II SA/Sz 68/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r. w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej p o s t a n a w i a: przywrócić termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej. W dniu 15 lipca 2013 r. I. K. nadała w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu pisma skarżąca wskazała, że składając skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego przebywała w S. , w związku z czym taki też podała adres do korespondencji. W dniu 27 stycznia 2013 r. została przeniesiona do D. , gm. O. na co nie miała wpływu. Na dodatek stało się to z dnia na dzień. Skarżąca wyjaśniła, iż była przekonana, że gdy przyjdzie do niej przesyłka z Sądu kierownik ośrodka, zgodnie z jej prośbą, przekaże informację o obecnym miejscu przebywania skarżącej. Jak się później okazało doręczyciela poinformowano, iż adresatka nie przebywa pod wskazanym adresem, nie podając nowego adresu, choć Kierownik S. wiedział, że skarżąca przebywa obecnie w D. W dalszej części pisma I. K. zaznaczyła, że w dniu [...] r. w Ośrodku Pomocy Społecznej skorzystała z bezpłatnej porady prawnej, w ramach której doradzone jej celowość telefonicznego kontaktu z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, celem ustalenia stanu rozpatrywanej sprawy. W telefonicznej rozmowie z pracownikiem Sądu uzyskała ona informację, iż w dniu 29 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę skarżącej. I. K. wskazała, iż z tego względu zwraca się z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, bowiem jego uchybienie nastąpiło nie z jej winy. Na potwierdzenie okoliczności, iż od dnia [...] r. do chwili obecnej skarżąca przebywa w D. załączyła ona pismo z dnia [...] r., podpisane przez pracownika D. , prowadzonego przez W., zawierające informację, iż I. K. jest mieszkanką ww. D. Jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2013 r.. sygn. II SA/Sz 68/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ustawą"). Zgodnie z art. 86 § 1, art. 87 oraz art. 88 ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszym piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W świetle przywołanych unormowań w przedmiotowej sprawie ustalenia wymaga okoliczność braku winy skarżącej w uchybieniu terminu oraz datę ustania przyczyny uchybienia. W dniu 29 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przesłał skarżącej zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 29 maja 2013 r. wraz z pouczeniem o treści art. 46 i 47, art. 70 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 ustawy. Niniejsze pismo, wobec bezskutecznej próby doręczenia w dniu 7 maja 2013 r. z powodu nieobecności adresatki pozostawione zostało w Urzędzie Pocztowym, o czym pozostawiono stosowne zawiadomienie. Ponowne awizo pozostawiono w dniu 15 maja 2013 r.. Wobec braku odbioru przesyłki została ona w dniu 29 maja 2013 r. zwrócona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Zgodnie z art. 46 § 2 ustawy, pierwsze pismo w sprawie powinno zawierać m.in. oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt. W myśl art. 67 § 1, art. 72 § 1 oraz ustawy jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu. Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. W razie niemożności doręczenia pisma w ww. sposób, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w oznaczonym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia niniejszego okresu. Wskazać należy także na treść art. 70 § 1 i 2 ustawy, który stanowi, że strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu. W związku z treścią powołanych przepisów pismo sądowe z dnia 29 kwietnia 2013 r., skierowane do skarżącej na podany przez nią adres do korespondencji uznane zostało za skutecznie doręczone w dniu 21 maja 2013 r. Z uwagi na potwierdzony przez skarżącą fakt zmiany miejsca pobytu od dnia [...] r. w ocenie Sądu uznać należy, że skarżąca skutecznie wykazała, że doręczenie na jej rzecz pisma sądowego z dnia 29 kwietnia 2013 r. zawierającego m.in. pouczenie o treści art. 70 § 1 ustawy, nie mogło nastąpić pod wskazanym przez nią adresem do korespondencji, przez co faktycznie nie została ona pouczona o obowiązku aktualizacji adresu. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, skarżąca bez własnej winy nie uczyniła zadość obowiązkowi wynikającemu z powołanego przepisu 70 § 1 ustawy, jak również, ze względu na brak wiedzy o terminie posiedzenia sądowego, bez własnej winy nie mogła także skutecznie złożyć w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W aspekcie okoliczności wskazanych przez skarżącą w przedłożonym wniosku przyjąć należy, iż wiedzę o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2013 r. skarżąca uzyskała w dniu 10 lipca 2013 r. z informacji telefonicznej udzielonej przez pracownika Sądu. Uznać należy zatem, że w tym dniu ustała jednocześnie przyczyna uchybienia przez skarżącą terminu do złożenia przedmiotowego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku skarżąca złożyła w dniu 15 lipca 2013 r. Zachowany został tym samym, określony w art. 87 § 1 ustawy, termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku art. 87 § 1-2 i 4 oraz art. 70 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.