II SA/Sz 672/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski, Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia 2 lipca 2025 r. Nr 428000-CZC2.4802.120.2025.8.MS Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Szczecinie, działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 ze zm.- dalej "u.t.d.") nałożył na M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Usługi Transportowe M. M. (dalej "skarżący" lub "strona") karę pieniężną w kwocie 10 000 zł za: - naruszenie przepisów dotyczących przewozu odpadów tj. wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d.). Po rozpatrzeniu odwołania M. M. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie decyzją z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr 3201-IOA.4802.17.2025.4 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawiając stan faktyczny w sprawie wskazał, że w dniu 18 kwietnia 2025 r. funkcjonariusze Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego. Kontrola miała miejsce na autostradzie A6 w Kołbaskowie. Funkcjonariusze skontrolowali zespół pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki IVECO o nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową o nr rej. [...] Z okazanego przez kierowcę - R. B. wypisu licencji nr [...] wynikało, że uprawnia ona M. M., właściciela przedsiębiorstwa, do wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy. Kierujący pojazdem przedstawił do kontroli prawo jazdy, kwit wagowy oraz kartę przekazania odpadów w systemie BDO. Z przeprowadzonej kontroli funkcjonariusze sporządzili protokół, w którym wskazali naruszenie opisane pod Lp. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj.: wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Kierowca podpisał protokół i nie wniósł do niego zastrzeżeń. W toku postępowania przed organem I instancji wpłynęło pismo skarżącego z dnia 3 czerwca 2025 r., w którym wskazał, że samochód marki IVECO nr rej [...] był w chwili kontroli oznakowany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jako dowód strona załączyła zdjęcie przodu pojazdu wykonane w dniu kontroli o godz. 18:16 wraz z wydrukiem danych jego właściwości. Fotografia przedstawiała wymagane oznakowanie, umieszczone za przednią szybą pojazdu. Do wyjaśnienia zostało dołączone także oświadczenie kierowcy - R. B. z 3 czerwca 2025r, który podał, że w dniu kontroli wykonywał przewóz makulatury z Gorzowa Wielkopolskiego do Przecławia i miał umieszczoną tablicę z napisem "ODPADY" na przedniej szybie pojazdu. W odwołaniu skarżący podniósł, że należący do niego pojazd marki IVECO w dniu kontroli oznakowany był tablicą z napisem "ODPADY". Powyższe potwierdzała fotografia (wykonana tuż po zakończeniu czynności kontrolnych) oraz oświadczenie kierowcy, przekazane za pismem z dnia 3 czerwca 2025 r. Zdaniem odwołującego, nałożona na niego kara w wysokości 10 000 zł jest wygórowana i niewspółmierna do ewentualnego (nieudowodniego) naruszenia oraz ma wpływ na dalsze prowadzenie przez niego przedsiębiorstwa. Organ odwoławczy rozpoznając przedmiotowe odwołanie wskazał, że przepisy u.t.d. przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Odpowiedzialność przedsiębiorcy (przewoźnika) ma charakter administracyjny, co oznacza, że ma ona charakter bezwzględny, obiektywny i jest uruchamiana przez sam fakt zaistnienia bezprawności (naruszenia nakazu bądź zakazu określonego przepisem prawa administracyjnego, np. w ustawie o transporcie drogowym). Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym, decyzją właściwego organu, są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych jest zawarty w załączniku do rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz.10), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 4 ust. 3 ustawy o odpadach. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach, środki transportu odpadów powinny być oznakowane w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7 tego artykułu. Przepisami tymi są przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów. Zgodnie z § 9 oraz § 10 rozporządzenia, środek transportu odpadów powinien być oznaczony tablicą z napisem "ODPADY" bądź - w przypadku transgranicznego transportu odpadów - tablicą z literą "A". Oznakowanie (tablica) powinna być umieszczona w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni (§ 9 ust. 3, § 10 ust. 2 rozporządzenia). Wymaganej tablicy - z przodu środka transportu - kontrolowany zespół pojazdów nie posiadał, co potwierdza zdjęcie wykonane podczas kontroli. Tym samym, zdaniem organu, przewóz drogowy odpadów skarżący wykonywał bez wypełnienia szczegółowych wymagań, jakie zostały określone we wskazanym rozporządzeniu, za które ustawa o transporcie drogowym przewiduje sankcje w postaci kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Organ podkreślił, że w trakcie kontroli, która rozpoczęła się o godz. 17:01 funkcjonariusze wykonali