II SA/Sz 681/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Burmistrza [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 2 ust.2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 ze zm.) oraz art. 219 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku Gminy [...] z dnia [...]r. w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] położonym w [...], gm. [...]. Burmistrz Miasta [...] w swym zażaleniu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia uzasadniając to tym, że przedmiotowy lokal jest wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku i przeznaczony jest jako pomieszczenie użytkowe pomocnicze dla najemcy. Pomieszczenie to ma służyć jako kotłownia do ogrzewania sąsiedniego budynku oraz jako magazyn płodów rolnych. W lokalu tym nie będzie prowadzona działalność gospodarcza, dlatego niekoniecznym jest wyposażenie go w urządzenia higieniczno-sanitarne. Wojewoda [...] postanowieniem, z dnia [...]r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 219 kpa - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, samodzielnym lokalem w rozumieniu ustawy jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokojeniu ich potrzeb. Z wniosku z dnia [...] Urzędu Miejskiego w [...] o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali wynika, że lokal nr [...] został określony jako lokal użytkowy - tak więc powinien on spełniać wymogi lokalu przeznaczonego na stały pobyt ludzi. Na szkicu inwentaryzacyjnym piwnic budynku opracowanym przez rzeczoznawcę majątkowego B. C. wynika, że przedmiotowy lokal użytkowy nie posiada okien i nie określono jego funkcji użytkowej. Z definicji zawartej w § 3 pkt 10 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z 2002r. ze zm.) wynika, że za lokal użytkowy rozumie się część budynku zawierającą jedno pomieszczenie lub ich zespół, wydzielony trwałymi ścianami, albo cały budynek, nie będący mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym a także gospodarczym. Nadto organ wskazał, że zgodnie z określeniem zawartym w art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali pomieszczeniami przynależnymi do lokalu mieszkalnego lub o innym przeznaczeniu, mogą być pomieszczenia takie jak piwnice, strychy, komórki choćby nawet nie przylegały bezpośrednio do lokalu, pod jednym warunkiem, że znajdują się w granicach tej samej nieruchomości gruntowej. W rozpoznawanej sprawie określony nr [...] lokal użytkowy stanowiący pomieszczenie piwniczne w budynku nr [...] w [...] mógłby stanowić pomieszczenia przynależne ale tylko dla mieszkańców budynku nr [...]. Burmistrz [...] w swej skardze podnosi, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24.06.94 o własności lokali (Dz. U. nr 85, poz. 388 z późno zm.) dlatego wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia, 2. stwierdzenie nieważności postanowienia. Uzasadniając powyższe wskazuje, że według biegłego sądowego-rzeczoznawcy majątkowego sporne pomieszczenie piwniczne stanowi samodzielny lokal użytkowy. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje: W myśl z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego. Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej P.p.s.a/, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna, chociaż z innych przyczyn niż wskazała strona skarżąca. Starosta [...] w postanowieniu z dnia [...] r. odmawiającym wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego oznaczonego nr [...] w budynku nr [...] położony w [...] pouczył wnioskodawcę o prawie wniesienia zażalenia do Wojewody [...]. Pouczenie powyższe narusza obowiązujące przepisy prawne. Wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu (jak również odmowa wydania takiego zaświadczenia) na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r., nr 80, poz. 903 z późno zm.), należy do zadań własnych starosty. Jak wynika bowiem z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym ustawy mogą określać inne - niż wskazane w ust. 1 i 2 w/w przepisu - zadania powiatu. Zgodnie natomiast z art. 33 ustawy z dnia 21 stycznia 2000r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej /Dz. U. Nr 12, poz. 136/ spełnienie przez lokal wymagań, pozwalających zakwalifikować go do grupy samodzielnych lokali stwierdza starosta (a nie jak wskazywało poprzednie brzmienie ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali - właściwy organ do spraw administracji architektoniczno-budowlanej) w formie zaświadczenia. Biorąc pod uwagę zapis powyższej ustawy z dnia 21 stycznia 2000r. należy stwierdzić, iż starosta - orzekając w kwestii wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu - działa w zakresie (ustalonych przez inną - niż ustawa o samorządzie powiatowym - ustawę) zadań własnych, a nie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej (jako organ administracji architektoniczno budowlanych, na co wskazywał obowiązujący do dnia 23 lutego 2000r. przepis art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali). Podkreślenia wymaga ponadto fakt, iż ustawa o własności lokali nie wskazuje wprost organu wyższego stopnia jako właściwego do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie starosty w materii wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Z uwagi na powyższe, w omawianym zakresie zastosowanie - mają zasady ogólne wyrażone w Kpa. I tak, zgodnie z art. 17 pkt 1 Kpa organami wyższego stopnia w rozumieniu Kpa w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze. Tym samym wojewoda nie jest właściwy do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. W związku z powyższym uznać należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Z tych przyczyn, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art.152 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.