II SA/Sz 671/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 33 ust. 4 pkt 9 oraz art. 33 ust. 4 ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.) orzekł o utracie przez T. N. (dalej przywoływany jako: "Skarżący") statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając ww. rozstrzygnięcie Organ wyjaśnił, że Strona pozostawała niezdolna do pracy wskutek choroby przez nieprzerwany okres 90 dni. 2. Skarżący w odwołaniu od opisanej wyżej decyzji podał, że dzień [...] r. jest datą niewłaściwą do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a ponadto tak wydana decyzja jest niezgodna z prawem. 3. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy wskazał, że Skarżący, będąc zarejestrowany jako osoba bezrobotna, przedstawił następujące zaświadczenia o swojej niezdolności do pracy: - ZUS [...] w okresie [...] - [...]; - ZUS [...] w okresie [...] – [...]; - ZUS [...] w okresie [...] - [...]; - ZUS [...] w okresie [...] – [...]; - ZUS [...] w okresie [...] – [...]; - ZUS [...] w okresie [...] – [...]; - ZUS [...] w okresie [...] – [...]; - ZUS [...] w okresie [...] - [...]; - ZUS [...] w okresie [...] – [...]; - ZUS [...] w okresie [...] – [...]. Łącznie 95 dni niezdolności do pracy. Wojewoda wyjaśnił dalej, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tym przepisem, starosta pozbawia statusu osoby bezrobotnej, osobę bezrobotną, która pozostaje niezdolna do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego. Organ podał dalej, że w niniejszej sprawie upływ 90-dni niezdolności do pracy, zapoczątkowanej w dniu [...] r., nastąpił w dniu [...] r., co oznacza, że z dniem [...] r. Strona nie posiadała już uprawnień do bycia osobą bezrobotną w świetle ww. przepisu. Biorąc powyższe pod uwagę to, że Skarżący przedstawił w Urzędzie Pracy zaświadczenia o niezdolności do pracy, których okresy przekraczały sumę 90 dni kalendarzowych, zasadnym było wydanie przez Organ I instancji decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. 4. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi opisał bezprawne, w jego ocenie, działania Powiatowego Urzędu Pracy w K.. 5. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 6. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Wojewody Z. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r., nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. 7. Podstawę materialnoprawną, zaskarżonej decyzji stanowi ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm., dalej przywoływana jako: "ustawa"). W art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zawarta została definicja osoby bezrobotnej, określająca przesłanki konieczne do nabycia takiego statusu. Jedną z nich jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie, służbie lub innej pracy zarobkowej. Powinnością osoby bezrobotnej jest więc między innymi pozostawanie w gotowości do podjęcia zatrudnienia. Przez "gotowość do pracy" należy rozumieć z kolei sytuację, gdy osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę. W sytuacji pozostawania długotrwałego niezdolnym do pracy ustawa przewiduje skutek w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. W myśl bowiem art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, m.in. takiego, który pozostaje niezdolny do pracy na wskutek choroby przez nieprzerwany okres 90 dni. Przepis ten wskazuje jednocześnie, że za okres nieprzerwany uważa się okres niezdolności do pracy wskutek choroby w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia ww. 90-dniowego okresu. Treść art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy określa jednoznaczna, że skutkiem zaistnienia przewidzianych w nim okoliczności jest pozbawienie określonej osoby statusu bezrobotnego. 8. Z akt sprawy wynika, że Skarżący w dniu 27 maja 2016 r. – tj. w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna w P. U. P. K. został pouczony między innymi o tym, że Starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która pozostaje niezdolna do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby lub przebywania w zakładzie lecznictwa odwykowego w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych, co Skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem w załączniku do karty rejestracyjnej "Prawa i obowiązki osoby bezrobotnej". Podkreślenia wymaga przy tym, że strona składając podpis pod dokumentem świadoma jest jego treści i znaczenia. Natomiast Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania. Z przedłożonych przez Skarżącego zwolnień lekarskich, znajdujących się w aktach sprawy wynika, że 90 dzień niezdolności do pracy, zapoczątkowanej w dniu [...] r., przypadał na dzień [...] r. Zatem w sytuacji braku zdolności do pracy wskutek choroby trwającej przez nieprzerwany okres 90 dni, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uzasadnione było pozbawienie Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. Natomiast konsekwencją utraty statusu osoby bezrobotnej jest utrata wszelkich innych uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym prawa do zasiłku dla bezrobotnego, czy ubezpieczenia zdrowotnego. Ponadto, decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu i prawa do zasiłku nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu skargi Skarżący opisał "oszukańcze działania" pracowników Powiatowego Urzędu Pracy, którzy działali na jego szkodę. Stwierdzić jednak należy, że podnoszone w skardze argumenty nie uzasadniają jej uwzględnienia. Skarżący został bowiem prawidłowo poinformowany, jakie są konsekwencje długotrwałego przebywania na zwolnieniu lekarskim, a zatem Organ wypełnił obowiązki nałożone na niego przez przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Mając na uwadze, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, a następnie w sposób niewadliwy dokonały jego subsumpcji do ustalonych w ustawie przesłanek utraty statusu osoby bezrobotnej, brak jest podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za wadliwą. 9. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.