II SA/Sz 674/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) zwanej "u.t.d.",, lp. 6.1.5, lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 22, art. 23, art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzeniem UE nr 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1), art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2018r. poz. 1990 ze zm.), § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. nr 132 poz. 841), Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania P. C. (dalej: "strona", "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy wskazał, że podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie oraz nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Powyższe stwierdzono w dniu [...] listopada 2018 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...], w miejscowości Z. G., zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] którego łączna dopuszczalna masa całkowita wynosiła powyżej 3,5 tony. Pojazdem kierował T. C.. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy ze [...] do Polski, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. W dniu [...] grudnia (listopada) 2018 r. organ I instancji wydał decyzję o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł na stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli. Strona, działając przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Podniosła, iż organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 7a, art. 77, art. 10 kpa, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. Ponadto organ I instancji nieprawidłowo zakwalifikował naruszenie lp. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Powołaną na wstępie decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy przedstawił brzmienie art. 4 pkt 22 art. 92a ust. 1 i 3, ust. 7, art. 92c ust. 1 u.t.d., wskazując że treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów ww. załącznika. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a. Odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy przedstawił brzmienie art. 23, art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 UE nr 165/2014 oraz art. 1 ust 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (zwanego dalej: "rozporządzenia UE nr 2016/799"). Wskazał definicję "kalibracja" wynikającą rozdziału I lit. f Załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85. W niniejszej sprawie na podstawie kontroli tachografu typ [...] nr [...] zamontowanego w pojeździe nr rej. [...] stwierdzono, iż na impulsatorze znajdującym się w skrzyni biegów nie zamocowano plomby zabezpieczającej, zakładanej w czasie kalibracji (art. 22 ust. 5 rozporządzenia UE nr 165/2014). W niniejszej sprawie plomba nie zabezpieczała tachografu przed potencjalną ingerencją. Naruszenie określone lp. 6.1.5 załącznika nr 3 u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł. Strona w odwołaniu oraz w wyjaśnieniach z dnia [...] listopada 2018 r. wskazała, iż w niniejszej sprawie przejazd nie był wykonywany pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, bowiem tachograf posiadał wymagane badanie okresowe, a brak plomby nie oznacza winy kierowcy czy przedsiębiorcy. Ponadto stosownie do art. 37 rozporządzenia UE nr 165/2014 kierowca miał prawo dokonać naprawy urządzenia w ciągu 7 dni od powstania usterki, zatem nałożenie ww. kary było niezasadne. W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 23 ust. 2 rozporządzenia UE nr 165/2014, zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie: - czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, - czy tachograf działa prawidłowo, - czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, - czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, - czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję. - czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, - rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon. W czasie badania okresowego uprawniony warsztat musiał dokonać wszystkich powyższych czynności, w tym sprawdzenia plomby. Zatem plomba musiała zostać naruszona już po badaniu okresowym. W takiej sytuacji przedsiębiorca miał obowiązek ponownie przeprowadzić badanie okresowe, gdyż poprzednie z racji braku plomby, utraciło ważność. Odnośnie powołanego przez stronę art. 37 rozporządzenia UE nr 165/2014, organ podał, że w niniejszej sprawie nie doszło do awarii lub wadliwego działania tachografu. Przedsiębiorca powinien był sprawdzić czy tachograf został prawidłowo zabezpieczony przed wysłaniem pojazdu w międzynarodowy przejazd. Powyższy przepis i 7 dniowy termin na dokonanie naprawy dotyczy zdarzeń nagłych, które należy jak najszybciej naprawić. Nie dotyczy to zerwania plomby zabezpieczającej. Ponadto jeżeli plomba nawet przypadkowo została zerwana w czasie zlecenia przewozowego, to kierowca powinien był ją zatrzymać i okazać do kontroli. Jak wynika z akt sprawy kierowca nie zidentyfikował przed kontrolą braku odpowiedniego zabezpieczenia impulsatora. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 32 ust 1 rozporządzenia UE nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek stałego nadzoru nad prowadzoną przez siebie działalnością. Brak plomby jest elementem, który przedsiębiorca mógł bez problemu zidentyfikować. Ponadto strona nie przedstawiła żadnego dowodu na fakt, iż do zerwania plomby doszło nagle w czasie wykonywania zlecenia transportowego. Organ odwoławczy uznał zatem, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Strona w żaden sposób nie udowodniła braku wpływu na powstanie naruszenia. Nie powstało ono również w okolicznościach, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. Brak plomby stwierdzono w pojeździe należącym do strony, za którego stan techniczny odpowiada. Ponadto strona powinna prowadzić przedsiębiorstwo w sposób wykluczający powstanie takich naruszeń. Wyjaśnił, że przepis art. 92c u.t.d. odnosi się do podmiotu wykonującego przewozy - właściciela przedsiębiorstwa oraz do okoliczności niezwiązanych z działaniem tego podmiotu, a więc okoliczności, które nie dotyczą kierowców tego przedsiębiorstwa, innych jego pracowników, czy też stanu technicznego pojazdów i urządzeń rejestrujących. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie. Następnie organ przedstawił stanowisko dotyczące stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd (lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Wskazał na § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego. Zauważył, że zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Powołał też treść art. 81 i art. 82 ustawy Prawo o ruchu drogowym: Organ zauważył, że podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowana ww. przyczepa nie posiada ważnego badania technicznego. Ważność badania technicznego zgodnie z zapisem w dowodzie rejestracyjnym upłynęła w dniu [...] listopada 2018 r. W czasie przesłuchania kierowca zeznał, iż "[...] zadzwoniłem do szefowej by poinformować ją o tym fakcie i ustalić miejsce przeprowadzenia badania technicznego. W odpowiedzi usłyszałem, że pomimo upłynięcia terminu badania okresowego naczepy można jeszcze parę dni jechać dalej." Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenie określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zarzuty odwołania organ II instancji uznał za niezasadne i nie zasługujące na uwzględnienie. Wobec zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 7 oraz art. 8 k.p.a., organu odwoławczy stwierdził, że postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. Organ I instancji zebrał kompleksowo materiał dowodowy i na tej podstawie wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy. Odwołujący się nie wskazał na czym miały by polegać uchybienia w uzasadnieniu decyzji, podważające zaufanie uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). W czasie prowadzenia postępowania odwoławczego nie wykazano żadnych rażących naruszeń w przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania. Organ odwoławczy stwierdził, iż w postępowaniu nie pozostały wątpliwości dotyczące treści stosowanych norm prawnych, w związku z powyższym uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 7a § 1 k.p.a. Według organu, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Podkreślił, że to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania ww. przepisu, ponieważ to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. P. C. wystąpiła ze skargą na ww. decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2018 r. Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego, poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, - rażące naruszenie treści art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia, - naruszenie zasad określonych w art. 7a k.p.a., poprzez nieuwzględnienie w sprawie istotnych różnic w poszczególnych rozstrzygnięciach sądowych odnośnie zasad stosowania przepisu art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym, - naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, - naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób nie budzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zaskarżona decyzja zawiera niemalże identyczne błędy jak rozstrzygnięcie organu I instancji, w związku z czym winna podlegać uchyleniu, a sprawa ponownej szczegółowej analizie połączonej z koniecznością przeanalizowania całego materiału dowodowego w sprawie. Według skarżącej, nałożenie przez organ kary w oparciu o l.p. