II SA/Sz 672/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Spółki A kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 28 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, odmówił [...] S.A. w W. zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę wiaduktu kolejki wąskotorowej w miejscowości P. gm. P., nad działką o numerze geodezyjnym [...] w obrębie P., stanowiącego połączenie działek drogowych o numerach geodezyjnych [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 33 ust. 4 prawa budowalnego, precyzujący co należy przedłożyć w organie administracji architektoniczno-budowlanej wraz z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę. Starosta nie odnotował braków wynikających ze wspomnianego przepisu. Niemniej jednak uznał, że w przedmiotowej sprawie ważną kwestią jest rozstrzygnięcie jakie ewentualnie skutki może spowodować rozbiórka przedmiotowego wiaduktu kolejki wąskotorowej, wynikające z pełnionej obecnie przez niego funkcji. Przedmiotowa budowla obecnie stanowi bezpośrednie połączenie dwóch działek drogowych o numerach geodezyjnych [...], które zgodnie z informacją z rejestru gruntów stanowią użytek drogowy będący własnością Gminy P.. Zdaniem organu, nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie są zapisy art. 5 pkt 9 prawa budowlanego mówiące, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, które należy zastosować na kanwie rozpatrywanej sprawy. Organ podkreślił, że Burmistrz [...] pismem z dnia [...] r. jednoznacznie wskazał, że rozbiórka przedmiotowego wiaduktu spowoduje ograniczenie dla mieszkańców dostępu do drogi publicznej. Powołując się na treść art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ stwierdził, że mając na względzie wspomniany interes społeczny, rozumiany również jako dobro lokalnej społeczności, nie może się przychylić do argumentacji inwestora, zgodnie z którą – ponoszenie jakichkolwiek nakładów na obiekt nie leży w interesie spółek kolejowych. W dalszej części uzasadnienia organ zacytował art. 5 ust. 2 określający obowiązki dotyczące użytkowania i utrzymywania w należytym stanie technicznym obiektów budowlanych, ciążące (w myśl art. 61 pkt 1 tej ustawy) na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. Zaznaczył, że rozbiórka przedmiotowego wiaduktu kolejki wąskotorowej w miejscowości P. gm. P., nad działką o numerze geodezyjnym [...] w obrębie P., łączącego działki drogowe o numerach geodezyjnych [...], przyczyni się do ograniczenia dostępu do drogi publicznej również służbom porządkowym i ratunkowym, co może skutkować zagrożeniem życia i zdrowia. W odwołaniu od powyższej decyzji, [...] Spółka Akcyjna w W. wniosła o uchylenie w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, co w efekcie skutkowało wydaniem decyzji odmownej, w szczególności w zakresie zbadania czy działki numer [...] i [...] "podłączane z działką nr [...] mają dostęp do innej drogi publicznej", - art. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy prawo budowlane, "poprzez ich zastopowanie" w sytuacji gdy odwołująca spełniła wymagania określone w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, na co w uzasadnieniu decyzji wskazuje sam organ, - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie i bezzasadne uznanie, że zatwierdzenie projektu rozbiórki i udzielenie pozwolenia na rozbiórkę wiaduktu kolejki wąskotorowej w miejscowości P. gm. P., nad działką o numerze geodezyjnym [...] w obrębie P., stanowiącej połączenie działek drogowych o numerach geodezyjnych [...], w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, w sytuacji gdy organ nie przeprowadził wynikowego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia czy działki numer [...] i [...] "podłączane z działką nr [...] mają dostęp do innej drogi publicznej", albowiem w wystąpieniu do Burmistrza Gminy P. organ skierował jedynie zapytanie "czy rozbiórka przedmiotowego wiaduktu nie spowoduje ograniczenia w dostępie do drogi publicznej", nie pytając czy ww. działki posiadają dostęp do innej drogi publicznej. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ w sposób wybiórczy powołał się na pismo z dnia [...] r. Burmistrza Miasta w P. , wskazując, że dokonanie rozbiórki wiaduktu naruszy uzasadnione interesy osób trzecich, albowiem ograniczy właścicielom działek nr [...] dostęp do drogi publicznej - drogi krajowej nr [...] oraz spowoduje brak dojazdu służb porządkowych i ratunkowych. Tymczasem, z treści ww. pisma wynika, że istnieje alternatywny dostęp, dojazd do wspomnianych działek. W piśmie Burmistrza Miasta w P. podano, że istnieje dojazd do w/w działek poprzez miejscowości ościenne: [...]. Co prawda Burmistrz wskazał, że jest to dojazd dłuższy jednakże z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, fakt ten pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Zdaniem skarżącej, organ zaniechał wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w zakresie zbadania czy działki numer [...] i [...] wraz z działką nr [...] mają dostęp do innej drogi publicznej. Strona nie zgodziła się z poglądem organu, jakoby zgoda na dokonanie rozbiórki wiaduktu miała naruszać uzasadnione interesy osób trzecich, albowiem ograniczy właścicielom działek nr [...] dostęp do drogi publicznej - drogi krajowej nr [...] oraz spowoduje brak dojazdu służb porządkowych i ratunkowych, skoro nie przeprowadzono w tym zakresie wszechstronnego postępowanie dowodowego. Takie działanie, a jednocześnie zaniechanie ze strony organu narusza art. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne. Zgodnie bowiem z powołanymi przepisami prawa, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, strona wskazała, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2010 r., II SA/Ol 597/10, LEX nr 753998). Interesy te muszą zatem znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że wiadukt usytuowany jest w ciągu drogi należącej do gminy, jest zatem jej częścią. W takim przypadku zastosowanie powinny znaleźć przepisy ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, która to ustawa w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi przepisy odrębne, mające w tym wypadku charakter lex specialis w stosunku do przepisów ustawy Prawo budowlane. Wiadukt, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1332 ze zm.), jest budowlą, ale droga przebiegająca po nim (niezależnie od kategorii) jest obiektem budowlanym liniowym, stosownie do treści art. 3 pkt 3 a ustawy. Wiadukt drogowy usytuowany jest nad linią kolejki wąskotorowej, po której przebiega droga zlokalizowana w granicach administracyjnych gminy P.. Droga, zdefiniowania w ustawie Prawo budowlane jako obiekt liniowy, nie może być dzielona na odcinki, wyłączając niektóre z nich, w tym wiadukty, ponieważ stanowiłoby to zaprzeczenie istoty obiektu liniowego jako budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego. Wiadukt, jako obiekt inżynierski, jest budowlą przeznaczoną do prowadzenia dróg więc jeśli nawet, jak w badanej sprawie, właścicielem wiaduktu i terenu pod nim ([...]) jest [...] S.A., to nie oznacza, że na fragment drogi przebiegający przez ten wiadukt zarządca terenu - drogi - nie ma żadnego wpływu, niezależnie od tego, przez kogo wiadukt został wybudowany. Zdaniem Wojewody, z powyższego wynika, że rozbiórka wiaduktu nie może się odbyć bez zgody zarządcy przebiegającej przez wiadukt drogi, którą tworzą dwie nieruchomości drogowe (nr [...] i nr [...]), będące jednym z elementów systemu komunikacyjnego w granicach administracyjnych gminy P.. Organ zaznaczył, że Burmistrz [...] w piśmie z [...] roku nie wyraził zgody na rozbiórkę wiaduktu, łączącego dwie nieruchomości drogowe, wskazując, że rozbiórka obiektu i postawienie zapór drogowych spowoduje odcięcie mieszkańców nieruchomości zabudowanych nr [...] i [...] od dostępu do drogi publicznej oraz uniemożliwi dojazd do tych nieruchomości wszelkich służb, w tym porządkowych i ratunkowych. Burmistrz wskazał dojazd alternatywny, jednak znacznie dłuższy (ok. 20 km, głównie drogami gruntowymi, stanowiącymi dojazdy do pól). Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza terenu, głównie w oparciu o System Informacji Przestrzennej Związku Celowego Powiatów Województwa, potwierdza istnienie drogi alternatywnej, jednak znacznie dłuższej, w większości gruntowej, o dostępności utrudnionej, uzależnionej od zmiennych warunków atmosferycznych. W tej sytuacji Wojewoda zgodził się z Burmistrzem P. , że rozbiórka wiaduktu może stanowić zagrożenie dla szerzej pojętego bezpieczeństwa mieszkańców odciętych nieruchomości. Dodał, że Gmina deklaruje przejęcie wiaduktu, jednak po przeprowadzeniu przez [...] S.A. remontu wiaduktu, nakazanego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] roku. Spór, który zaistniał w tej sprawie między [...] S.A. a Burmistrzem P. , pozostaje poza kompetencjami Wojewody. Nie zgadzając się z powyższą decyzją [...] Spółka Akcyjna w W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła o jej uchylenie w całości a także o zasądzenie od Wojewody kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powtarzając zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r., strona raz jeszcze wskazała, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Interes osób trzecich - chroniony art. 5 ust 1 pkt. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r, Prawo budowalne nie może naruszać prawa inwestora, wynikającego z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowalne. Dodał, że organ I instancji, czego Wojewoda nie zakwestionował, nie przeprowadził wnikliwego postępowania, a wręcz pewne fakty pominął, w sprawie ustalenia czy działki numer [...] i [...] łącznie z działką nr [...] mają dostęp do innej drogi publicznej. Tymczasem, z treści pisma Burmistrza z dnia [...] r. wynika, że istnieje alternatywny dostęp, dojazd do w/w działek poprzez miejscowości ościenne: [...]. Co prawda Burmistrz wskazał, że jest to dojazd dłuższy, jednakże z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane, fakt ten pozostaje bez znaczenia dla sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła do uznania, że decyzja ta, podobnie jak decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...], odmawiającą [...] Spółce Akcyjnej w W. zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę wiaduktu kolejki wąskotorowej w miejscowości P. gm. P., nad działką o numerze geodezyjnym [...] w obrębie P., stanowiącego połącznie działek drogowych o numerach geodezyjnych [...] Przywołując w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] r. art. 28 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202), Starosta stwierdził, że w niniejszej sprawie spełnione co prawda zostały wymogi określone w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, jednakże w tym wypadku ważną kwestią jest rozstrzygnięcie jakie ewentualne skutki może spowodować rozbiórka przedmiotowego wiaduktu kolejki wąskotorowej, wynikające z pełnionej obecnie przez niego funkcji. Cytując pismo Burmistrza [...] z dnia [...] r., organ dowodził, że rozbiórka przedmiotowego wiaduktu spowoduje ograniczenia dla mieszkańców dostępu do drogi publicznej. Zgodnie ze wskazanym powyżej art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jak stanowi art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 4 cytowanej ustawy, do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć: 1) zgodę właściciela obiektu; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. Podkreślenia wymaga przy tym, że żaden z organów nie wskazywał, by wniosek [...] S.A. zawierał jakiekolwiek braki w zakresie wymogów wynikających z cytowanego powyżej art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego. Żaden z nich nie kwestionował również stanowiska strony, że w razie spełnienia wymagań określonych przepisami tej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania wnioskowanej decyzji. Pomimo to, organ I instancji odmówił udzielenia pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego obiektu ze względu na to, że spowoduje ona "ograniczenia dla mieszkańców dostępu do drogi publicznej". Natomiast organ odwoławczy wskazał, że skoro wiadukt drogowy usytuowany jest nad linią kolejki wąskotorowej i przebiega po nim droga zlokalizowana w granicach administracyjnych Gminy P., to tym samym pomimo, że właścicielem wiaduktu i terenu pod nim jest [...] S.A., to nie oznacza to, że na fragment drogi przebiegający przez ten wiadukt zarządca terenu – drogi – nie ma żadnego wpływu. Zdaniem organu, z powyższego