z akt postępowania wniosek był procedowany na kilku naradach w związku z początkową negatywną oceną przebiegu gazociągu. Chodziło bowiem nie tyle o umieszczenie gazociągu w pasie przyległym do drogi, a o umieszczenie go bezpośrednio w drodze. Na skutek prac związanych z umieszczeniem tego urządzenia miałoby dojść do zniszczenia nawierzchni dróg. W związku z wnioskiem skarżącej, z 10 lipca 2024 r., w którym wskazywała na brak możliwości zmiany proponowanego przebiegu sieci, z uwagi na znaczne zagęszczenie infrastruktury podziemnej na terenie objętym wnioskiem, Zastępca Dyrektora [...], pismem z 1 sierpnia 2024 r. poinformował skarżącą o warunkach, które będzie musiała spełnić, celem uzyskania zgody na lokalizację gazociągu. Jednym z tych warunków było udzielenie rękojmi, przy czym warunek ten został sformułowany w identyczny sposób, jak w wydanej następnie decyzji. Do akt postępowania dołączono protokoły z odbytych narad koordynacyjnych z 19 lutego, 9 maja i 17 września 2024 r., podczas których były omawiane kwestie związane z lokalizacją gazociągu. Podczas ostatniego posiedzenia, w którym przedstawiciel skarżącej brał udział i na którym wyrażono zgodę na umieszczenie gazociągu w proponowanym przez skarżącą przebiegu, stanowisko w zakresie konieczności udzielenia rękojmi na wykonane prace zostało powtórzone, jako warunek realizacji przedsięwzięcia. Treść protokołu została uzgodniona ze wszystkimi uczestniczącymi w naradzie podmiotami. W tych okolicznościach wywody skarżącej, dotyczące tego, iż decyzja nie uwzględnia w całości jej wniosku są chybione. Skoro bowiem skarżąca miała świadomość, że zgoda na realizację inwestycji w proponowanym kształcie jest uzależniona od udzielenia rękojmi i warunek ten – jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji akceptowała, to należy przyjąć, że decyzja odpowiadała jej żądaniu. Jeżeli bowiem wszystkie warunki lokalizacji gazociągu zostały uzgodnione i jednogłośnie przyjęte przez uczestników ostatniej narady koordynacyjnej, to organ miał prawo uznać, że wydaje decyzję, która w całości uwzględnia żądanie strony i w konsekwencji odstąpić od jej uzasadnienia. Niezrozumiałe przy tym wydają się wywody skarżącej, iż nie są jej znane powody nałożenia warunku, o którym mowa w pkt 6 decyzji, skoro wcześniej otrzymała pismo, w którym taki warunek sformułowane, uczestniczyła w naradach koordynacyjnych i na nałożenie tego warunku się zgodziła. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów stawianych decyzji w zaskarżonej części należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 39 ust. 1 u.d.p. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: 1) lokalizacji lub umieszczania urządzeń obcych, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 2) włóczenia po drogach oraz porzucania na nich przedmiotów lub używania pojazdów niszczących nawierzchnię drogi; 3) poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia lub w sposób niezgodny z przepisami ruchu drogowego; 4) samowolnego ustawiania, zmieniania i uszkadzania znaków drogowych i urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczających; 5) umieszczania reklam: a) imitujących znaki i sygnały drogowe oraz urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, b) poza obszarem zabudowanym, z wyłączeniem parkingów i miejsc obsługi podróżnych; 6) umieszczania urządzeń zastępujących obowiązujące znaki drogowe; 7) niszczenia rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi; 8) zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego; 9) odprowadzania wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych do rowów przydrożnych lub na jezdnię drogi; 10) wypasania zwierząt gospodarskich; 11) rozniecania ognisk w pobliżu drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych oraz przejeżdżania przez nie z otwartym ogniem; 12) usuwania, niszczenia i uszkadzania zadrzewień przydrożnych. Przepis ten ustanawia generalny zakaz umieszczania w pasie drogowym jakichkolwiek urządzeń niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego. W art. 39 ust. 3 przewidziano wyjątki od tej zasady stanowiąc, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, z wyjątkiem ust. 31, lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 7, lub w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7a lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi: 1) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg; 1a) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby; 2) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a. Zgodnie z art. 39 ust. 3a u.d.p., który stanowi, że w decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: 