dokumentację fotograficzną ciągnika IVECO nr rej. [...] (przód pojazdu) oraz naczepy nr rej. [...] (tył pojazdu). W protokole wskazali, jakie naruszenie stwierdzili, a wśród załączników wymienionych w protokole zostały umieszczone dwa zdjęcia pojazdu. Nie widać na nich, aby pojazd był oznakowany tablicą "ODPADY". Protokół sporządzony przez funkcjonariuszy został podpisany przez kierującego, który potwierdził stan faktyczny (brak tablicy) i nie wniósł do niego zastrzeżeń. W tej sytuacji, zdaniem organu, nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym oświadczenia skarżącego jakoby pojazd był oznakowany. Brak jest podstaw do uwzględnienia stanowiska strony, że pojazd posiadał tablicę, co miałoby potwierdzać nadesłane przez skarżącego zdjęcie, które zostało wykonane "tuż po zakończeniu czynności kontrolnych". Tymczasem celem kontroli jest natomiast sprawdzenie zgodności wykonywanego przewozu z przepisami na moment jego trwania i zatrzymania środka transportu do kontroli. Dla wyniku kontroli odzwierciedlonego w podpisanym przez kierowcę protokole kontroli nie ma znaczenia, jaki był stan po jej zakończeniu, kiedy to kierowca umieścił za szybą tablicę (którą potencjalnie mógł mieć w pojeździe bądź zakupił ją po zakończeniu kontroli) i wykonał zdjęcie. Organ odwoławczy przeanalizował możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Przytaczając treść art. 92c u.t.d. wskazał, że wyłączenie odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewozy drogowe istnieje wtedy, gdy organ ustali, że naruszenie przepisów nastąpiło w sytuacjach, na które podmiot ten nie miał wpływu i których nie mógł przewidzieć. Podmiot, który narusza przepisy, może uwolnić się od odpowiedzialności, jeśli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie doszło. Okoliczności takie podmiot wykonujący przewóz drogowy powinien udowodnić, tj. powinien przedłożyć dowody na ich zaistnienie, gdyż to na nim spoczywa obowiązek udowodnienia, że nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie bądź nie mógł przewidzieć wystąpienia naruszenia. W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że według Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) skarżący prowadzi działalność gospodarczą od 1994 roku, w zakresie m.in. transportu drogowego towarów. Na dzień wykonywanego przewozu drogowego skarżący posiadał zatem niemal trzydziestoletnie doświadczenie w zakresie transportu drogowego towarów, a tym samym powinien posiadać wiedzę o obowiązujących regulacjach prawnych (krajowych i unijnych), które dotyczą transportu towarów. Odwołując się do stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreślono, że art. 92c ustawy o transporcie drogowym odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewozy drogowe, przy zachowaniu staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący w toku postępowania oraz w odwołaniu nie wskazał na żadne okoliczności, na które nie miał wpływu, a które uniemożliwiłyby oznaczenie środka transportu. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego (m.in. sporządzonych przez funkcjonariuszy fotografii) brak jest podstaw do uznania, że wykonywanie przewozu drogowego bez oznakowania środka transportu (nieumieszczenie przez kierowcę tablicy na pojeździe przed rozpoczęciem przewozu), jest zdarzeniem spowodowanym wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidzianych i niezależnych od skarżącego okoliczności, o których mowa w art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d. W podsumowaniu organ odwoławczy uznał, że został w sprawie zebrany wystarczający materiał dowodowy, który pozwolił na ustalenie stanu faktycznego sprawy i nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenie. Skarżący wykonywał przewóz drogowy odpadów bez wypełnienia szczegółowych wymagań, tj. bez odpowiedniej tablicy, która powinna być umieszczona w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni. W tej sytuacji prowadzenie postępowania i wydanie decyzji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej przez organ I instancji było prawidłowe i zasadne. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 92c ustawy o transporcie drogowym, które dawałyby podstawę do nienakładania kary pieniężnej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 77 § 1, art. 80, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie i nieudowodnienie, czy w chwili kontroli tablica "ODPADY" znajdowała się wewnątrz pojazdu, w miejscu widocznym za przednią szybą, oraz nieuzasadnione nieuwzględnienie twierdzeń strony skarżącej, a także niepodjęcie przez organ pierwszej instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do nieuzasadnionego stwierdzenia, iż w przypadku skarżącej nie zachodzą przesłanki wyłączające jej odpowiedzialność; - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 58413 § 1 i art. 5842 § 1 Kodeksu spółek handlowych poprzez błędne ustalenie strony postępowania administracyjnego i pominięcie następcy prawnego - spółki przekształconej, przy jednoczesnym przypisaniu odpowiedzialności wyłącznie przedsiębiorcy przekształcanemu, mimo że zgodnie z przepisami KSH oraz ugruntowanym orzecznictwem sądów przekształcenie przedsiębiorcy w jednoosobową spółkę kapitałową skutkuje powstaniem dwóch odrębnych podmiotów, które przez okres 3 lat od dnia przekształcenia ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania powstałe przed przekształceniem. Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, przez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem strona nie miała wpływu na powstałe naruszenie, a nastąpiło ono wskutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć, a jednocześnie zapewniła ona właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w zakresie obowiązków zarządzającego transportem. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku stwierdzenia podstaw do jego umorzenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji, działalność gospodarcza prowadzona dotychczas pod firmą "Usługi Transportowe M. M. została przekształcona w jednoosobową spółkę kapitałową — U. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zdaniem skarżącego przekształcenie to, zgodnie z art. 5842 § 1 Kodeksu spółek handlowych, powoduje przejście na spółkę przekształconą wszystkich praw i obowiązków przedsiębiorcy przekształcanego związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jednocześnie art. 58413 § 1 k.s.h. przewiduje solidarną odpowiedzialność przedsiębiorcy przekształcanego ze spółką przekształconą za zobowiązania powstałe przed dniem przekształcenia, przez okres 3 lat od tej daty. Wydanie decyzji wyłącznie do przedsiębiorcy przekształcanego, z pominięciem następcy prawnego, stanowi istotne naruszenie przepisów o stronie postępowania (art. 28 k.p.a.) i prowadzi do wady decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego skarżący podnosi, iż organy obu instancji nie przeprowadziły rzetelnych ustaleń faktycznych w zakresie tego, czy kierowca w chwili kontroli faktycznie dysponował tablicą "ODPADY" oraz w jaki sposób była ona umieszczona. Organy poprzestały na stwierdzeniu, iż tablicy nie było na zewnętrznej powierzchni przodu pojazdu, nie badając, czy mogła ona znajdować się w innym miejscu - w szczególności za przednią szybą - w sposób zapewniający jej widoczność. Z zebranego materiału dowodowego wynika natomiast, że kierowca w chwili kontroli był w posiadaniu wymaganej tablicy, co potwierdza późniejsze oświadczenie kierowcy oraz fotografia wykonana wkrótce po zakończeniu czynności kontrolnych. W takiej sytuacji ewentualny sposób umieszczenia tablicy (przymocowanie jej do przodu pojazdu lub włożenie za szybę) zależał wyłącznie od kierowcy i pozostawał poza możliwością bieżącej kontroli przez przedsiębiorcę w trakcie wykonywania przewozu. Sytuacja, w której kierowca fizycznie dysponował tablicą "ODPADY", lecz nie umieścił jej w sposób właściwy z przodu pojazdu, nie może skutkować automatycznym przypisaniem przedsiębiorcy odpowiedzialności za to zaniechanie. Tym samym organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. nie wyjaśniając w sposób wyczerpujący istotnych okoliczności faktycznych i nie oceniając materiału dowodowego w sposób wszechstronny. Pominięcie tych ustaleń skutkowało nieuprawnionym przyjęciem odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym zostały spełnione. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji, pod kątem powyższego kryterium wykazała, że akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężnej w łącznej wysokości 10 000 zł w związku z naruszeniem lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie; 2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie. W świetle art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W l.p. 4.8. załącznika nr 3 do u.t.d. wymienione zostało naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środka transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. Kara za powyższe naruszenie została określona w wysokości 10.000 zł. Na mocy art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d., podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y u.t.d. Według § 9 ust. 1-5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r., poz. 1742) środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) oznacza się tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Jeżeli ze względu na wielkość lub konstrukcję środka transportu brakuje na nim powierzchni do umieszczenia tablicy o wymiarach określonych w ust. 1 pkt 1, dopuszcza się zmniejszenie: 1) wymiaru tablicy do minimum 300 mm szerokości i minimum 120 mm wysokości; 2) wysokości napisu "ODPADY" do minimum 80 mm i szerokości linii do minimum 12 mm. Oznakowanie umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni. Oznakowanie powinno być czytelne i trwałe, w tym odporne na warunki atmosferyczne. Wzór oznakowania środków transportu odpadów określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Jak wynika z ustaleń organów, podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 18 kwietnia 2025 r. stwierdzono, że pojazd, którym skarżący wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy (odpadów) nie został oznakowany zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, tj. tablicą "ODPADY". Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w protokole kontroli, który bez zastrzeżeń został podpisany przez kierowcę i załączonej do niego dokumentacji fotograficznej. Kierując się zarzutami i argumentacją skargi w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że naruszenie przepisów prawa, które stało się przyczyną nałożenia kary miało miejsce w dniu 18 kwietnia 2025 r., w której to dacie M. M. prowadził działalność gospodarczą jako osoba fizyczna pod nazwą Usługi Transportowe M. M.. Powołanie przez niego w późniejszym czasie jednoosobowej spółki z o.o. działającej pod firmą U. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie było przekształceniem prawnej formy działania tego podmiotu skutkującym zniesieniem prawnego bytu dotychczasowej osoby fizycznej. Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie powstanie spółki U. nie wiązało się z utratą bytu prawnego podmiotu – założyciela tej spółki, zatem nie może być mowy o sukcesji i przejmowaniu obowiązków wynikających z zaskarżonych decyzji z mocy prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało wyrażone stanowisko zgodnie z którym przekształcenie przedsiębiorcy w jednoosobową spółkę kapitałową na podstawie art. 551 § 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. (Dz.U. 2024 poz.18, dalej: "k.s.h.") nie prowadzi do utraty bytu prawnego przedsiębiorcy, który jest osobą fizyczną. Jest to inna sytuacja niż przy przekształceniach spółek kapitałowych, których skutkiem jest zawsze utrata bytu prawnego osoby prawnej. Ta okoliczność ma fundamentalne znaczenie dla wykładni powołanego przez skarżącego art. 5842 § 1 i § 2 k.s.h. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorcy przysługują przekształconej spółce. Drugi zaś stwierdza, że spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane przedsiębiorcy przed przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja stanowi inaczej. Na gruncie tych regulacji nie można jednak budować koncepcji sukcesji generalnej, a pojęcie "wszystkie" z art. 584 § 1 musi być odczytywane przez pryzmat charakteru i rodzaju praw i obowiązków, zwłaszcza gdy są to prawa i obowiązki o charakterze publicznym. Nawet na gruncie praw i obowiązków cywilnych w analizowanym przypadku nie ma sukcesji generalnej (zob. postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2016 r., II CZ 94/15), a skutkiem przekształcenia przedsiębiorcy nie jest przekształcenie podmiotu, ale tylko przedmiotu jego działalności. Nie dochodzi zatem do pełnej kontynuacji podmiotu przekształcanego, a więc spółka nie staje się pełnym następcą jednoosobowego przedsiębiorcy (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2049/17, oraz z dnia 9 grudnia 2025 r., sygn. akt I GSK 1479/25). Podkreślić przy tym wymaga, że kara za naruszenie przepisów u.t.d. ma charakter indywidualny czyli ciąży na podmiocie, który dopuszcza się naruszeń prawa. Powyższe wynika z charakteru kar administracyjnych i funkcji, jakie one pełnią. Są one rodzajem dolegliwości dotykającej podmiot naruszający zakazy administracyjne ustanowione ze względu na ochronę dóbr prawnie chronionych. Zatem mogą być przypisane tylko tym podmiotom, które dopuszczają się naruszenia tych zakazów. Inny sposób rozumienia treści art. 5842 § 1 i § 2 k.s.h., a w szczególności zakładający przejście wszelkich praw i obowiązków administracyjnych z przedsiębiorcy przekształconego na spółkę, prowadziłoby do nieracjonalnych skutków, bo tworzyłyby mechanizm umożliwiający unikanie płacenia kar przez przedsiębiorcę w związku z przekształceniem swojej działalności w spółkę kapitałową. W świetle powyższych rozważań nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której spółka U. miałaby przejąć odpowiedzialność M. M.. Przejęcie w tym zakresie sukcesji przeczyłoby treści art. 5842 § 2 k.s.h., bo z faktu, że przekształcona spółka pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg przyznanych przedsiębiorcy wynika tylko tyle, że taka spółka przejmuje wszystkie prawa i obowiązki administracyjnoprawne związane z prowadzoną działalnością gospodarczą ale nie wynika, by była sukcesorem wszelkich tego typu obowiązków ciążących na jej wspólniku. Z tych powodów brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi jakoby organ, wskutek pominięcia przekształconej spółki, przy jednoczesnym przypisaniu odpowiedzialności przedsiębiorcy, błędnie ustalił strony postępowania administracyjnego. Ponownie