II SA/Sz 672/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji o rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji pojazdu p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Spółka A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji o rejestracji pojazdu oraz odmowy rejestracji tego pojazdu na rzecz strony skarżącej. Wraz ze skargą strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu wniosku, że jej wykonanie uniemożliwi korzystanie z przedmiotowego samochodu, który ma istotne znaczenie z punktu widzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą i spowoduje powstanie znacznej szkody majątkowej po stronie Spółki A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie cytowanego przepisu, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne, w ramach tych przesłanek, dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności aktu, będącego przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Dokonując oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec podnoszonej przez skarżącej możliwości zmniejszenia jej majątku, sąd zauważa, iż odmowa rejestracji pojazdu skutkuje co prawda niemożnością korzystania z niego przez wnioskodawcę, co niewątpliwie może się przyczynić do pewnych utrudnień, jednakże nie można przyjąć, że powyższa okoliczność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I OZ 998/13, Lex nr 1557675 ). Jedynie w wypadku utraty jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, Lex 1012943). Tymczasem, wnioskodawczyni nie poparła obszernymi i przekonującymi wyjaśnieniami oraz dokumentami źródłowymi okoliczności, mogących wskazywać, że użytkowanie pojazdu jest dla niej niezbędne i bez tego pojazdu zagrożone jest dalsze prowadzenie przez nią działalności gospodarczej. Tylko wówczas pozbawienie możliwości korzystania z pojazdu, uniemożliwiające uzyskanie korzyści majątkowych, można rozpatrywać w kategoriach znacznej szkody dla strony. Z przedstawionej przez skarżącą ogólnej argumentacji, bez poparcia stosownymi dowodami, w szczególności obrazującymi jej aktualną sytuację finansową i majątkową, niemożliwa jest ocena, czy w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004r. sygn. FZ 65/04). Przy czym, sąd nie jest zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1522/12, LEX nr 1225721). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedstawiła takich okoliczności, co nie pozwala przyjąć, jak już wyżej wskazano, że wystąpiły przesłanki do przyznania jej ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.