1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego urządzenia, o którym mowa w ust. 3; 3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim urządzenia, o którym mowa w ust. 3. Wyjaśnić należy, że w świetle przywołanych regulacji głównym zadaniem zarządcy drogi jest ochrona drogi i pasa drogowego, celem zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wszelkie ingerencje w pas drogowy muszą być zatem rozpatrywane z punktu widzenia zapewnienia tego bezpieczeństwa. Stąd też w art. 39 ust. 3a u.d.p. przewidziano konieczność określenia warunków, pod jakimi zgoda na lokalizację w pasie drogowym urządzeń obcych jest udzielana. Wymienione w pkt 1-3 przepisu wskazania stanowią element pouczenia, które jak wynika z treści przepisu ma charakter obligatoryjny. Nie ma zatem racji skarżąca wywodząc, że nie przywołany przepis nie daje organowi podstaw do określenia warunków umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Obowiązek taki wynika wprost z treści przepisu. Sąd nie podzielił poglądu, iż formułując kwestionowany warunek organ powinien był wskazać podstawę prawną tego działania. Sąd podziela pogląd w tym zakresie pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 2381/21, w którym zauważono, że "regulacja art. 39 ust. 3a u.p.d. nie wskazuje bezpośrednio na przepisy, do jakich należy się odwołać przy ustalaniu sposobu i warunków umieszczenia w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, w szczególności podziemnej infrastruktury telekomunikacyjnej. Odczytując treść powyższej normy prawnej należy zwrócić uwagę na jej umieszczenie w systematyce całego aktu prawnego. Przepis art. 39 ust. 3a został umieszczony w Rozdziale 4 ustawy o drogach publicznych dotyczącym tematyki związanej z pasem drogowym, zaś art. 39, a w szczególności ust. 1-3aa u.d.p., są poświęcone zagadnieniu ochrony pasa drogowego. Dlatego normę art. 39 ust. 3a u.d.p. należy odkodowywać łącznie z pozostałymi uregulowaniami dotyczącymi zagadnień ochrony pasa drogowego. W tej sytuacji należy przyjąć, że art. 39 ust. 3a u.d.p. stanowi samodzielną podstawę prawną do działania organu w przedmiocie wydania decyzji lokalizacyjnej i umożliwia organowi określenie warunków usytuowania infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym. Należy przy tym wskazać, że art. 39 ust. 3a u.d.p. w swojej treści nie obliguje organu do wskazania podstaw prawnych, z których wynika ustalenie w decyzji konkretnych warunków, na jakich ma być prowadzona inwestycja. Co więcej, gdyby wolą ustawodawcy było zobligowanie organu, na podstawie tego przepisu, do wskazywania podstaw prawnych, które stanowiły o takim, a nie innym rozstrzygnięciu w zakresie m.in. warunków realizacji inwestycji, to by wprost to wyraził w treści tego przepisu. Obowiązujące brzmienie art. 39 ust. 3a u.d.p. takiego obowiązku na organ nie nakłada". Takie rozumienie przepisu, którego naruszenie zarzuca skarżąca, prowadzi do wniosku, że organ, w ramach swoich uprawnień i obowiązków dotyczących zachowania pasa drogowego w należytym stanie, a także jego ochrony, ma kompetencje do tego, aby określić warunki umieszczenia obcego urządzenia w pasie drogowym. W ocenie Sądu nałożenie spornego warunku ma logiczne wytłumaczenie w tym, że to nie zarządca drogi będzie dysponentem wykonywanych prac w obrębie pasa drogowego, nie on będzie stroną umów zawartych z wykonawcami robót i nie będzie miał w związku z tym wobec nich żadnych roszczeń w wypadku, gdyby po zakończeniu prac ujawniły się wady, które zagrażałyby bezpieczeństwu ruchu drogowego. Takie uprawnienia wobec wykonawcy robót będzie natomiast miała skarżąca. Nie ma racji skarżąca wywodząc, że warunek, o którym mowa nie mógł zostać sformułowany z tego powodu, iż warunki tego rodzaju mogą być stawiane na etapie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Wskazać należy, że art. 39 ust. 14a u.d.p., wskazywany przez skarżącą nie ma w tej sprawie zastosowania, bowiem odnosi się on do sytuacji opisanej w ust. 14, co wynika wprost z treści tego przepisu. Dalej należy wyjaśnić, że warunek o którym mowa nie jest związany z zajęciem pasa drogowego, a więc nie dotyczy samego umieszczania urządzeń w pasie drogowym, ich szczegółowej lokalizacji, czy prac, które należy wykonać w związku z doprowadzeniem do stanu poprzedniego. Dotyczy on udzielenia rękojmi na wykonane już prace, co w świetle wskazanych wyżej okoliczności wydaje się być logiczne i słuszne. Sąd, rozpatrując skargę nie dopatrzył się również naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa procesowego, stąd też, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.