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., wynika z nieprawidłowej wykładni treści ww. przepisu Ip. Jak wynika z materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji kontrolowany tachograf był zaopatrzony w cechę zakładu, który przeprowadził kontrolę okresową, opatrzoną datą przeprowadzenia tej kontroli, wskazującą na dzień [...] kwietnia 2017 r. W konsekwencji uznać należy, że tachograf był poddany badaniu we właściwym terminie określonym w art. 23 ust. 1 rozporządzenia UE nr 165/2014. Sam fakt, iż w bliżej niesprecyzowanych okolicznościach doszło do uszkodzenia/zgubienia/utraty plomby zabezpieczającej nie prowadzi automatycznie do uznania, iż kontrola okresowa nie miała miejsca, do czego nawiązuje ww. Ip. Przeciwnie, wskazana przez kontrolującego podstawa prawna naruszenia wskazuje niezbicie, iż w zakresie ww. lp. mamy do czynienia wyłącznie z takimi przypadkami, gdzie przewoźnik wykonuje przewóz pojazdem wyposażonym w tachograf, który w ogóle nie został poddany badaniu okresowemu w wymaganym okresie, bądź został poddany kontroli okresowej w zakładzie nieposiadającym odpowiednich uprawnień. W komentowanym przypadku mamy do czynienia z zupełnie inną sytuacją: tachograf został poddany kontroli okresowej w terminie i przez właściwy zakład posiadający uprawnienia. Sam fakt, iż instalacja tachografu nie została wyposażona w jeden z wielu elementów zabezpieczających nie oznacza automatycznie winy zakładu, przewoźnika bądź kierowcy. Hipotetycznie plomba zabezpieczająca mogła zostać usunięta celowo (np. w wyniku naprawy bądź z innych przyczyn), jak i przypadkowo (w wyniku wady materiału, z którego była wykonana). Nie jest znany także moment utraty tej plomby - kierowca zwykle sprawdza w odstępach tygodniowych stan techniczny pojazdu, w tym także instalację tachografu, jednak wcześniej nie stwierdzono jakichkolwiek usterek bądź braków. W momencie kontroli drogowej tachograf posiadał ważny dowód kontroli metrologicznej. Z uwagi na nieznane okoliczności utraty plomby zabezpieczającej połączenie impulsator/skrzynia biegów kontrolujący mógł w ramach swoich uprawnień skierować pojazd do najbliższego zakładu zajmującego się kalibracją tachografów w celu dokonania ponownego sprawdzenia i zaplombowania wskazanych wyżej połączeń (co też uczyniono). Według skarżącej, prawodawca wspólnotowy przewidział przypadki, gdzie instalacja tachografu może ulec uszkodzeniu (art. 37 ust. 1 rozporządzenia UE nr 165/2014 UE). Zgodnie z tym przepisem w razie awarii lub wadliwego działania tachografu przedsiębiorstwo transportowe zobowiązane jest do jego naprawy przez zatwierdzonego instalatora lub zatwierdzony warsztat, tak szybko jak pozwalają na to okoliczności. Skoro inspektor kontrolujący uznał brak plomby na wskazanym połączeniu jako swoisty rodzaj awarii, kierowca miał prawo dokonać naprawy (uzupełnienia plomby) w ciągu 7 dni od daty powstania tej awarii. W tym przypadku (z braku innych przeciwdowodów) jako datę awarii należy przyjąć moment kontroli drogowej. Niezrozumiałe jest zatem podejście organu, które za wszelką cenę zmierza do nałożenia kary pieniężnej za wspomniane naruszenie, chociaż brak plomby mógł wynikać z przyczyn niezależnych od kierowcy i przewoźnika (wada materiału, zmęczenie, korozja, przypadkowe uszkodzenie). Z tego też powodu, z uwagi na brak wiedzy na temat okoliczności usunięcia (zgubienia) plomby organ powinien zastosować normę określoną w art. 7a § 1 Kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 719/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, przeprowadzona zgodnie z do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167) pod względem jej zgodności z prawem, nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi. Przedmiotem sprawy objętej skargą jest decyzja o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za stwierdzone w transporcie drogowym naruszenia. Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) zwanej dalej: "u.t.d.", stanowiącym prawną podstawę zaskarżonej decyzji, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej (w drodze decyzji – art. 93 ust. 1), w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Kara ta ma charakter administracyjny, zatem nie jest związana z ustaleniem winy danego podmiotu za zaistniałe naruszenia, lecz samym faktem ustalenia zaistnienia naruszenia. Natomiast podmiot, wobec którego stwierdzono naruszenie, może w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. domagać się od organu niewszczynania lub umorzenia wszczętego postępowania wykazując, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności nie mógł przewidzieć W niekwestionowanych przez strony okoliczności sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2018 