podkreślenia wymaga, że kara za naruszenie u.t.d. obciąża podmiot, który dopuścił się tych naruszeń, a zatem decyzja prawidłowo została skierowana do przedsiębiorcy, a nie do spółki. Kierując się dalszą argumentacją skargi wyjaśnić należy, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, nie jest uzależniona od winy, czy dobrej lub złej woli podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Natomiast sama ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej celem jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu i ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ zobowiązany jest do nałożenia jej w wysokości określonej w załączniku, ale nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 3-5 u.t.d. Natomiast zwolnienie się przez przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności egzoneracyjnych przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Przepisy u.t.d. normują zatem kompleksowo kwestię kary pieniężnej, która w rozpoznawanej sprawie została nałożona prawidłowo. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego zgłoszona na etapie postępowania administracyjnego oraz powtórzona w skardze, zmierzająca do wykazania, że pojazd był oznakowany, gdyż w chwili kontroli tablica "ODPADY" znajdowała się wewnątrz pojazdu, w miejscu widocznym za przednią szybą, co miałoby potwierdzać nadesłane przez skarżącego zdjęcie wykonane po zakończeniu czynności kontrolnych oraz oświadczenie kierowcy z dnia 3 czerwca 2025 r. Odnosząc się do powyższych twierdzeń wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, że celem kontroli drogowej jest sprawdzenie zgodności wykonywanego przewozu z przepisami na moment zatrzymania pojazdu do kontroli. Oznacza to, że dla wyniku kontroli, stwierdzonego podpisanym przez kierowcę protokołem, nie mają znaczenia okoliczności powstałe po jej zakończeniu, czyli tak jak w rozpoznawanej sprawie umieszczenie tablicy przez kierowcę za przednią szybą pojazdu. Nadto podkreślenia wymaga, że z przywołanej wyżej regulacji § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów jednoznacznie wynika, że oznakowanie (tablicą "ODPADY") umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni, co oznacza, że za wykonanie tego obowiązku nie można przyjąć umieszczenia tablicy wewnątrz pojazdu. Wobec powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi polegające na naruszeniu przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.), gdyż wbrew odmiennemu przekonaniu skarżącego, organ wyczerpująco zebrał materiał dowodowy w sprawie oraz dokonał jego prawidłowej oceny. Podobnie argumentacja strony wskazująca na wystąpienie w sprawie okoliczności określonej w art. 92c ust. 1 pkt 1 w związku z art. 93 ust. 3 u.t.d. nie zasługuje na uwzględnienie. Na mocy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zgodnie zaś z art. 93 ust. 3 u.t.d. organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c. W ocenie skarżącego nie miał on wpływu na powstałe naruszenie, które nastąpiło wskutek okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Podniósł, że kierowca w chwili kontroli był w posiadaniu wymaganej tablicy, zatem sposób umieszczenia tablicy (przymocowanie jej do przodu pojazdu lub włożenie za szybę) zależał wyłącznie od kierowcy i pozostawał poza możliwością bieżącej kontroli przez przedsiębiorcę w trakcie wykonywania przewozu. Nie sposób zgodzić się z taką argumentacją. Skarżący bowiem jako podmiot profesjonalny, wykonujący przewozy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, odpowiada za brak oznakowania zestawu pojazdów tabliczką "ODPADY". Skarżący winien znać obowiązujące przepisy prawa i dołożyć należytej staranności przy wykonywaniu transportu odpadów, w tym w zakresie przeszkolenia kierowcy odnośnie prawidłowego umieszczenia tablicy. Dlatego też nie może skutecznie wykazać, że kierowca dysponował tablicą tylko nie umieścił jej w sposób prawidłowy, gdy podczas kontroli kierowca nie potwierdził, aby posiadał wymaganą przepisami tablicę. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, przyjąć należy, że skarżący nie dochował należytej staranności, przy tym nie można uznać, że nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie. Oznacza to tym samym, że strona nie wykazała żadnych przesłanek zwalniających z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Rację mają zatem organy, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności z art. 92c u.t.d. Podsumowując stwierdzić należy, że nie doszło do zarzucanego skargą naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, gdyż organy w należycie ustalonym stanie faktycznym sprawy zasadnie oceniły, że skarżący odpowiada za stwierdzone naruszenia, czego konsekwencją było nałożenie na niego kary pieniężnej. Wysokość tej kary została określona w prawidłowej wysokości. Ponadto Sąd działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.