II SA/Sz 671/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpatrzeniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Firmy A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Firmy A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia użytkowania nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] , w której orzeczono o wygaśnięciu użytkowania nieruchomości zabudowanej młynem gospodarczym i pomieszczeniami mieszkalnymi o łącznej powierzchni [...] m2, położonej przy ul. [...] stanowiącej działki o numerach ewidencyjnych [...] wpisanej do rejestru zabytków [...], oddanej w użytkowanie G. decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] r. z przeznaczeniem na młyn gospodarczy. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję organu drugiej instancji. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w postaci egzekwowania obowiązku wydania nieruchomości i wygaśnięcia umów najmu w budynku objętym obowiązkiem zwrotu. W uzasadnieniu wnioskodawczyni podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje poważne konsekwencje nie tylko materialne dla skarżącej ale przede wszystkim socjalno – bytowe i życiowe dla najemców, zajmujących przedmiotową nieruchomość. Ponadto skarżąca wskazała, że musiałaby przed rozpatrzeniem skargi nie tylko opróżnić użytkowaną nieruchomość i wyłączyć ją z zakresu swojej działalności ale przede wszystkim musiałaby znaleźć inne lokale mieszkalne dla swoich pracowników. Tymczasem skarżąca nie dysponuje innymi lokalami mieszkalnymi i przypuszczalnie musiałaby pozostawić swoich pracowników z problem znalezienia własnego lokalu, przy wyjątkowo krótkim terminie wypowiedzenia i braku ofert mieszkaniowych ze strony Burmistrza. W dalszej części uzasadnienia wnioskodawczyni podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się dla niej z rozwiązaniem, w trybie pilnym, problemu zabezpieczenia zaplecza magazynowego dla swoich sklepów, co aktualnie nie jest możliwe bez podjęcia większych inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Tymczasem wnioskodawczyni oświadczyła, że wykonanie nałożonego na nią obowiązku narazi ją na konsekwencje materialne polegające na wyłączeniu przedmiotowej nieruchomości ze swojej działalności, niemniej zdaniem sądu, w uzasadnieniu wniosku nie wskazano konkretnie jakie konsekwencje skarżąca miała na myśli, w tym jaki wpływ na ogólną sytuację finansową strony będzie miała utrata zysku z prowadzonej działalności polegającej na wynajmie należących do niej nieruchomości. Jednocześnie sąd ustalił w oparciu o analizę, dołączonego do skargi, odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, że działalność skarżącej S. nie ogranicza się jedynie do wynajmu nieruchomości, zatem może ona posiadać inne źródła dochodu. Potwierdzenie powyższego stanowiska wynika dodatkowo z oświadczenia samej skarżącej, która w uzasadnieniu wniosku wskazała na problem zabezpieczenia zaplecza magazynowego dla swoich sklepów. W świetle oświadczenia strony należy stwierdzić, że wnioskodawczyni nie uargumentowała dostatecznie swojego wniosku, bowiem nie odwołała się do materiałów źródłowych oraz nie przedstawiła danych obrazujących jej sytuację finansową, w tym jaki wpływ miałoby wykonanie decyzji na ogólną sytuację materialną skarżącej. Odnosząc się do podniesionego w uzasadnieniu wniosku argumentu dotyczącego konsekwencji, jakie miałoby spowodować wykonanie decyzji, dla aktualnych najemców nieruchomości skarżącej, którzy musieliby znaleźć własne lokale, w sytuacji braku ofert mieszkaniowych ze strony Burmistrza, należy stwierdzić, że powołana okoliczność nie odnosi się do skarżącej, tylko do innych osób, podczas gdy uzasadnienie wniosku winno odnosić się do sytuacji wnioskodawczyni. Reasumując powołane wyżej argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, dla skarżącej Spółdzielni, wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.