r. funkcjonariusze organu I instancji przeprowadzili kontrolę pojazdu skarżącej wraz z naczepą, prowadzonego przez pracownika skarżącej, którym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy towaru. W wyniku kontroli, z której został spisany stosowny protokół, pojazd skarżącej skierowano do uprawnionego technika na serwis tachografów. Ustalono, że na impulsatorze znajdującym się na skrzyni biegów nie ma cechy zabezpieczającej, tzn. plomby, która nakładana jest podczas każdej kalibracji urządzenia rejestrującego. Ponadto w wyniku analizy dokumentów oraz sprawdzenia w systemie teleinformatycznym CEPIK ustalono, że okres badania okresowego kontrolowanej naczepy upłynął [...] listopada 2018 r. Kierowca oświadczył, że informował o tym fakcie przedsiębiorcę, a ten miał stwierdzić, żeby dalej wykonywać przewóz towaru. W tej sytuacji Wojewódzki Inspektor Ruchu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 1 ww. ustawy, nałożył na skarżącą, jako podmiot (przedsiębiorca) dokonujący przewozu, karę pieniężną za pierwsze ze stwierdzonych naruszeń, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachnograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie w wysokości [...] zł stosownie do lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.; natomiast za drugie ze stwierdzonych naruszeń, czyli poruszanie się pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, stosownie do lp. 9.1 ww. załącznika wymierzono karę w wysokości [...] zł. Skarżąca zakwestionowała ww. ustalenia organu jedynie w zakresie ustalenia naruszenia wskazanego w l.p. 6.1.5., zarzucając skarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a." domagając się jednak uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca formułując przeciwko wydanej decyzji zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego nie zakwestionowała ustaleń organu w zakresie wystąpienia stwierdzonych nieprawidłowości, ale ocenę zebranego przez organ materiału dowodowego w świetle złożonych przez nią wyjaśnień, zmierzających do wykazania braku winy za brak plomby zabezpieczającej tachnograf, który posiadał ważne wymagane badania, a plomba mogła wypaść przypadkowo, w okolicznościach i momencie, których obecnie za można ustalić. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy wynikający z treści zaskarżonej decyzji oraz dokumentów zebranych przez organ, działanie organu w zakresie zbierania dowodów i ich oceny było prawidłowe. Skarżąca w toku postępowania nie wskazała bowiem okoliczności wskazujących, że stwierdzonym w kontroli uchybieniom nie była w stanie zapobiec, przy uwzględnieniu staranności towarzyszącej wykonywaniu działalności gospodarczej międzynarodowego transportu drogowego. W istocie ustaleniom organu skarżąca przeciwstawiła polemikę argumentowaną mogącymi mieć miejsce zdarzeniami losowymi, które – jej zdaniem – wyłączają odpowiedzialność przedsiębiorcy za skutki stwierdzonych w kontroli drogowej nieprawidłowości w transporcie drogowym. Okoliczność możliwości przyczyn braku plomby, która nakładana jest podczas każdej kalibracji urządzenia rejestrującego, nie została przez skarżącą w jakikolwiek sposób uprawdopodobniona. Sam brak wiedzy na temat okoliczności usunięcia bądź zgubienia plomby, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie przez organ normy określonej w art. 7a § 1 k.p.a. Obowiązkiem skarżącej było w tej sytuacji przedstawienie takich wiarygodnych twierdzeń i dowodów, które miałyby przemawiać za rozstrzyganiem wątpliwości na korzyść strony. Ma to szczególne znaczenie wówczas, gdy rzecz dotyczy kontroli wypełniania przez przedsiębiorców działalności licencjonowanej, czyli działalności profesjonalnej. W kwestii naruszenia polegającego na braku aktualnego przeglądu okresowego technicznego naczepy, z użyciem, której był wykonywany kontrolowany transport, Sąd stwierdza, że brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia skargi mającego podważać przyjęty przez organ w tym zakresie stan faktyczny sprawy. Sąd uznaje zatem ustalenia organu w omawianej mierze za prawidłowe, oparte na wszechstronnej ocenie materiału dowodowego, opisane w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W konsekwencji powyższego nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 8 k.p.a. i wynikającej z niego zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy ustalony przez organ nie budzi wątpliwości co do spełnienia wymogów legalności zaskarżonej decyzji w świetle materialnoprawnych podstaw jej wydania. Stwierdzenie uszkodzenia zabezpieczenia plomby oraz braku aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego naczepy w kontrolowanym zestawie, stanowią naruszenia sankcjonowane przez odpowiednie przepisy zawarte w załączniku nr 3 do u.t.d., tj. odpowiednio l.p. 6.1.5 i l.p.9.1. ww. załącznika. Pierwsze ze wskazanych naruszeń pozostaje w ścisłym związku z naruszeniem zasad wynikających z obowiązujących w tym czasie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym (...), które dotyczy prawidłowego użytkowania tachografów. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem bez wymaganej przez ww. przepisy plomby, organ zasadnie zatem zakwalifikował jako wykonywanie przewozu pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, sankcjonowane przez l.p.6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. karą w wysokości 1.000 zł. W ocenie Sądu, stanowisko to należy uznać za trafne. Brak plomby na impulsatorze znajdującym się w skrzyni biegów powoduje, że urządzenie to utraciło przymiot posiadania ważnego badania okresowego, zatem nie można uznać ważności legalizacji tachografu, wynikającej z podnoszonej przez skarżącą okoliczności ostatniej kalibracji w dniu [...] kwietnia 2017 r. Argumentacja skarżącej, iż urządzenie rejestrujące posiadało ważne badania kontrolne byłaby zasadna w sytuacji wykazania, iż stwierdzona w toku kontroli sytuacja powstała w sytuacji całkowicie wyłączającej odpowiedzialność przedsiębiorcy. Jednakże, jak już była o tym mowa wyżej, skarżąca takich okoliczności nie uprawdopodobniła. Sąd nie podziela argumentacji skarżącej, o zastosowaniu w sprawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia UE nr 165/2014. Przepis ten odnosi się do awarii lub wadliwie działającego tachografu, które powinny być usunięte przez zatwierdzonego instalatora lub warsztat, tak szybko, jak pozwalają na to okoliczności. Obowiązkiem skarżącej było wykazać (czego nie uczyniła), że stwierdzony brak plomby miał miejsce w warunkach wynikających z przedstawionego przepisu. Natomiast wskazywany przez skarżącą brak wiedzy na temat okoliczności usunięcia plomby oznacza, że organ nie był zobligowany zastosować ww. przepis. W zaistniałej sytuacji organ mógł wykorzystać te wyjaśnienia, które były zgodne z ustaleniami inspektorów w zakresie stanu i funkcjonowania urządzenia rejestrującego, jako materiał dowodowy. W kwestii stwierdzonego wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, wskazać należy na art. 4 pkt 22 u.t.d., określający obowiązki lub warunki, jakim winien się podporządkować podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy, wynikające z przepisów odrębnych w tym m.in. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017, poz. 1260 ze zm.). Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruch u drogowym, właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. W ocenie sądu organ zastosował ww. przepis prawidłowo. W trakcie kontroli drogowej w dniu [...] listopada 2018 r., ustalono, że termin ważności poprzedniego badania technicznego zestawu kontrolowanego upłynął [...] listopada 2018 r. Kierowca miał tego świadomość, jak i jego pracodawca, tj. strona skarżąca. Z akt sprawy wynika, że ustalenia faktyczne poczynione, we wskazanym zakresie, w trakcie kontroli nie budziły jakiegokolwiek sprzeciwu kierowcy pojazdu. Kierowca, nie kwestionował dokonanych ustaleń w toku czynności kontrolnych. Wręcz przeciwnie – potwierdził przedmiotowe naruszenie i wiedzę przedsiębiorcy o nieaktualności badań technicznych okresowych naczepy. Zwolnienia od odpowiedzialności przedsiębiorcy, jako podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem zawiera przepis art. 92c u.t.d. Wskazana regulacja, znajduje zastosowanie wtedy, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie są typowe i których przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa nie mógł przewidzieć. Przepis ten nie może być interpretowany w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązków określonych prawem. Brak plomby zabezpieczającej układ urządzenia rejestrującego przejazd oraz brak aktualnych badań technicznych naczepy, przy uwzględnieniu wyjaśnień skarżącej, nie może być zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła dowodów na wystąpienie w sprawie wskazanych wyżej okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony i oceniony przez organy administracji obu instancji w niniejszej sprawie nie wskazuje na to, że skarżąca z należytą starannością sprawowała nadzór nad organizacją pracy kierowcy i przestrzeganiem przez niego przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego. Sąd uznał zatem, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami procedury administracyjnej i prawa materialnego. Zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia w okolicznościach niniejszej sprawy, co oznacza że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł o oddaleniu skargi.