II SA/Sz 68/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie kart pojazdów p o s t a n a w i a odrzucić skargę Uzasadnienie: Wnioskiem z dnia [...] r. D. Z., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, zwrócił się do Prezydenta Miasta o zwrot, w jego ocenie, zawyżonej opłaty związanej z wydaniem następujących kart pojazdów, nr –[...] –[...], W odpowiedzi na ten wniosek Zastępca Dyrektora Biura Obsługi Interesantów Urzędu Miejskiego pismem z dnia [...] r., nr [...] poinformował D. Z., że pobranie opłat przy wydaniu kart pojazdów było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Jednocześnie wskazano D. Z., że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podlegają kontroli sądów administracyjnych. Jeżeli zatem wnioskodawca kwestionuje czynności związane z pobraniem opłaty za kartę pojazdu, przysługuje mu prawo wniesienia skargi na czynności organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , za pośrednictwem tego organu, w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego pisma. Dodatkowo pouczono D. Z. o uprawnieniu do dochodzenia odszkodowania przed sądem powszechnym na zasadach ogólnych. Pismem z dnia [...] r. D. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji Urzędu Miejskiego nr [...] i przyznanie kwoty [...] zł. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że zakwestionowane przez skarżącego pismo z dnia [...] r., nr [...] nie mogło być uznane za decyzję administracyjną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Sygn. akt II SA/Sz 68/07 3 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Pomimo, że stanowisko organu zostało niewątpliwie zajęte w sprawie z zakresu administracji publicznej, to nie oznacza to, iż stanowi ono decyzję administracyjną. Aby stwierdzić, że określone działanie może być uznane jako decyzja administracyjna o której mowa w art 104 k.p.a., rozstrzygnięcie organu, stanowiące przejaw władczej i jednostronnej formy jego działania winno znajdować podstawę do jej wydania znajdującą oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa materialnego. Bez wątpienia nie istnieją przepisy prawa, które upoważniałyby Prezydenta Miasta do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Takiej formy nie przyjęło też wskazane wyżej pismo z dnia [...] r. Obowiązek uiszczenia opłaty, jak i jej wysokość wynikała bezpośrednio z przepisów prawa, tj. z art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (jednolity tekst: Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz z §1 ust. 1 pkt 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. Nr 192, poz. 1878 ze zm.) i §1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. W myśl tych przepisów, za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący zobowiązany był pobrać opłatę w wysokości 500 zł. Skoro pobranie opłaty w określonej wysokości wynikało wprost z przepisu prawa i nie wymagało wydania ze strony organu aktu o charakterze konstytutywnym albo deklaratoryjnym, czynność tą należy zakwalifikować do tzw. czynności materialno-technicznych. Takie działanie organu może być zaskarżone do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej w dalszej części uzasadnienia skrótem "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sygn. akt II SA/Sz 68/07 4 Zaskarżone przez D. Z. pismo z dnia [...] r., nr [...] odmawiające w istocie skarżącemu dokonanie czynności zwrotu opłat za wydanie wymienionych kart pojazdów mogło być zatem uznane jako czynność organu z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do postanowień art. 53 ust. 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że nieprawidłowe było pouczenie D. Z. zamieszczone w piśmie z dnia [...] r., nr [...] o możliwości zaskarżenia działania organu w terminie trzydziestu dni od daty jego doręczenia na ówczesnym etapie postępowania. Skarżący zamierzając skorzystać z drogi sądowoadministracyjnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 53 ust. 3 p.p.s.a., nie wezwał na piśmie Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym skarga musiała ulec odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec faktu nieprawidłowego pouczenia skarżącego przez organ o trybie wniesienia skargi do sądu już na pierwsze pismo w sprawie odmowy zwrotu opłat za wydanie kart pojazdów, należy skonstatować, że błędne pouczenie może stanowić okoliczność uzasadniającą brak winy w dochowaniu przez skarżącego terminu przy wniesieniu do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.