II SA/Sz 670/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z urzędu o sprostowanie błędów pisarskich w sprawie ze skargi M. J. na czynność Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: sprostować z urzędu błędy pisarskie w treści sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 670/16 w ten sposób, że: w miejsce imienia i nazwiska skarżącego "[...]" wpisać "[...]", w miejsce oznaczenia zaskarżonej czynności "na Prezydent Miasta S." wpisać "na czynność Prezydenta Miasta S.", w miejsce oznaczenia przedmiotu sprawy "zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu" wpisać "zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 780 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 P.p.s.a.). Analiza ww. przepisu prowadzi do wniosku, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por.: postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 260/10). Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu, czy wreszcie błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy zaś polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Oczywista omyłka wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia Taka okoliczność, uzasadniająca sprostowanie z urzędu błędów pisarskich zaszła w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że w sentencji wyroku sądu z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 670/16 błędnie, bez dokonania stosownej odmiany, wpisano imię i nazwisko skarżącego, zaskarżoną czynność organu oraz przedmiot sprawy. Stwierdzone błędy pisarskie nie miały jednak wpływu na sposób rozpatrzenia przez sąd przedmiotowej skargi. W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak na wstępie.