II SA/Sz 68/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na działanie Burmistrza w przedmiocie tytułu wykonawczego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę R. M. pismem z dnia [...] zatytułowanym "pozew o uznanie za bezprawne działanie Burmistrza Miasta B., który wydał tytuł wykonawczy z dnia [...]" wniósł skargę na działanie Burmistrza B. Zdaniem Skarżącego działanie Burmistrza B., który wystawił tytuł wykonawczy obejmujący należność z tytułu mandatu karnego, wystawionego przez Straż Miejską za przekroczenie przez Skarżącego prędkości, nie ma uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawach. Zarzucił Burmistrzowi "ignorowanie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 roku dotyczące karania mandatami kierowców za przekroczenie prędkości przez Straż Miejską". Skarżący podniósł również, iż wraz z mandatem otrzymał zdjęcie swojego samochodu, ale na odwrocie podano dane innego kierowcy i pojazdu, co kwestionował, podpisując mandat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest - jak to wynika z jej treści - działanie Burmistrza B. polegające na tym, że wystawiając tytuł wykonawczy, nie uwzględnił wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 roku (sygnatura akt OTK - A 2007/3/29 - LEX nr 257773). Na mocy orzeczenia Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisów Rozporządzenia Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 roku w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003 roku, Nr 14, poz. 144), zawierającego unormowania dotyczące wydawania strażnikom miejskim upoważnienia do kontroli ruchu drogowego w odniesieniu do kierujących pojazdami m. in. przekraczających dozwoloną prędkość. W rozpoznawanej sprawie żądanie skierowane do organu podjęcia określonych działań nie odnosi się do sprawy, w której organ byłby zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej czy postanowienia, które podlegałyby zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Pismo Skarżącego należy traktować jako skargę, wniesioną w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie to kończy się zawiadomieniem o podjętych czynnościach wewnętrznych, zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze, a nie rozstrzygnięciem w drodze decyzji. W myśl art. 229 powołanej ustawy jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności burmistrza jest rada gminy i w rozpoznawanej sprawie do niej powinna być skierowana skarga. Skoro wśród aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, Sąd uznał, iż nie jest właściwy do rozpoznania tej skargi, złożonej w związku z naruszeniem praworządności przez organ. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wniesiona przez stronę skarga jest niedopuszczalna i dlatego Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.