wynika, że rozbiórka nie może się odbyć bez zgody zarządcy przebiegającej przez wiadukt drogi, którą tworzą dwie nieruchomości drogowe, będące jednym z elementów systemu komunikacyjnego w granicach administracyjnych Gminy P., przy czym Burmistrz [...] takiej zgody nie wyraził. Wojewoda nie powołał się przy tym na żaden przepis prawa, który stanowiłby wymóg uzyskania takiej zgody w przypadku rozbiórki obiektu budowlanego. Z cytowanego wyżej przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego wynika jedynie, że do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć zgodę właściciela obiektu. W sprawie nie ma też sporu co do tego, że właścicielem obiektu jest [...] S.A. i że taka zgoda została udzielona. Poza sporem pozostaje także i to, że biegnąca pod przedmiotowym wiaduktem linia kolejki wąskotorowej od lat już nie funkcjonuje, a tory zostały zdemontowane. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że organ nie może domagać się od strony spełnienia wymogów, które nie wynikają z jakichkolwiek przepisów prawa, a takich w tym wypadku nie wskazano ani w podstawach prawnych decyzji, ani w treści ich uzasadnień. Nie jest z pewnością taką podstawą ani art. 5 ust. 1 pkt 8, ani też art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Pierwszy z nich nakazuje projektowanie oraz budowę obiektów budowlanych z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnieniem dostępu do drogi publicznej. Nie chodzi tu jednak o wszelkie interesy osób trzecich, lecz interesy uzasadnione. Nie może też być mowy o zapewnieniu dostępu do drogi wszelkich obiektów, lecz o dostęp do drogi związany z obiektami budowanymi i projektowanymi. Tymczasem w niniejszej sprawie chodzi o dojazd z nieruchomości zabudowanych na działkach nr [...] i [...] do drogi krajowej nr [...]. Nie jest to przy tym jedyny możliwy dojazd, bowiem jak wskazuje w piśmie z [...] r. Burmistrz Gminy P., taki dojazd jest także możliwy poprzez miejscowości sąsiednie – [...]. Organy co prawda wskazują, że jest to dojazd mniej dogodny od obecnego, jednak nie przedstawiają na tę okoliczność stosownych argumentów, w szczególności nie sposób stwierdzić jak przebiega dojazd obecnie używany, a jak dojazd przez miejscowości sąsiednie. Nie dołączono do akt żadnych szczegółowych informacji czy map. Co więcej, żaden z organów nie wziął pod uwagę okoliczności, że aktualnie wiadukt nie powinien stanowić dojazdu do wspominanej drogi krajowej z uwagi na jego zły stan techniczny. Jak wynika bowiem, z dołączonego do akt administracyjnych "przeglądu szczegółowego wiaduktu" z dnia [...] r., z uwagi na zły stan techniczny obiektu "zaleca się kategoryczny zakaz ruchu". Konstrukcja nośna przęsła oraz podpory nie nadają się do remontu. Żadne zabiegi wzmacniające nie przywrócą pierwotnych walorów użytkowych. Jedynym rozwiązaniem jest wykonanie nowej konstrukcji nośnej. W tej sytuacji trudno mówić o sugerowanym przez organ naruszeniu interesu osób trzecich. Nie sposób też stwierdzić, z jakich względów organ wskazał jako podstawę odmowy pozwolenia na rozbiórkę art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, z którego wynika obowiązek użytkowania obiektu budowlanego w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska jak również utrzymywania w należytym stanie technicznym. Gdyby przyjąć, że obowiązek taki stanowi przeszkodę w uzyskaniu pozwolenia na rozbiórkę obiektu, to praktycznie uniemożliwiałoby to rozbiórkę jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że z decyzji organów I i II instancji nie wynikają podstawy dla odmowy pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowalnego. W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia (w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.), Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Rozpatrując ponownie sprawę organ winien ponownie rozważyć, czy zachodzą jakiekolwiek podstawy do odmowy udzielenia [...] S.A. w W. zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę wiaduktu w miejscowości P. gm. P., nad działką o numerze geodezyjnym [...] w obrębie P., a jeśli tak to winien jednoznacznie wskazać takie podstawy oraz należycie uzasadnić swoje stanowisko.